V SA/Wa 1497/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Protokolant starszy specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... maja 2010 r. nr ... w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności do udzielenia zgody na pobyt tolerowany; oddala skargę. S. K., obywatel ..., w dniu 19 października 2009 r. złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, motywując go legalnym pobytem jego rodziny. Po rozpatrzeniu wniosku decyzją z ... grudnia 2009 r. nr ... Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozpatrzył wniosek jako oczywiście bezzasadny oraz odmówił wnioskodawcy nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdził, że wnioskodawca nie spełnia przesłanek przemawiających za udzieleniem mu żądanego statusu, jak również ochrony uzupełniającej oraz zgody na pobyt tolerowany. Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia ... maja 2010 r. nr ... utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Rada do Spraw Uchodźców szczegółowo przeanalizowała sprawę i dokonała oceny wyjaśnień złożonych przez stronę. Podkreśliła, iż wnioskodawca twierdził, że nie był poddany żadnym formom prześladowania, nie miały miejsca akty przemocy fizycznej i psychicznej oraz że nie był zaangażowany politycznie. Wskazała, że istotną przesłanką do ekspatriacji była jego zła sytuacja w regionie pochodzenia i że procedurę ubiegania się o status uchodźcy traktuje on jako formę legalizacji pobytu na terytorium RP. Odnośnie przesłanek z art. 15 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP Rada wskazała, za organem pierwszej instancji, że nie wykazane zostało, aby sytuacja cudzoziemca mogła ważyć na jego faktycznym poczuciu bezpieczeństwa. Postępowanie nie wykazało także, by zaistniała którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 97 pkt 2-4 ustawy z dnia 13 czerwca 2004 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej [Dz.U. z 2003 r., Nr 128, poz. 1176 z późn. zm.] Decyzją z ... czerwca 2010 r. Nr ... Rada do Spraw Uchodźców postanowiła stwierdzić nieważność decyzji własnej z dnia ... maja 2010 r. w części dotyczącej wydalenia uwagi na fakt, iż postanowieniem Sądu Rejonowego w P. z dnia ... kwietnia 2002 r. w stosunku do strony zastosowano środki wolnościowe w postaci dozoru policji, zakazu opuszczania kraju z jednoczesnym zatrzymaniem paszportu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozstrzygnięciu Rady cudzoziemiec zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania wynikających z art. 7, 8 i 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, - naruszenie prawa materialnego wynikających z art. 48 ust. 2 i art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie z dnia 4 listopada 1950 r. oraz praw dziecka określonych w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie podtrzymując motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z 23 lipca 2010 r. skarżący podniósł, że w odpowiedzi na skargę organ nie ustosunkował się do żadnego z zarzutów wskazanych w skardze oraz że Rada do Spraw Uchodźców popełniła rażący błąd utrzymując w mocy decyzję w części dotyczącej wydalenia, której to części nie posiadało orzeczenie organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz.U. nr 153, poz. 1269] oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.], dalej – p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Należy wskazać, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. A contrario artykuł 19 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy stanowi, iż cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy jeżeli nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 1 lit. A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951r. uchodźcą jest osoba, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa. Sąd zwraca uwagę, iż z akt administracyjnych wynika, że wjazd cudzoziemca do Polski nie wiązał się z zamiarem poszukiwania skutecznej formy ochrony międzynarodowej, a istotną przesłanką do ekspatriacji wnioskodawcy była jego zła sytuacja w regionie pochodzenia. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji, skarżący osobiście nie był poddany żadnym formom prześladowania. Istotne jest również to, iż wnioskodawca w kraju pochodzenia nie prowadził żadnej działalności postrzeganej przez władze jako wrogą i wymierzoną w jej interesy. Z zeznań złożonych przez cudzoziemca do protokołu w dniu ... marca 2007 r. jednoznacznie wynika m.in., że jest on niechętny repatriacji ze względu na przeniesienie centrum życiowego do Polski i niewielką orientację co do warunków życia w ... Całokształt materiału dowodowego nie daje natomiast podstaw do twierdzenia, że wnioskodawca mógłby w sposób zasadny obawiać się prześladowania ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. Analizując niniejszą sprawę, należy stwierdzić, iż Rada do Spraw Uchodźców w zaskarżonej decyzji prawidłowo orzekła, że nie zostało wykazane, aby w stosunku do wnioskodawcy miały miejsce prześladowania z przyczyn określonych w Konwencji Genewskiej. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wykazał, aby wnioskodawca w jakikolwiek sposób doświadczył represji ze strony władz publicznych. W związku z powyższymi ustaleniami organy administracji publicznej rozstrzygając sprawę prawidłowo orzekły również o odmowie udzielenia skarżącemu ochrony uzupełniającej, bowiem analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wykazała, aby powrót skarżącego na terytorium kraju pochodzenia narażał go na ryzyko doznania poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonania egzekucji, tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowanie albo karania, a także zagrożenia jego życia lub zdrowia. Nietrafny jest tym samym zarzut zawarty w skardze, a dotyczący naruszenia art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Dodatkowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż materiał dowodowy, został zebrany i rozpatrzony wnikliwie - zgodnie z art. 77 k.p.a., co znalazło wyraz w uzasadnieniach decyzji obu instancji spełniających wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Organ zasadnie przyjął, jak tego wymaga art. 80 k.p.a., na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, iż cudzoziemiec nie wykazał faktów czy okoliczności mogących uzasadniać jego obawę przed indywidualnym prześladowaniem z przyczyn wymienionych w art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż organ dokonał dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, uzasadnił podstawę prawną i dokonując właściwej interpretacji przepisów wydał decyzję zgodną z prawem. Tym samym nie nastąpiło w sprawie naruszenie prawa materialnego oraz prawa procesowego, na co powołuje się strona skarżąca. Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało oddalić skargę jako niezasadną.