V SA/Wa 1500/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Protokolant - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi I. Y. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... lipca 2009 r. nr ... w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowa udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenie z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany; 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. A. S. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę ... zł (... złotych ... groszy), w tym: tytułem opłaty kwotę ... zł (... złotych), tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę ... zł (... złote ... groszy) oraz ... zł (...złotych) tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa i ... złotych (... złotych ... groszy) tytułem zwrotu poniesionych wydatków . Obywatel R., deklarujący narodowość ... I. Y. (zwany dalej: Skarżącym) wnioskiem z ... lutego 2008 r. wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy na terytorium RP. Składając wniosek oświadczył: "...". Rozpatrując powyższy wniosek, decyzją z ... marca 2009 r. nr ... Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił Skarżącemu nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz orzekł o jego wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu decyzji organ, odnosząc się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zwrócił uwagę, iż Skarżący wyjechał z kraju pochodzenia w sposób legalny w 2008 r. Nie miał żadnych problemów z przekroczeniem granicy swojego kraju pochodzenia, nie był prześladowany ani poddawany przemocy. Brał udział w działaniach wojennych w trakcie I i II wojny ..., nigdy nie był zatrzymywany, aresztowany, bądź skazany wyrokiem Sądu. Dalej Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podniósł, iż podczas przesłuchania jako główną przyczynę ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy w RP Skarżący podał chęć odwiedzenia dzieci przebywających w B. Z [...[, której był członkiem w latach 1991-1994, odszedł z powodu, jak podał - "różnicy poglądów". Oceniając powyższy stan faktyczny przedstawiony w sprawie, w oparciu o art. 13 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, Szef Urzędu stwierdził, iż opisane przez Skarżącego okoliczności odnoszą się do przesłanek ekonomicznych i osobistych i nie mają żadnego związku z w/w ustawą. Zgromadzone w toku postępowania dowody świadczą, w ocenie organu o tym, iż Skarżący jest migrantem, poszukującym pracy i lepszego życia, a nie uchodźcą potrzebującym ochrony drugiego bezpiecznego kraju, czy osobą, która powinna być chroniona przed wydaleniem. Samo posiadanie przez Skarżącego od października 2005 r. zagranicznego paszportu i wyjazd z kraju pochodzenia po prawie trzech latach od momentu uzyskania w/w dokumentu zdaje się, w ocenie organu potwierdzić, że w przypadku Skarżącego nie było również zagrożenia jego życia. Nie można tym samym przyjąć, iż Skarżący wykazał w sposób przekonywujący i wiarygodny, iż był osobą, która była prześladowana przez władze kraju pochodzenia i zagrożona z konkretnych powodów, wynikających z jego osobistej działalności. Ocena okoliczności, które skłoniły Skarżącego do opuszczenia kraju pochodzenia, prowadzi do konkluzji, iż nie kwalifikują go do nadania statusu uchodźcy. Odnosząc się do zeznań Skarżącego Szef Urzędu stwierdził również, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi okoliczność uzasadniająca udzielenie mu ochrony uzupełniającej, o której mowa w art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej bowiem Skarżący nie powołał się na realne zagrożenie stosowania wobec niego tortur, nieludzkiego bądź poniżającego traktowania albo karania. Z jego zeznań wynika natomiast, iż dotychczas w kraju pochodzenia nigdy nie był aresztowany ani skazany wyrokiem Sądu, nie był poddawany przemocy fizycznej ani psychicznej. Skarżący nie jest poszukiwany przez władze ... ani nie stanowi obiektu ich zainteresowania. Szef Urzędu dodał ponadto, iż z opracowania Ośrodka Studiów Wschodnich nr ... z ... lipca 2008 r. nie wynika aby osoby pochodzące z K. z założenia były prześladowane w całej R. Mają prawo swobodnego podróżowania i osiedlania się na całym terytorium Federacji, prowadzenia działalności gospodarczej. Trudno tym samym uznać, aby tak w chwili wyjazdu z kraju jak i obecnie istniały jakiekolwiek obiektywne powody, dla których Skarżący nie mógłby wrócić do C. bądź zamieszkać w innej części terytorium R. Odnosząc się do możliwości udzielenia Skarżącemu zgody na pobyt tolerowany, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, iż stan faktyczny sprawy nie uzasadnia, aby w stosunku do Skarżącego miał zastosowanie art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a w/w ustawy. Dla uznania istnienia przesłanek zgodnie z w/w kryteriami, niezbędne są poważne podstawy do stwierdzenia, że w stosunku do osoby, o którą chodzi realnie występują wymienione w cytowanym artykule zagrożenia w