V SA/Wa 1500/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Arkadiusz Tomczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie informacji o rozpatrzeniu prośby o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia odrzucić skargę [...] (dalej – skarżący) zawarł w dniu 30 czerwca 2016 r. umowę z Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej – Agencja, ARiMR) o przyznaniu pomocy w zakresie operacji typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. W dniu 25 października 2017 r. skarżący złożył wniosek o płatność oraz dokumenty dotyczące realizowanej operacji. W wyniku weryfikacji wniosku, w piśmie z 21 grudnia 2018 r. Agencja poinformowała skarżącego, iż kwota dofinansowania operacji, po weryfikacji kosztów kwalifikowanych wynosi 0 złotych. W dniu 2 lutego 2019 r. skarżący zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy. W piśmie z 15 maja 2019 r., nr [...] ARiMR poinformowała skarżącego, że operacja realizowana na podstawie umowy z 30 czerwca 2016 r. nie będzie finansowana i odmówiła wypłaty pomocy. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wskazano, że skarżący realizował operację z naruszeniem przepisów umowy o przyznaniu pomocy oraz z naruszeniem zasad konkurencyjności stanowiących załącznik nr 3 do umowy o przyznaniu pomocy. Wobec powyższego skarżący zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy. W zaskarżonym piśmie z dnia 19 czerwca 2019 r ARiMR podtrzymała stanowisko wyrażone w informacji z 15 maja 2019 r. wskazując, że odmowa wypłaty dofinansowania była prawidłowa z uwagi na naruszenie przez skarżącego przepisów umowy o dofinansowanie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił naruszenie § 19 ust. 1 umowy o przyznaniu pomocy oraz art. 27 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 34 ust. 2 ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. 2018 r., poz. 627). W odpowiedzi na skargę organ, wniósł o odrzucenie skargi ze względu na niedopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej w sprawie, wskazując, że źródłem przedmiotowej sprawy jest pismo z 19 czerwca 2019 r. stanowiące "informację z etapu rozpatrzenia prośby o ponowne rozpatrzenie sprawy – negatywne rozstrzygnięcie", tj. akt niepodlegający zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Pismo to wydane zostało bowiem w konsekwencji odmowy wypłaty pomocy z uwagi na niespełnienie warunków umowy z 30 czerwca 2016 r. W związku z tym sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a kwestie sporne wynikające z tej umowy podlegają rozstrzygnięciu na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje, akty, czynności w nim wymienione. Ponadto zgodnie z § 3 tego artykułu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Rozważając sprawę na wstępie należy podkreślić, że jej źródłem jest umowa stron zawarta w dniu 30 czerwca 2016 r. przyznająca skarżącemu pomoc finansową w wysokości 240 779,00 zł w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego PROW 2014-2020. Z momentem zawarcia umowy przyznania pomocy, pomiędzy stronami powstał stosunek o charakterze cywilnoprawnym. Podkreślić należy, że zgodnie z postanowieniami umowy (§ 19), w przypadku braku porozumienia pomiędzy Agencją a beneficjentem wszystkie spory rozstrzygane będą przez sąd powszechny właściwy dla siedziby Agencji. Natomiast zaskarżone pismo z 19 czerwca 2019 r. stanowi "informację z etapu rozpatrzenia prośby o ponowne rozpatrzenie sprawy" dotyczącej odmowy wypłaty pomocy, o której mowa w ww. umowie. Nie stanowi ono podejmowanego w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Innymi słowy, nie stanowi autorytatywnej wypowiedzi władzy administracyjnej lecz dotyczy skutków niewykonania przez skarżącego zobowiązań przewidzianych umową zawartą w dniu 30 czerwca 2016 r. ARiMR odmawiając wypłaty pomocy w związku z zaistnieniem okoliczności określonych w umowie działała jako strona stosunku cywilnoprawnego, a nie jako organ administracji publicznej. Oczywistym zatem jest, że ewentualne roszczenia beneficjenta o wypłatę pomocy podlegają dochodzeniu na drodze postępowania cywilnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2011 r. sygn. akt II GSK 7779/11). Zdaniem Sądu, nie powinno zatem budzić wątpliwości, że skarga została wniesiona na akt administracyjny niepodlegający zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Natomiast fakt, że na pismo z dnia 30 czerwca 2016 r. skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje stanowi przesłankę do odrzucenia skargi będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji