V SA/Wa 1496/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant st. sekr. sąd. - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zmiany klasyfikacji taryfowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] września 2011 r. Skarżąca spółka zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar określony jako dekodery telewizji satelitarnej - cyfrowe typ [...], klasyfikując go do kodu TARIC 8528 71 19 00 z preferencyjną stawką celną w wysokości 9,8% i stawką podatku VAT 23%. Towar objęto procedurą dopuszczenia do obrotu według kodu TARIC zadeklarowanego przez Spółkę. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2011 r. Spółka zwróciła się o zmianę klasyfikacji taryfowej towaru w postaci cyfrowych dekoderów telewizji satelitarnej i zastosowanie jako prawidłowego kodu 8528 71 15 00 z zerową stawką celną. Skarżąca przedłożyła WIT o nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. wydany na identyczny towar jak objęty niniejszym wnioskiem, z przypisanym kodem TARIC 8528 71 15 00. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego I w W. stwierdził, iż kwota długu celnego została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i 219 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE Nr L 302 z dnia 19 października 1992 r., str. 1) i brak było podstaw do jej korygowania. Mając na uwadze brzmienie kodu CN 8528 71 15 zawarte w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE Nr L 284 z 31 października 2010 r., str. 1) organ I instancji orzekł, że importowane przez spółkę dekodery telewizji satelitarnej- cyfrowe, składające się z mikroprocesora, tunera wideo, nieposiadające modemu wbudowanego wewnątrz urządzenia, a wykorzystujące zewnętrzny modem dostępu do Internetu, zostały prawidłowo zaklasyfikowane do kodu CN 8528 71 19 00 Wspólnej Taryfy Celnej. Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji, domagając się jej uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy za błędne uznał stanowisko Skarżącej spółki dotyczące ustaleń zawartych w raporcie zespołu orzekającego Światowej Organizacji Handlu (WTO), odnośnie zawężającego definiowania w Notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej i rozumienia pojęcia "modem" (uznania za modem wyłącznie modemu telefonicznego), który powinien mieć swoje przełożenie na szersze traktowanie tego terminu, jako technologii umożliwiającej wymianę informacji z Internetem. Organ stwierdził, że klasyfikacja spornego towaru (set-top boksów) powinna być przeprowadzona na podstawie przepisów obowiązujących w dacie zgłoszenia towarów do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu, wobec czego za podstawę rozstrzygnięcia należało przyjąć rozporządzenie Komisji Nr 861/2010 oraz z zastosowaniem reguły 6 ORINS. Organ odwoławczy wskazał, że zapisy w WTC odnoszące się do kodów CN 8528 71 15 i CN 8528 71 19 podpozycji 8528 71 określają kryteria decydujące o możliwości zaklasyfikowania towaru do jednego z nich. Są to: 1. występowanie lub niewystępowanie modemu dostępu do Internetu wśród głównych elementów/części towaru, 2. realizacja przez urządzenie funkcji wymiany interaktywnej, 3. możliwość odbioru sygnałów telewizyjnych. Spełnienie drugiego i trzeciego kryterium nie budziło wątpliwości organu. Spornym natomiast było spełnienie przez importowany towar kryterium występowania w tym urządzeniu modemu dostępu do Internetu. Organ odwoławczy wskazał, że zarówno dane techniczne ujęte w specyfikacji dekodera SMT- H6106 (m.in. port Ethernet, umożliwiający dostęp do Internetu), opisy gniazd podane w przewodniku użytkownika i instrukcji instalacji (gniazdo Ethernet - do podłączenia modemu zewnętrznego Livebox tp) oraz wyjaśnienia Spółki (technologia Ethernet umożliwia, dzięki swojej funkcjonalności, dostęp do sieci Internet) jednoznacznie potwierdzały, iż towar nie został wyposażony w modem (urządzenie/części