kraju, do którego ma być wydana lub ma wrócić. Sama możliwość wystąpienia zagrożenia nie jest wystarczająca, zaś Skarżący istnieniach takich realnych przesłanek nie wykazał. W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji z ... marca 2009 r. Rada do Spraw Uchodźców wydała decyzję nr ... z ... lipca 2009 r., na podstawie której utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W jej uzasadnieniu Rada do Spraw Uchodźców w pełni podzieliła stanowisko Szefa Urzędu, wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponownie podkreśliła, że Skarżący nie wykazał faktów czy okoliczności, które mogłaby uzasadniać jego obawę przed indywidualnym prześladowaniem. W opinii Rady wypowiedzi Skarżącego wskazują na to, iż nie szuka on ochrony międzynarodowej uciekając przed prześladowaniem, ale stara się znaleźć optymalne dla siebie miejsce do życia. Nie dając również wiary Skarżącemu co do przedstawionych okoliczności sprawy Rada do Spraw Uchodźców zauważyła, że pierwsze składane spontanicznie zeznania są najbardziej wiarygodne, gdyż podają rzeczywiste przyczyny wyjazdu z kraju pochodzenia, szczególnie w sytuacji, gdy strona nie ma podstaw do obaw wobec władz Polski. Dalsze zeznania często wynikają z wyrachowania oraz poznania procedury i wymagań przepisów dotyczących udzielania ochrony międzynarodowej, słuchania rad współmieszkańców ośrodka dla cudzoziemców. Posiłkując się orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz stanowiskiem Wysokiego Komisarza ONZ do Spraw Uchodźców wyrażonym w podręczniku pt. "Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy" Genewa 1992, s. 20) Rada wyjaśniła rozumienie terminu "uzasadniona obawa" oraz zwróciła uwagę, iż ww. termin łączy element subiektywny i obiektywny – oba muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania, czy istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem. Z materiałów dostępnych organom orzekającym wynika, że w przypadku Skarżącego brak jest podstaw do twierdzenia, że jest on narażony na prześladowania w rozumieniu cyt. ustawy, nie istnieje też ryzyko obawy o naruszenie praw zagwarantowanych w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Analizując sytuację Skarżącego, w oparciu o zebrany materiał dowodowy sprawy, Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, iż w stosunku do Skarżącego nie występuje uzasadniona obawa przed prześladowaniem, o czym świadczy fakt, iż nigdy, przez wiele lat władze Federacji ... nie interesowały się Skarżącym i pozwalały mu swobodnie podróżować. W tym kontekście podkreśliła, iż skoro Skarżący nie był prześladowany w czasie wojny, to tym bardziej nie będzie teraz, gdy sytuacja w C. jest stabilniejsza. Dalej przyjmując podgląd organu I instancji wyrażony w uzasadnieniu decyzji z ... marca 2009 r., Rada do Spraw Uchodźców potwierdziła, że Skarżący nie spełnia żadnej z przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany bowiem z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, aby jego deportacja do kraju pochodzenia zagrażała w jakimkolwiek stopniu podstawowym prawom człowieka. W ocenie organu odwoławczego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podjął wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Nie naruszono przepisu art. 7, art. 77 czy art. 80 k.p.a., a materiał dowodowy został wyczerpująco zebrany i rozpatrzony przez organ I instancji. Biorąc pod uwagę powyższe argumenty i zgadzając się ze wszystkimi elementami uzasadnienia decyzji organu I instancji, Rada do Spraw Uchodźców potwierdziła, iż w jej opinii nie istnieje obiektywna uzasadniona obawa przed prześladowaniem Skarżącego w kraju pochodzenia, nie istnieją przesłanki uzasadniające przyznanie mu ochrony uzupełniającej, ani nie spełnia on kryteriów udzielenia zgody na pobyt tolerowany. W skardze na powyższą decyzję Rady do Spraw Uchodźców z ... lipca 2009 r. Skarżący wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji zarzucając: - naruszenie prawa materialnego tj. art. 15 oraz art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez odmowę udzielenia ochrony międzynarodowej w postaci ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany; art. 43 w/w ustawy poprzez nie przekazanie kopii przesłuchania; - istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony oraz niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz niewłaściwe uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji; art. 80 k.p.a., określającego obowiązek swobodnej, a nie dowolnej oceny dowodów przez organy administracji. W ocenie Skarżącego Rada do Spraw Uchodźców w bardzo znikomy sposób uzasadniła odmowę ochrony międzynarodowej, zwłaszcza w zakresie odmowy ochrony uzupełniającej i zgody na pobyt tolerowany, a nadto nie zbadała sytuacji w jego kraju pochodzenia gdzie, jak oświadczył, ... w dalszym ciągu są dyskryminowani i często stają się ofiarami rasistowskich ataków i selektywnych inspekcji dokonywanych przez organy władzy wykonawczej. Uzasadniając swoje zarzuty odnośnie przeprowadzonego przesłuchania, Skarżący podkreślił, że nie został do końca zrozumiany a nadto nie potwierdza wszystkich wyrażonych przez siebie oświadczeń. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie wskazując, iż zarzuty zawarte w skardze nie dają podstaw do przyjęcia, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Dodała również, że przytoczone w skardze fragmenty raportów organizacji pozarządowych i artykułów prasowych w żadnym stopniu nie odnoszą się do konkretnej sytuacji Skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 128, poz. 1176 ze zm.) – cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. A contrario artykuł 19 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy stanowi, iż cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy jeżeli nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 1 lit. A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 ze zm.) – uchodźcą jest osoba, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa. Konwencja zawiera więc zamknięty katalog przyczyn, które uzasadniają nadanie statusu uchodźcy i nie obejmuje on ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy. Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi "uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba – jak wskazane zostało w Podręczniku "Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy" Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) – muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. Skarżący we wniosku z ... lutego 2008 r. o nadanie statusu uchodźcy, jako przyczynę opuszczenia kraju pochodzenia wskazał trudności w znalezieniu pracy z powodu bardzo niskiego poziomu społecznego i braku perspektyw na przyszłość przy panującym reżimie. Skarżący wskazał także, że brał udział w I i II wojnie .... Jednocześnie zaznaczył, że w kraju pochodzenia nie był prześladowany, nie był kiedykolwiek poddany przemocy fizycznej lub psychicznej, nie był zatrzymany lub aresztowany, a także nie był kiedykolwiek skazany wyrokiem sądu. W trakcie przesłuchania statuowanego przeprowadzonego ... sierpnia 2008 r. Skarżący zeznał, że powodem wyjazdu z C. była chęć zobaczenia dzieci, które są w B. Dodał, że mimo wyższego wykształcenia i stażu pracy nie mógł znaleźć zatrudnienia, a jeśli nawet była praca, to płaca była bardzo niska. Ponadto z powodu różnych dolegliwości zdrowotnych chciał się leczyć w Polsce. Skarżący zeznał, że choć posiadał paszport od 2005 r. to nie wyjechał do rodziny w B., ponieważ przez cały ten czas się zastanawiał i rozważał czy wyjechać. Sąd zauważa, że Skarżący dopiero po otrzymaniu decyzji I instancji o odmowie nadanie statusu uchodźcy z ... marca 2009 r. zaczął wskazywać na pewne obawy przed prześladowaniem. Sąd podkreśla, że relacje składane spontanicznie, bezpośrednio po opuszczeniu kraju pochodzenia w trakcie składania wniosku są bardziej wiarygodne niż te, które w wyniku porad i konsultacji zostają uzupełnione o rzekomo nowe fakty w celu uzyskania pozytywnego rozstrzygnięcia w postępowaniu statutowym. Trafnie zatem organy administracji dały wiarę oświadczeniom składanym we wniosku, w piśmie z ... marca 2008 r. i w trakcie przesłuchania statusowego, a nie informacjom podawanym w odwołaniu od decyzji, w której Skarżący poznał przyczyny odmowy udzielania statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej oraz zgody na udzielenie pobytu tolerowanego. Przy czym za niezasadny należało uznać zarzut zawarty w skardze, że Skarżący nie zgadza się z treścią zamieszczoną w decyzjach jako cytaty z przesłuchania, ponieważ – jak zarzucił Skarżący – nie wręczono mu kopii protokołu przesłuchania aby mógł zweryfikować jego treść. Tymczasem w aktach sprawy znajduje się podpis Skarżącego, iż otrzymał kopię protokołu przesłuchania ... sierpnia 2008 r. (k. ... akt adm.). W związku z czym w sprawie nie naruszono art. 43 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Ponadto Skarżący do protokołu zeznał, że zrozumiał wszystkie pytania i że nie wnosi zastrzeżeń dotyczących przesłuchania i treści protokołu (k. ... akt adm.). W związku z powyższym Sąd podzielił w pełni argumentację organów administracyjnych, że Skarżący jest raczej migrantem, poszukującym pracy i lepszego życia, a nie uchodźcą potrzebującym ochrony drugiego bezpiecznego kraju, czy osobą, która powinna być chroniona przed wydaleniem. W związku z tym przyjęcie przez organy administracji, iż Skarżący opuścił kraj pochodzenia z innych przyczyn niż ujętych w Konwencji Genewskiej i w ustawie o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP było prawidłowe. W konsekwencji powyższych ustaleń należy również stwierdzić, iż w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że po powrocie do Federacji ... Skarżący zostanie zatrzymany, poddawany torturom, nieludzkiemu czy poniżającemu traktowaniu albo karaniu, bądź też jego powrót stworzy poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla jego