V SA/Wa 1500/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant st. sekr. sąd. - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2015 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. w B. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... października 2012 r. nr ... w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę. W dniu 9 lipca 2010r. L.. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej także: strona, skarżąca, Spółka) złożyła w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR, organ) wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013. Wnosiła o przyznanie pomocy na operację polegającą na przebudowie, nadbudowie i zmianie sposobu użytkowania budynku mieszalni pasz na zakład produkcji domów drewnianych z częścią socjalno-sanitarną, gdzie prowadzona będzie działalność wymieniona w kodzie PKD 16.23 Z "produkcja pozostałych wyrobów stolarskich i ciesielskich dla budownictwa". Rozstrzygnięciem zawartym w piśmie ARiMR z [...] października 2012 r. nr [...] odmówiono stronie przyznania pomocy w ramach działania ,,Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013, z uwagi na niespełnienie warunków określonych w § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw", objętego Programem Rozwoju (dalej: Rozporządzenie). Organ prowadzący postępowanie ustalił, że zgodnie z tekstem jednolitym umowy spółki oraz odpisem z KRS, do dnia 15 lipca 2009 r. w skład wspólników wchodziły następujące osoby fizyczne: R. P. (170 z 510 udziałów tj. 33,33%), A. I. (170 z 510 udziałów tj. 33,33%), oraz H. Z. (pozostałe 170 z 510 udziałów tj. 33,33%). Od dnia 15 lipca 2009 r. do spółki wkroczyła jako wspólnik większościowy W. Sp. z o.o. i stosunek własności kształtował się następująco: W. sp. z o.o. 15000 z 15510 udziałów tj. 96,71%, R. P. 170 z 510 udziałów tj. 1,1%, A. I. 170 z 510 udziałów tj. 1,1%, H. Z. 170 z 510 udziałów tj. 1,1%. Jak wskazał organ, zgodnie z danymi ujawnionymi w odpisie z KRS, wspólnikami W. Sp. z o.o. są następujące osoby: W. C. (8700 z 17300 udziałów tj. 50,29 %), A. I. (4300 z 17300 udziałów tj. 24,86%), H. Z. (3500 z 17300 udziałów % tj. 20,23%). Dodatkowo nie ujawniony w odpisie z KRS wspólnik posiada 800 z 17300 udziałów tj. 4,62%. Zgodnie z dostarczoną umową spółki cywilnej L. z dnia 5 stycznia 2004 r. została ona utworzona przez dwie osoby fizyczne tj. R. P. oraz W. C.. W myśl § 6 oraz § 7 w/w umowy każdy ze wspólników posiada połowę udziałów w przedmiotowej spółce cywilnej. Organ stwierdził, iż W. Sp. z o.o. jest przedsiębiorstwem zależnym od spółki L. s.c. z uwagi na fakt, iż W. C. posiadał w okresie referencyjnym 50,29% jej udziałów. Ponadto, L. Sp. z o.o. jest przedsiębiorstwem zależnym od W. Sp. z o.o. z uwagi na fakt, iż dwóch wspólników spółki W. Sp. z o.o. tj. A. I. oraz H. Z., posiada łącznie 2/3 udziałów w spółce L. Sp. z o.o. Zależność ta została wzmocniona od dnia 15 lipca 2009 r. poprzez wstąpienie jako większościowego udziałowca spółki W. sp. z o.o. Dodatkowo, Spółka L. s.c. jest przedsiębiorstwem zależnym od spółki L. Sp. z o.o. z uwagi na fakt, iż R. P. będący wspólnikiem spółki L. Sp. z o.o. posiada połowę udziałów w spółce L. s.c. Powyższe podmioty w ocenie organu należy traktować jako podmioty zależne. Jak zauważyła ARiMR, pomiędzy L. Sp. z o.o. a W. Sp. z o.o. oraz L. s.c. występują powiązania gospodarcze z uwagi na fakt, iż przedsiębiorstwa te prowadzą swą działalność na rynku właściwym/rynkach sąsiednich, czego potwierdzeniem jest przedstawiony w KRS oraz umowie spółki cywilnej. Argumentem potwierdzającym ich powiązania jest treść stron internetowych tych przedsiębiorców. Jak podkreślił organ, Spółka należy do grupy podmiotów powiązanych (zarówno w aspekcie osobowym jak i gospodarczym), a przy ustalaniu jego statusu mikroprzedsiębiorcy uwzględnić należy w całości średnioroczne stany zatrudnienia występujące w każdym z badanych przedsiębiorstw. Mając powyższe na uwadze, w całym okresie referencyjnym z uwagi na poziom zatrudnienia wnioskodawca nie spełniał warunków do zaklasyfikowania go jako mikroprzedsiębiorcy. W konsekwencji w roku 2007, 2008 posiadał on status przedsiębiorcy średniego, a w 2009 r. przedsiębiorstwa małego. W dniu 23 października 2012 r. Spółka złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z 18 stycznia 2013 r. ARiMR podtrzymała wcześniejsze rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania pomocy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygnięcie ARiMR z 5 października 2012 r. zarzucono organowi: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 2, § 6 ust. 1 Rozporządzenia, w związku z zaleceniami Komisji 2003/361/WE z 6 maja 2003 r. dotyczących definicji małych i średnich przedsiębiorstw poprzez błędną ich wykładnię i uznanie, że skarżący nie posiada statusu mikroprzedsiębiorstwa; 2. naruszenie przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy mających bezpośredni wpływ na treść rozstrzygnięcia, a w szczególności brak dokonania ustaleń w zakresie powiązań skarżącego z innymi podmiotami i czy te powiązania mogłyby pozbawić skarżącego statusu mikroprzedsiębiorstwa. Ponadto brak ustaleń ze strony organu dotyczących prowadzenia działalności przez te przedsiębiorstwa na tym samym rynku właściwym /sąsiednim w konsekwencji niezbędnych, zdaniem skarżącego aby stwierdzić, czy występują dyskwalifikujące go z grona mikroprzedsiębiorstw powiązania z innymi podmiotami. W odpowiedzi na skargę ARiMR wniosła o jej oddalenie. Pismem z 15 marca 2013 r. pełnomocnik organu przedstawił argumentację odnoszącą się do zarzutów skargi. Wskazał, że W. Sp. z o.o. jest przedsiębiorstwem zależnym od L. Sp. z. o.o., a ich stosunek zależności powstał, gdyż dwóch wspólników W. Sp. z o.o. posiada łącznie 2/3 udziałów w L. Sp. z o.o. Ponadto od 15 lipca 2009 r. zależność ta została wzmocniona poprzez wstąpienie jako większościowego udziałowca W. Sp. z o.o. Jak podkreślił pełnomocnik organu, L. Sp. z o.o. pozostaje podmiotem powiązanym i w konsekwencji z uwagi na poziom zatrudnienia na dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy nie posiada statusu mikroprzedsiębiorcy. Wyrokiem z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 410/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L.. Sp. z o.o. z siedzibą w B.. Uzasadniając oddalenie skargi wskazał, że Agencja właściwie wywiodła, czego skutecznie nie podważyła skarga, że skarżąca nie posiada statusu mikroprzedsiębiorstwa ze względu na przekroczony poziom zatrudnienia w latach 2007, 2008 i 2009, a okoliczność ta wynika z powiązań występujących pomiędzy wnioskodawcą, W. Sp. z o.o., L. Sp. z o.o. i L. s.c. Ponadto zgodnie z art. 6 ust. 2 Zalecenia Komisji 2003/361/WE, należało przy ustalaniu statusu mikroprzedsiębiorcy uwzględnić w całości średnioroczne stany zatrudnienia występujące w każdym z badanych przedsiębiorstw. Te w latach 2007, 2008, 2009 mieściły się w przedziale 10-50 osób, co dyskwalifikowało uznanie spółki jako mikroprzedsiębiorcy. Pomimo przyznania racji skarżącej, że ani w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającym niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (Dz. U. UE Nr L 214 z dnia 9 sierpnia 2008 r., str. 3), ani w Zaleceniu Komisji 2003/361/WE dotyczących definicji małych i średnich przedsiębiorstw nie występuje pojęcie "przedsiębiorstwo zależne", którym posłużyła się Agencja, lecz mowa jest o przedsiębiorstwach związanych lub powiązanych, WSA uznał, że na gruncie rozpoznawanej sprawy pojęcia te mogły być użyte zamiennie bez wypaczenia ich merytorycznych treści i zarzut ten nie mógł prowadzić do uchylenia zaskarżonego aktu. Ponadto Sąd zgodził się z dokonaną przez organ oceną, wedle której wszystkie przedsiębiorstwa prowadzą część swej działalności na tym samym rynku właściwym – w tej samej branży. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca zaskarżając orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA. Wyrokowi zarzuciła: 1. naruszenie § 2 i § 6 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z art. 3 ust. 3 pkt 3 Załącznika do Zaleceń Komisji 2003/361/WE poprzez błędną wykładnię definicji małych i średnich przedsiębiorstw i przyjęcie w efekcie, że w ustalonym stanie faktycznym skarżąca nie posiadał statusu mikroprzedsiębiorstwa; 2. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.); dalej: p.p.s.a. przez brak dokonania należytej kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem; 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wskazania przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte i dlaczego wraz z oceną ich pod względem zgodności z prawem, w tym w szczególności w odniesieniu do definicji zawartych w Zaleceniu Komisji 2003/361/WE; 4. art. 146 § 2 p.p.s.a. przez brak stwierdzenia przez Sąd, że zaskarżony akt jest niezgodny z przepisami wymienionych w pkt 1 zarzutów oraz brak ustalenia przysługującemu skarżącemu uprawnienia wynikającego z tych przepisów. Wyrokiem z dnia 11 lutego 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną L. Sp. z o.o. i uchylił zaskarżony wyrok oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, NSA stwierdził, że Sąd I instancji w swoim uzasadnieniu w sposób niewystarczający przedstawił stan sprawy, a przede wszystkim, w ogóle nie wyjaśniono podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Z jego treści nie wynikało m. in. na jakiej podstawie Sąd ustalił, że oprócz powiązania pomiędzy spółkami – L. Sp. z o.o. (wnioskodawca) W. Sp. z o.o. oraz L. s.c. istniało również powiązanie z osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Z.P.U.H. "I". Ponadto nie zawarto wywodu dotyczącego zasadności zastosowania w niniejszej sprawie art. 3 ust. 3 akapit 4 zał. Nr 1 do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu. Wobec uznania, że WSA w Warszawie zaniechał wyjaśnienia podstawy rozstrzygnięcia, co uniemożliwia dokonanie jego kontroli instancyjnej, NSA orzekł o uchyleniu wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. W piśmie z dnia 27 maja 2015 r. pełnomocnik ARiMR podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. sąd któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając sprawę niniejszą wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lutego 2015 r. sygn. akt II GSK 2229/13 wydanym w następstwie rozpoznania skargi kasacyjnej L.. Sp. z o.o.. Badając zaskarżone rozstrzygnięcie we wskazanym wyżej zakresie uznać trzeba, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia § 2 i § 6 ust. 1 Rozporządzenia w zw. przepisami Zalecenia Komisji 2003/361/WE poprzez błędne przyjęcie, że skarżący nie posiadał statusu mikroprzedsiębiorcy. Zgodnie z treścią § 6 pkt 1 Rozporządzenia o pomoc w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013, może ubiegać się przedsiębiorca (przedsiębiorstwo) posiadający status mikroprzedsiębiorstwa. Za mikroprzedsiębiorcę, stosownie do treści § 2 Rozporządzenia uważa się przedsiębiorcę, który prowadzi mikroprzedsiębiorstwo w rozumieniu Zalecenia Komisji 2003/361/WE. Z brzmienia art. 2 ust. 3 załącznika Zalecenia Komisji 2003/361/WE wynika, że do kategorii mikroprzedsiebiorstw, należą przedsiębiorstwa, które zatrudniają mniej niż 10 pracowników i których roczny obrót lub całkowity bilans roczny nie przekracza 2 milionów euro. Z powyższego wynika, że ocena statusu przedsiębiorstwa określana jest, na podstawie danych przedsiębiorstwa dotyczących pułapu zatrudnienia oraz pułapu finansowego. Zgodnie jednak z art. 6 ust. 2 załącznika Zalecenia Komisji 2003/361/WE ocena powinna uwzględniać fakt, czy przedsiębiorca jest przedsiębiorcą niezależnym, partnerskim bądź powiązanym. W przypadku bowiem stwierdzenia, że dane przedsiębiorstwo jest przedsiębiorstwem niezależnym decydują wyłącznie wskaźniki tego przedsiębiorstwa w innych zaś przypadkach należy wziąć pod uwagę wskaźniki nie tylko samego przedsiębiorstwa ubiegającego się o wsparcie, ale również przedsiębiorstw, z którymi pozostaje ono w określonych związkach tj. w układzie przedsiębiorstw partnerskich lub przedsiębiorstw powiązanych. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 3 załącznika Zalecenia Komisji nr 2003/261/WE za przedsiębiorstwa powiązane uważa się przedsiębiorstwa, które mają którekolwiek z następujących relacji ze sobą nawzajem: a) przedsiębiorstwo ma większość praw głosu akcjonariuszy lub wspólników w innym przedsiębiorstwie; b) przedsiębiorstwo ma prawo powoływać lub odwoływać większość członków organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorczego innego przedsiębiorstwa; c) przedsiębiorstwo ma prawo wywierać dominujący wpływ na inne przedsiębiorstwo na mocy umowy zawartej z tym przedsiębiorstwem lub postanowień w akcie założycielskim lub umowie spółki; d) przedsiębiorstwo, które jest akcjonariuszem lub wspólnikiem innego przedsiębiorstwa, kontroluje samodzielnie, na mocy umowy z innymi akcjonariuszami lub wspólnikami tego przedsiębiorstwa, większość praw głosu akcjonariuszy lub wspólników w tym przedsiębiorstwie (akapit 1). Zakłada się, że wpływ dominujący nie istnieje, jeżeli inwestorzy wymienieni w drugim akapicie ust. 2 nie angażują się bezpośrednio lub pośrednio w zarządzanie danym przedsiębiorstwem, bez uszczerbku dla ich praw jako udziałowców (akapit 2). Przedsiębiorstwa pozostające w którejkolwiek z relacji opisanych w pierwszym akapicie za pośrednictwem jednego lub więcej innych przedsiębiorstw, lub jednego z inwestorów wskazanych w ust. 2, są także uważane za powiązane (akapit 3). Przedsiębiorstwa, które pozostają w takiej czy innej z tych relacji za pośrednictwem osoby fizycznej lub grupy osób fizycznych działających łącznie, są także uznane za przedsiębiorstwa powiązane, jeżeli prowadzą swoją działalność lub część swojej działalności na tym samym rynku lub na rynkach sąsiednich (akapit 4). Za "rynek sąsiedni" uznaje się rynek dla produktu lub usługi znajdujący się w bezpośrednim sąsiedztwie rynku właściwego, w kierunku rynku dystrybucji lub w kierunku rynku produkcji i dostaw (akapit 5). Jak wynika zatem z literalnego brzmienia art. 3 ust. 3 (akapit pierwszy) załącznika Zalecenia Komisji nr 2003/261/WE powiązanie między przedsiębiorstwami zachodzi m.in. w przypadku gdy w stanie faktycznym danej sprawy zajdzie co najmniej jedna z przesłanek określonych w pkt a-d. Zgodnie zaś z akapitem czwartym tego przepisu wymienione relacje zachodzą w przypadku gdy co najmniej jedna z relacji wskazanych w pkt. a-d zostanie stwierdzona między przedsiębiorstwami poprzez osobę fizyczną lub grupę osób działających razem, jeżeli prowadzą swoją działalność lub jej część na tym samym właściwym rynku lub rynkach sąsiednich. Celem Rozporządzenia jest przy tym wspieranie małych, średnich i mikro przedsiębiorstw, które ze swej istoty gorzej funkcjonują w warunkach konkurencji na rynku, co powoduje, że przy wykładni Zalecenia Komisji nr 2003/261/WE należy uwzględnić celowościowe postrzeganie ww. regulacji. W takim ujęciu zasadnicze znaczenie ma ustalenie czy przedsiębiorstwo ubiegające się o przyznanie pomocy jest faktycznie przedsiębiorstwem niezależnym, czy też poprzez różnorakie powiązania z innymi podmiotami jest członkiem grupy (choćby nie miała ona charakteru oficjalnego), którą wobec utrudnień, z jakimi zazwyczaj zmagają się małe, średnie i mikro przedsiębiorstwa (dostęp do kapitału, czynników produkcji, możliwość efektywnego konkurowania z większymi przedsiębiorstwami), należy potraktować jako jeden organizm gospodarczy, podlegający całościowej ocenie na etapie określania wielkości przedsiębiorstwa wchodzącego w jego skład. Należy podkreślić, iż celowościowe rozumienie przepisów załącznika Zalecenia Komisji nr 2003/261/WE znajduje potwierdzenie w licznym orzecznictwie TS UE. Przykładowo w wyroku z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-91/01 Republika Włoska przeciwko Komisji Europejskiej Trybunał wskazał, że kryteria kwalifikacji przedsiębiorcy jako