V SA/Wa 1505/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska, Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A. Y. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat A. O. – B. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złote dwadzieścia groszy), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Przedmiotem skargi z dnia 16 czerwca 2011 r. złożonej przez A. Y. zwany dalej skarżącym – jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...], z dnia [...] stycznia 2011 r. o umorzeniu postępowania w sprawie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Obywatel [...] A. Y., deklarujący narodowość [...], złożył w dniu 17 sierpnia 2010 r. wniosek do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy w RP. Cudzoziemiec wskazał, że wyjechał z kraju pochodzenia, bo tam nie dawali mu żyć, istniało zagrożenie dla niego i jego dzieci. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozpatrując sprawę zauważył, iż przedmiotowy wniosek jest kolejnym (drugim) wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy, złożony po otrzymaniu decyzji ostatecznej o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Szefa UdSC z dnia [...] lutego 2010 r. nr decyzji [...] o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany (decyzja Rady do Spraw Uchodźców nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r.). Organ podniósł, że w toku poprzedniej procedury cudzoziemiec oświadczył, iż wyjechał z kraju pochodzenia, ponieważ w jego wsi przebywali [...], którzy przeprowadzali liczne operacje specjalne przeciw bojownikom. Obawiał się on o bezpieczeństwo swoje i swojej rodziny. Zeznał on również, że kilkakrotnie był zatrzymywany przez milicję. Ww. organ dokonał analizy danych zawartych w przedmiotowym wniosku i uznał, że wszystkie okoliczności, przedstawione przez cudzoziemca w nowym wniosku, są tożsame z okolicznościami, które były już przedmiotem rozstrzygnięcia organów orzekających. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podkreślił, że sytuacja wnioskodawcy została wnikliwie zbadana przez niego, a następnie przez Radę do Spraw Uchodźców. Wskazał, iż oba organy uznały, że okoliczności na które cudzoziemiec powołał się w trakcie procedury, nie pozwalają na uznanie go za osobę, wobec której władze federalne, lokalne bądź inne podmioty wymienione w art. 16 ust. 1 pkt 2-3 w/w ustawy podejmowały, czy też miały zamiar podjąć akcję o charakterze prześladowania z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społeczne, w związku z czym nie ma podstaw do nadania mu statusu uchodźcy w myśl art. 13 ust. 1 w/w ustawy. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], umorzył postępowanie w sprawie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Rada do Spraw Uchodźców po rozpoznaniu odwołania cudzoziemca decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podzielił ustalenie organu pierwszej instancji, że wniosek z dnia 17 sierpnia 2010 r. nie został oparty na żadnych nowych podstawach dowodowych w stosunku do tych, które zostały uwzględnione w toku wcześniejszego postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 16 lipca 2009 r. i zakończonego ostateczną decyzją Rady do Spraw Uchodźców nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Organ odwoławczy podniósł, że uzasadnienie odwołania w swej istocie sprowadza się do polemiki z ustaleniami organów rozstrzygających poczynionych w postępowaniu wszczętym wnioskiem z dnia 16 lipca 2009 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. Y. wnosząc o uchylenie decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2011 r. i poprzedzającej jej decyzji Szefa UDSC z dnia [...] stycznia 2011 roku oraz o podjęcie postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy. Zaskarżonej decyzji zarzucił, naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisu art. 40 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 128, poz. 1 176 ze zm.); 2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, wydanie rozstrzygnięcia z pominięciem słusznego interesu strony oraz niewyczerpujące zebranie dowodów umożliwiających podjęcie decyzji w sprawie; - art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego przez Organ; - art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewłaściwe uzasadnienie taktyczne i prawne decyzji. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem legalności, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga sprawę w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza m.in., że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania przez ten sąd stanowi cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku całego prowadzonego w danej sprawie postępowania, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy orzekające i stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując oceny przeprowadzonego przez organy administracyjne postępowania zauważyć należy, że przy rozpoznaniu sprawy organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu ustalić, czy sprawa nie była już rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. Stosownie do przepisu art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Zgodnie natomiast zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, jeżeli organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że wniosek jest niedopuszczalny, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. W myśl art. 40 ust. 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony wniosek jest niedopuszczalny, gdy: 1) wnioskodawca uzyskał status uchodźcy w innym państwie członkowskim; 2) po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach; 3) małżonek, który uprzednio wyraził zgodę na złożenie wniosku przez wnioskodawcę w jego imieniu, złożył odrębny wniosek, podczas gdy nie zachodzą okoliczności dotyczące tego małżonka uzasadniające taki wniosek. W niniejszej sprawie miała miejsce sytuacja przewidziana w art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Z akt sprawy wynika, iż wniosek skarżącego z dnia 17 sierpnia 2010 r. o nadanie statusu uchodźcy w RP jest drugim wnioskiem złożonym przez niego. Sprawa pierwszego wniosku została zakończona decyzją Rady do Spraw Uchodźców nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., którą utrzymano w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Zdaniem składu orzekającego w sprawie organ słusznie zauważył, iż przedmiotowy wniosek jest on oparty na tych samych podstawach co poprzedni. Skarżący podnosił w przedmiotowym wniosku jak i w pierwszym, iż przyczyną opuszczenia kraju pochodzenia była obawa o swoje życie i jego rodziny. Sąd zgadza się z zdaniem organów obu instancji, iż cudzoziemiec nie wskazał z jakich powodów obawia się o swoje życie i jego rodziny oraz w żaden sposób swojego twierdzenia nie uprawdopodobnił. Także nie przedstawił nowych okoliczności, które świadczyłyby o takim zagrożeniu . W ocenie Sądu organy obu instancji zasadnie uznały, iż okoliczności powołane w trakcie postępowania przed organem I i II instancji, nie zawierają nowych, istotnych dla rozpoznawanej sprawy elementów. Organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały zatem, iż strona powołała się w nowym postępowaniu na te same okoliczności faktyczne, które zostały już uwzględnione w uprzednim postępowaniu uchodźczym. Wskazać w tym miejscu również należy, iż zgodnie z treścią art. 32 ust. 3 i 4 Dyrektywy Rady 2005/85/WE z 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich, merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy wszczętej na skutek wniesienia kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy jest uzasadnione w sytuacji, gdy po wstępnym rozpatrzeniu tego wniosku zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje, znacznie zwiększające prawdopodobieństwo spełnienia przez wnioskodawcę warunków statusu uchodźcy. Mając zatem na uwadze, iż kolejny wniosek skarżącego nie został oparty na jakiejkolwiek podstawie wskazującej na możliwość wystąpienia obawy przed prześladowaniem z powodów wskazanych w Konwencji Genewskiej uznać należy, iż słusznie organ zastosował się do regulacji określonej treścią przepisu art. 40 ust. 1 ustawy, tj. wydał decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasady prawdy obiektywnej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu i rozstrzygnięciach organów administracji, które mogłyby doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji i z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2003r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.