życia lub zdrowia. Skoro bowiem władze Federacji ... przez wiele lat nie interesowały się Skarżącym i pozwalały mu podróżować, to tym bardziej aktualnie, gdy sytuacja w C. jest stabilniejsza Skarżący nie będzie narażony na wymienione zagrożenia. Tak więc wobec braku rzeczywistej obawy wystąpienia powyższych okoliczności przyjąć należy, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP uzasadniające udzielenie Skarżącemu ochrony uzupełniającej. Tym bardziej, że jak wynika ze znajdującego się w aktach raportu Ośrodka Studiów Wschodnich, istnieje możliwość zamieszkania w innej części Federacji ... czyli skorzystania z alternatywnej ucieczki wewnętrznej o jakiej mowa w art. 18 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (k. ... akt adm.). W ocenie Sądu brak jest również w sprawie przesłanek do zastosowania w sprawie art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, do analizy których organ administracji publicznej zobowiązany jest na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 2, zgodnie z którymi cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczpospolitej polskiej gdy jego wydalenie: - mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.; - naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Dla uznania istnienia przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, zgodnie z kryteriami zawartymi w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, niezbędne są poważne podstawy do stwierdzenia, że osoba, o którą chodzi, znajdzie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wymienionych w cytowanym artykule zagrożeń w kraju, do którego ma być wydana lub ma wrócić. Sama możliwość wystąpienia zagrożenia nie jest wystarczająca. Skarżący w toku postępowania administracyjnego takich realnych przesłanek nie wykazał, bowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby jego prawo do życia było zagrożone ze strony władz Federacji ... Z zeznań Skarżącego nie wynika również aby w przypadku powrotu do kraju pochodzenia mógł on zostać pozbawiony wolności, czy to w trybie określonym przez prawo, czy też w sposób bezprawny, co ponownie potwierdza okoliczność wyrobienia przez Skarżącego paszportu i legalnego opuszczenia granicy państwa. Sąd zauważa również, że informacje dotyczące aktualnej sytuacji w ... wskazują, że obecna sytuacja jest wprawdzie trudna, ale ewentualne działania naruszające prawa człowieka skierowane są na konkretne osoby, a nie na ogół ludności cywilnej. Potwierdza to stanowisko Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców zawarte w "Tymczasowych wytycznych dotyczących oceniania potrzeby udzielania ochrony międzynarodowej ubiegającym się o status uchodźcy osobom pochodzącym w wchodzącej w skład Federacji ... Republiki ..." z ... kwietnia 2009 r., w którym UNHCR nie zaleca już, by wnioski azylowe składane przez ... rozpatrywane były w oparciu o przesłankę, że Republice ... panuje powszechna przemoc, stwierdzając m.in. "Mające największe znaczenie zjawiska w Republice ... dotyczą przede wszystkim znacznej redukcji intensywności i zasięgu działań militarnych oraz ogólnej poprawy sytuacji w sferze bezpieczeństwa. Zakrojone na szeroką skalę akcje wojskowe zostały faktycznie zakończone, liczba starć zbrojnych wyraźnie zmniejszyła się w ostatnich latach i ogólnie zasięg oraz intensywność konfliktu zmalała (...). Poprawa ogólnej sytuacji w dziedzinie bezpieczeństwa, powiązana z zakończonymi już, jak i toczącymi się federalnymi i lokalnymi programami odbudowy, umożliwiła powrót do domu znaczącej liczbie wewnętrznych uchodźców". Natomiast powołane przez Skarżącego w skardze stanowisko UNHCR dotyczące sytuacji w Republice ... jest już nieaktualne, ponieważ pochodzi z października 2004 r. Nietrafny jest tym samym zarzut zawarty w skardze, a dotyczący naruszenia art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia zasad postępowania administracyjnego Sąd stwierdza, iż materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a., został zebrany i rozpatrzony wnikliwie, co znalazło wyraz w uzasadnieniach decyzji obu instancji spełniających wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Organ zasadnie przyjął także, jak wymaga art. 80 k.p.a., na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, iż Skarżący nie wykazał faktów czy okoliczności mogących uzasadniać jego obawę przed indywidualnym prześladowaniem z przyczyn wymienionych w art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny sprawy, Sąd stwierdza, iż organ dokonał dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, uzasadnił podstawę prawną wskazaną w decyzji Rady do Spraw Uchodźców z ... lipca 2009 r. i dokonując właściwej interpretacji przepisów wydał decyzję zgodną z prawem. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), należało oddalić skargę jako niezasadną. Wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu zasądzono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, póz. 1348 ze zm.).