realizujące funkcję konwersji sygnałów). Wyposażenie urządzenia w gniazdo Ethernet nie oznaczało w ocenie organu, że dekoder realizuje funkcję modulowania sygnału internetowego (funkcję tę spełnia modem zewnętrzny - Livebox tp, przyłączany do spornego dekodera za pomocą przewodu Ethernet, znajdującego się na jego wyposażeniu). Kryterium dotyczące występowania modemu w przedmiotowym towarze, decydujące o możliwości jego zaklasyfikowania do kodu CN 8525 71 15, nie zostało, zatem spełnione. Analiza przeprowadzona pod kątem ustalenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru w oparciu o zasady określone regułami 1 i 6 ORINS dała, w ocenie organu odwoławczego, podstawę do wykluczenia dekodera SMT-H6106 z kodu CN 8528 71 15. Sporny towar powinien być klasyfikowany w kolejnej najbardziej charakterystycznej podpozycji, czyli do kodu CN 8528 71 19. Organ za dowód nieskuteczny dla oceny prawidłowości klasyfikacji towaru w tej sprawie uznał załączoną do akt sprawy Wiążącą Informację Taryfową nr GB 501024717 z 3 listopada 2011 r. jako dotyczącą towaru zgłoszonego w okresie późniejszym (art. 12 ust. 2 WKC). W tym stanie sprawy Dyrektor Izby Celnej uznał, że zadeklarowana w zgłoszeniu celnym klasyfikacja taryfowa (kod TARIC 8528 71 19) była prawidłowa, zatem kwota wynikająca z długu celnego określona była w prawidłowej wysokości. Brak było wobec tego podstaw do dokonania zwrotu wnioskowanych należności celnych wraz z odsetkami. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła na powyższą decyzję S.E. P. Sp. z o.o., wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1248/13, uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o kosztach sądowych. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, iż w rozpoznawanej sprawie sporne jest, czy dla uznania, że spełniona została cecha "zawierania modemu dostępu do Internetu, warunkująca zaklasyfikowanie towaru do kodu 8528 71 15 00 Wspólnej Taryfy Celnej, rozstrzygające znaczenie stanowi sama tylko możliwość dostępu do Internetu i zapewnienie interaktywności lub dwustronnej wymiany informacji - jeśli w tym przypadku cel umożliwienia dostępu do Internetu ma znaczenie dla klasyfikacji, czy też kluczowa jest zastosowana w tym celu technologia, sprowadzająca się do wbudowania w urządzenie modemu telefonicznego - jeżeli względy techniczne mają znaczenie dla klasyfikacji. W ocenie WSA, kwestię kluczową w sprawie stanowi stan prawny obowiązujący w trakcie rozpoznawania sprawy. Skarżąca zasadnie powoływała się bowiem na zmianę stanu prawnego w stosunku do wcześniej wydawanych przez organ rozstrzygnięć w innych postępowaniach dotyczących zmiany klasyfikacji taryfowej tożsamego towaru. W niniejszej sprawie zastosowanie miało rozporządzenie Komisji (WE) nr 620/2011 z dnia 24 czerwca 2011 r. zmieniające załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE Nr L 166 z dnia 25 czerwca 2011 r., str. 16; dalej: Rozporządzenie Nr 620/2011). W świetle nowej regulacji prawnej dotychczas obowiązujący kod taryfy celnej 8528 71 13 zastąpiono kodem 8528 71 15, obejmującym aparaturę z urządzeniami opartymi na mikroprocesorach, zawierającą modem dostępu do Internetu i posiadającą funkcje interaktywnej wymiany informacji, nadającą się do odbioru sygnałów telewizyjnych (tzw. set-top boksy z funkcją komunikacyjną, w tym zawierające urządzenie wykonujące funkcję zapisu lub odtwarzania, pod warunkiem, że zachowają zasadniczy charakter set-top boksów z funkcją komunikacyjną). Sąd podniósł, że Rozporządzenie wykonawcze Nr 620/2011 nie tyle dokonywało zamiany dotychczasowego wąskiego rozumienia pojęcia "modem", ile doprecyzowało wprost jak należy interpretować to pojęcie przy dokonywaniu klasyfikacji taryfowej. Sąd wskazał na mający, w jego ocenie, znaczenie dla sprawy wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawach połączonych C- 320/11, C-330/11, C-382/11 i C-383/11, w którym stwierdzono, że Nomenklatura Scalona znajdująca się w załączniku I do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE Nr L 256 z dnia 7 września 1987 r., str. 1; dalej: Rozporządzenie Nr 2658/87), zmieniana kolejnymi rozporządzeniami, nie definiuje pojęcia "modem" i "dostęp do Internetu". Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie to odnosi się wprawdzie do stanu faktycznego dotyczącego spraw badanych wg stanu prawnego przed wejściem w życie wskazanej zmiany Taryfy celnej, jednakże w kontekście tożsamości sprowadzanego towaru prezentowana w tym orzeczeniu wykładnia uprzedniego kodu 8528 71 13 również potwierdza stanowisko Strony skarżącej. Trybunał wyjaśnił, iż Uwagi (noty) wyjaśniające z dnia 7 maja 2008 r., obowiązujące w chwili dokonania przywozu spornego w postępowaniu głównym, zawierają wyjaśnienia co do rodzajów urządzeń, które mogą zostać uznane za modemy w rozumieniu podpozycji 8528 71 13, oraz co do cech charakterystycznych, jakie powinny posiadać te urządzenia, aby można było uznać, że umożliwiają one dostęp do Internetu i interaktywną wymianę informacji. Przyczyniają się zatem w znaczący sposób do interpretacji zakresu poszczególnych pozycji, nie posiadając przy tym wiążącej mocy prawnej. Jeżeli zaś okaże się, iż uwagi te są sprzeczne z brzmieniem pozycji CN i uwag do sekcji lub działów, powinny zostać pominięte. Trybunał uznał, że powołane uwagi wyjaśniające prowadzą do zbyt zawężającej wykładni pojęcia "modem" w rozumieniu pozycji 8528 71 13 CN. Sąd podniósł, że Trybunał w powołanym wyroku stwierdził, iż CN powinna być interpretowana w ten sposób, że zaklasyfikowanie danego towaru do podpozycji 8528 71 13 modem dostępu do Internetu oznacza, iż jest to urządzenie, które jest w stanie samodzielnie, bez interwencji żadnego innego urządzenia lub mechanizmu, umożliwić dostęp do Internetu i zapewnić interaktywność i dwukierunkowość. Zatem już tylko możliwość dostępu do Internetu, a nie zastosowana w tym celu technika, ma znaczenie dla celów klasyfikacji do rzeczonej podpozycji. W związku z powyższym za zasadne WSA uznał stanowisko Skarżącej, że skoro w ocenie TS tożsame urządzenia importowane przed 1 lipca 2011 r. należało zakwalifikować do kodu 8528 71 13, to tym bardziej uznać należy, iż po zmianie Taryfy celnej mającej na celu zwolnienie od cła tychże towarów kodem Taryfy celnej dla set - top boksów z funkcją komunikacyjną jest kod 8528 71 15. Odnosząc się do Wiążącej Informacji Taryfowej z dnia [...] listopada 2011 r. o numerze GB 5010247717 Taryfy Celnej, zgodnie z którą dekodery Samsung SMT H 6106 należy klasyfikować do kodu 8528 71 15 Taryfy celnej WSA wyjaśnił, że informacja ta nie jest wiążąca w przedmiotowej sprawie. Dokument ten nie może być bowiem uznany za dowód w sprawie, ponieważ stosownie do przepisów art. 12 ust. 2 WKC wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana. Za zasadne zatem uznano stanowisko organu, iż Spółka nie może wywodzić korzystnych dla siebie skutków prawnych w związku z uzyskaniem WIT z 3 listopada 2011 r., w stosunku do zgłoszeń celnych, które dokonane zostały przed datą wydania tej decyzji. Sąd stwierdził, że organy obu instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjęły nieaktualne Rozporządzenie wykonawcze Nr 861/2010, co stanowiło istotne naruszenie prawa, skutkujące nieprawidłową oceną wniosku dotyczącego zmiany klasyfikacji taryfowej importowanych set-top-boksów. Nowelizacja Rozporządzenia wykonawczego Nr 620/2011 weszła w życie z dniem 1 lipca 2011 r., zatem dokonując oceny wniosku skarżącej organy winny przyjąć szerszą definicję "modemu". Sąd wskazał ponadto, że organy nie wyjaśniły w zasadzie czego dotyczył wniosek Skarżącej inicjujący postępowanie w sprawie. Organ orzekał w zakresie zmiany klasyfikacji taryfowej towaru, jednakże jego ocenie umknęło, iż w toku postępowania Skarżąca zgłaszała również żądania w zakresie ewentualnego zwrotu nadpłaconych należności celnych. Okoliczność ta znajdowała wprawdzie odzwierciedlenie w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, jednakże ewentualne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie stanowiło części decyzji. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2013 r. złożył Dyrektor Izby Celnej w Warszawie, zaskarżając powyższe orzeczenie w całości oraz domagając się jego uchylenia w całości i oddalenia skargi, ewentualnie uchyleni zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zaskarżonemu orzeczeniu organ zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyraźnego wskazania przepisów postępowania, których naruszenie stwierdzono w toku działania organów celnych. II. naruszenie prawa materialnego, tj.: - podpozycji CN 8521 71 15 w zw. za art. 20 ust. 6 WKC oraz reguły 1 i 6 ORINS przez błędną klasyfikację taryfową towaru - dekoderów telewizji satelitarnej-cyfrowych typu SMT-H6106, a to wskutek błędnej wykładni ww. przepisów Taryfy Celnej co doprowadziło do uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że klasyfikacja importowanego towaru winna być przeprowadzona w myśl postanowień reguły 6 ORINS. Z opisu towarów ujętych w podpozycji 8528 71 15 jednoznacznie wynika, że towary klasyfikowane w tej pozycji muszą być zdolne o odbioru sygnału telewizyjnego i być wyposażone w modem dostępu do Internetu oraz zapewniać interaktywną wymianę informacji. Z dokumentów zgromadzonych w trakcie postępowania wyjaśniającego wynika, iż w urządzeniu SMT-H6106 połączenie z Internetem jest możliwe wyłącznie poprzez gniazdo RJ-45, które definiowane jest jako ośmioprzewodowe złącze, służące do podłączania urządzeń do kabla. Importowane urządzenie nie zawiera w sobie ani modemu, ani innego podzespołu, który zapewniałby bezpośredni dostęp do Internetu. W ocenie organu skarżącego kasacyjnie, nie zostało zatem spełnione kryterium dotyczące występowania modemu w przedmiotowym urządzeniu, jak również kryterium możliwości dostępu do Internetu. Tym samym na mocy reguły 6 ORINS klasyfikacja spornych urządzeń w podpozycji 8528 71 15 jest wykluczona. Zdaniem autora skargi kasacyjnej nie można się zgodzić z zarzutem Sądu I instancji, że organy celne orzekały na podstawie nieaktualnego Rozporządzenia Nr 861/2010, nie zaś na podstawie Rozporządzenia Nr 620/2010. Zdaniem organu drugie z rozporządzeń nie uchylało poprzedniego, lecz jedynie zmieniało część załącznika I do Rozporządzenia Nr 2658/87, a organ poczynił rozważania dotyczące kodu CN 8528 71 15, wprowadzonego wskazaną zmianą. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, wyrokiem z dnia 19 grudnia 2014 r., sygn. akt I GSK/14, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzając od "Samsung Electronics Polska" Spółki z o.o. w Warszawie na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Warszawie zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, iż wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku zasługiwał na uwzględnienie - mimo że nie wszystkie podstawy skargi kasacyjnej Sąd uznał za usprawiedliwione. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. NSA podkreślił, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazał, z naruszeniem których przepisów postępowania administracyjnego doszło do wydania kontrolowanej decyzji. Co do naruszenia przepisów prawa materialnego, Sąd I instancji jednoznacznie stwierdził, że organy za podstawę prawną rozstrzygnięcia przyjęły nieaktualne Rozporządzenie Nr 861/2010, a to - w ocenie tego Sądu - stanowi istotne naruszenie prawa, skutkujące nieprawidłową oceną wniosku o zmianę klasyfikacji taryfowej importowanego towaru. Z tym stanowiskiem Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się podnosząc, że zgodnie z art. 12 ust. 1 Rozporządzenia Nr 2658/87, Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi zgodnie z art. 1 jako wynik środków przyjętych przez Radę lub Komisję. Rozporządzenie to jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego. Przyjęte na mocy ww. przepisu Rozporządzenie Nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniające załącznik I do Rozporządzenia Nr 2658/87 weszło w życie z dniem 1 stycznia 2011 r. W zmienionym załączniku pod kodem CN 8528 71 13 wyszczególniono: "aparatura z urządzeniami opartymi na mikroprocesorach, zawierająca modem dostępu do Internetu i posiadająca funkcję wymiany interaktywnej, nadająca się do odbioru sygnałów telewizyjnych (set-top boksy z funkcja komunikacyjną". Niewątpliwie załącznik I do Rozporządzenia Nr 2658/87 - przyjęty powołanym Rozporządzeniem Nr 861/2010 - został zmieniony Rozporządzeniem wykonawczym Nr 620/2011 z dnia 24 czerwca 2011 r., które weszło w życie z dniem 1 lipca 2011 r. (art. 2). Akt ten nie uchylał jednak rozporządzenia wydanego na podstawie art. 12 Rozporządzenia Nr 2658/87, a jedynie zmieniał załącznik I do tego Rozporządzenia w części drugiej sekcji XVI. I tak, w dziale 85 skreślono wiersz dla kodu CN 8528 71 13 a dodano wiersz dla kodu CN 8528 71 15 w brzmieniu: "aparatura z urządzeniami opartymi na mikroprocesorach, zawierająca modem dostępu do Internetu i posiadająca funkcje interaktywnej wymiany informacji, nadająca się do odbioru sygnałów telewizyjnych (tak zwane "set-top boxy z funkcja komunikacyjną", w tym zawierające urządzenia wykonujące funkcje zapisu lub odtwarzania, pod warunkiem, że zachowują zasadniczy charakter set-top boxu z funkcją komunikacyjną)". Poza sporem w dacie zgłoszenia celnego obowiązywał załącznik I do Rozporządzenia Nr 2658/87, przyjęty od dnia 1 stycznia 2011 r. Rozporządzeniem Nr 861/2010 - zmieniony z dniem 1 lipca 2011 r. Rozporządzeniem wykonawczym Nr 620/11. Wprawdzie w podstawie prawnej zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji organ powołał jedynie Rozporządzenie Nr 861/2010, jednakże w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano na zmianę dokonaną Rozporządzeniem wykonawczym Nr 620/11. Ponadto nie budzi wątpliwości, że przedmiotem rozważań organu była taryfikacja do kodu CN 8528 71 15, w brzmieniu nadanym wprowadzoną zmianą. Tak więc - jak trafnie podniósł autor skargi kasacyjnej - nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że w sprawie organ zastosował nieobowiązujący stan prawny. W konsekwencji stwierdzenia, że to wadliwie przyjęty stan prawny sprawy skutkował nieprawidłową oceną wniosku o zmianę klasyfikacji taryfowej importowanego towaru, Sąd I instancji w istocie nie dokonał oceny zasadności odmowy taryfikacji importowanego towaru do kodu CN 8528 71 15. Zdaniem NSA, skoro organy zastosowały właściwe przepisy to w postępowaniu przed Sądem I instancji należało ocenić merytorycznie rozstrzygnięcie administracyjne. Tym samym zarzut zawarty w skardze kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego przez błędną klasyfikację taryfową towaru - jako przedwczesny - jest nietrafny. NSA podkreślił, iż poza sporem między Stronami pozostaje, że w kwestii wykładni pojęcia "modem dostępu do Internetu" - mimo skreślenia kodu CN 8528 71 13 i dodania kodu CN 8528 71 15 - aktualność zachowuje stanowisko wyrażone przez TSUE w powoływanym wyroku z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawach połączonych C-320/11, C-330, C-382, C-383. Trybunał Sprawiedliwości przesądził, że modem dostępu do Internetu oznacza urządzenie, które jest w stanie samodzielnie, bez interwencji żadnego innego urządzenia lub mechanizmu, umożliwić dostęp do Internetu i zapewnić interaktywność i dwukierunkowość. Sama tylko możliwość dostępu do Internetu, a nie zastosowana w tym celu technika, ma znaczenie dla celów klasyfikacji /.../. NSA wskazał, iż ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji rozważy, czy poczyniono ustalenia faktyczne w zakresie wystarczającym do rozstrzygnięcia kwestii taryfikacji do kodu CN 8528 71 15 bądź CN 8528 71 19 - z uwzględnieniem przedstawionego znaczenia modemu dostępu do Internetu. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 stycznia 2016 r. uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 12 marca 2013 r. i zasądził na rzecz Skarżącej zwrot częściowy kosztów postępowania sądowego. WSA zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2014 r., sygn. I GSK 488/14, wiążą w tej sprawie Sąd I instancji, wobec przekazania mu sprawy. Oznacza to, że Sąd obecnie rozpoznając przekazaną mu sprawę zobowiązany był do oceny czy organy w toku prowadzonego postępowania dokonały ustaleń faktycznych w zakresie wystarczającym do rozstrzygnięcia kwestii taryfikacji do kodu CN 8528 71 15 bądź CN 8528 71 19 - z uwzględnieniem przedstawionego znaczenia modemu dostępu do Internetu. W ocenie WSA zakres poczynionych przez organy ustaleń nie był wystarczający do rozstrzygnięcia powyższego zagadnienia. Sąd odwołuje się do jednoznacznego stanowiska NSA wyrażonego w serii spraw (przykładowo IGSK 1758/13) ze skarg kasacyjnych Samsung Electronics Polska Sp. z o.o. w Warszawie i Dyrektora Izby Celnej w Warszawie od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (przykładowo V SA/Wa 483/13) dotyczących odmowy zwrotu należności celnych oraz umorzenia postępowania w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług, w których przedmiotem ustaleń była m. inn. prawidłowość zakwalifikowania importowanych dekoderów SMT-H6106 - do kodu TARIC 8528 71 13 00 (z zerową stawką celną) czy do kodu TARIC 8528 71 19 00 (z preferencyjną stawką celną w wysokości 9,8 %). Analogiczność problemu i podlegających ocenie urządzeń uzasadnia, w ocenie Sądu, przyjęcie także w niniejszej sprawie za zasadne jednoznacznego stanowiska NSA, iż zakwalifikowanie importowanego towaru do kodu 8528 71 15 00 (z zerową stawką celną) jest uzależnione od wykazania, iż towar ten jest wyposażony w urządzenie mogące obiektywnie i samodzielnie umożliwiać dostęp do Internetu. W toku postępowania administracyjnego organ tego nie uczynił. W oparciu o art. 122 Ordynacji podatkowej organy podatkowe winny podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a to w realiach rozpoznawanej sprawy wymagałoby zasięgnięcia opinii biegłego. Czy sporna między Stronami okoliczność została udowodniona organ podatkowy, w oparciu o art. 191 O.p. ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, W toku ponownego rozpoznawania sprawy organ winien zatem odwołać się do posiadanych przez biegłych wiadomości specjalistycznych. Przed wydaniem zatem rozstrzygnięcia przez organ konieczne będzie ustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy poprzez jednoznaczne określenie parametrów technicznych importowanych dekoderów. W tej sytuacji przedwczesne jest wypowiadanie się przez Sąd co do zarzutu skargi przyjęcia przez organ błędnej klasyfikacji taryfowej dekoderów i w konsekwencji określenie należności celnych w nieprawidłowej wysokości jak też co do zarzutów dotyczących odmowy zwrotu nienależnie wpłaconych należności celnych i kwestii odsetek. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, iż w toku rozpoznawania sprawy doszło do naruszenia art. 122 i 191 O.p. w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł z mocy art. 200 i 206 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż szczególnymi okolicznościami uzasadniającymi odstąpienie od zasady wyrażonej w art. 200 p.p.s.a. i zasądzenie na rzecz Skarżącej częściowego zwrotu kosztów postępowania jest bardzo duża ilość spraw, w których występował ten sam problem a zatem można przyjąć, iż nakład pracy w kolejnych sprawach był niewspółmiernie mniejszy niż w pierwszych sprawach wnoszonych do Sądu, w których zwrot kosztów obejmował ich całość (ok.30).