małego, średniego należy stosować z uwzględnieniem celu, dla którego małe, średnie przedsiębiorstwa objęte są korzystniejszymi zasadami przyznawania pomocy publicznej. Celem tym jest przede wszystkim udzielenie wsparcia przedsiębiorstwom, dla których rozmiar działalności jest przyczyną szeregu trudności w dostępie do czynników produkcji oraz implikuje słabszą pozycję rynkową. W rezultacie przedsiębiorcy, którzy spełniają formalne przesłanki uznania za małe lub średnie przedsiębiorstwo, lecz działają w ramach dużej grupy kapitałowej, zapewniającej im warunki działalności podobne jak w przypadku dużych przedsiębiorstw, nie mogą korzystać ze zwiększonych limitów dopuszczalnej pomocy publicznej. Podobnie stanowisko zajął Sąd I instancji w wyroku z 14 października 2004 r. w sprawie T-137/02 Pollmeier Malchow GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Europejskiej, gdzie stwierdzono, że Komisja dysponuje szerokim zakresem swobodnego uznania dla ustalenia, czy spółki będące częścią grupy winny być traktowane jako jedna jednostka gospodarcza, czy raczej jako podmioty autonomiczne pod względem prawnym i finansowym. W rozpoznawanej sprawie stwierdzono istnienie relacji powiązań między przedsiębiorstwem L. z o.o., a przedsiębiorstwami W. Sp. z o.o., L. s.c. Analiza struktury własnościowej spółek W. Sp. z o.o. i L. s.c. wykazała udziały W. C. w wysokości odpowiednio 50,29 % (W. Sp. z o.o.) i 50 % (L. s.c.). Prawidłowo ustalono zatem, że przedsiębiorstwa te są ze sobą powiązane osobowo przez właściciela pakietów kontrolnych akcji w rozumieniu art. 3 ust. 3 lit. a załącznika Zalecenia Komisji nr 2003/261/WE. Również analiza struktury własnościowej spółek W. Sp. z o.o. i L. Sp. z o.o. wykazała udział A. I. oraz H. Z. w wysokości odpowiednio 41,09 % (W. Sp. z o.o.) i 66,66 % (L. Sp. z o.o.), zależność ta została wzmocniona od dnia 15 lipca 2009 r. poprzez wstąpienie jako większościowego udziałowca W. Sp. z o.o., zaś na podstawie wpisów w KRS ustalono, że wszystkie analizowane przedsiębiorstwa prowadzą część swojej działalności na tym samym rynku właściwym (ta sama branża), a zatem prawidłowo uznano, że przedsiębiorstwa te są ze sobą powiązane osobowo poprzez właścicieli pakietów kontrolnych akcji, w rozumieniu art. 3 ust. 3 akapitu 4 załącznika Zalecenia Komisji nr 2003/261/WE. Należy przy tym zaznaczyć, że prowadzenie komplementarnej działalności polegającej na pozyskiwaniu, przetwarzaniu surowca i produkcji elementów z drewna w procesie budowlanym, a zatem obejmującym te same rynki zbytu lub sąsiednie jest niewątpliwie działaniem na tym samym rynku. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie ustalono, że A. I. będąc wspólnikiem w W. Sp. z o.o. i L. Sp. z o.o. pełni funkcję zarządzającą kontrolując obie firmy (pełni w tych przedsiębiorstwach funkcję członka zarządu i z tej funkcji wynika jego prawo do samodzielnej reprezentacji tych podmiotów w zakresie podejmowanych decyzji gospodarczych), a przedmiot działalności wszystkich branych pod uwagę przedsiębiorstw pokrywa się, to trafna jest konstatacja, że przedsiębiorstwa te są ze sobą powiązane pośrednio, w rozumieniu art. 3 ust. 3 załącznika Zalecenia Komisji nr 2003/261/WE. Mając ponadto na uwadze dyspozycję art. 6 ust. 2 załącznika Zalecenia Komisji nr 2003/261/WE należy również uwzględnić w całości średnioroczne stany zatrudnienia występujące w każdym z badanych przedsiębiorstw. Uwzględniając zatem okoliczność, że poziom zatrudnienia występujący w każdym z badanych przedsiębiorstw, w latach 2007 i 2008 mieścił się w przedziale 50-250 osób (przedsiębiorstwo średnie) a w roku 2009 mieścił się w przedziale 10-50 osób (przedsiębiorstwo małe) należy przyjąć, że stan ten dyskwalifikował skarżącą Spółkę z zakwalifikowania jako mikroprzedsiębiorcy. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, iż w sprawie nie doszło do naruszenia ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Sąd oddalił skargę w myśl art. 151 p.p.s.a.