V SA/Wa 1506/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Andrzej Kania po rozpoznaniu w dniu 29 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi małoletnich K. A. N. oraz J. M. N. reprezentowanych przez przedstawicieli ustawowych M. i M. N. na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w m.st. Warszawie w przedmiocie nałożenia kwarantanny domowej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. wypłacić na rzecz małoletnich K. A. N. oraz J. M. N., reprezentowanych przez przedstawicieli ustawowych M. i M. N., kwotę 200 zł (dwieście złotych), tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi, wpisanego do rejestru opłat sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pod poz. 20585 w dniu 29 czerwca 2023 r. W dniu 4 stycznia 2022 r. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w m.st. Warszawie wpłynęło zawiadomienie o obecności pasażera chorego na COVID-19 w samolocie relacji [...] z [...] stycznia 2022 r. Organ niezwłocznie dokonał czynności nałożenia kwarantanny domowej na pasażerów rejsu niepodlegających zwolnieniu z kwarantanny, w tym na małoletnich K. A. N. oraz J. M. N.(dalej jako "skarżący"). Kwarantannę nałożono na 10 dni w okresie od 4 stycznia 2022 r. do 13 stycznia 2022 r. W dniu 5 stycznia 2022 r. o godzinie [...] M. N. – przedstawiciel ustawowy skarżących (ojciec) – wystosował do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w m.st. Warszawie wiadomość e-mail zawierającą prośbę o zdjęcie kwarantanny ze skarżących. W dniu 30 czerwca 2023 r. (data nadania) skarżący, reprezentowani przez przedstawicieli ustawowych M. i M. N., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w m.st. Warszawie polegającą na nałożeniu kwarantanny domowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634), dalej: "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl zaś art. 53 § 2 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Stosownie natomiast do art. 53 § 4 zd. 1 p.p.s.a. termin uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. Stosownie do wskazanych przepisów, termin do wniesienia skargi jest zachowany gdy w terminie trzydziestu dni, od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie albo dowiedzenia się o czynności organu skarga: 1) zostanie złożona w organie lub wysłana do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi albo 2) zostanie złożona we właściwym sądzie administracyjnym lub wysłana do właściwego sądu administracyjnego albo 3) zostanie wprowadzona do systemu teleinformatycznego właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego lub organu. Oznacza to, że strona ma 30 dni na przesłanie skargi w formie dokumentu elektronicznego na elektroniczną skrzynkę podawczą sądu/organu bądź złożenie skargi na biurze podawczym w siedzibie organu/sądu bądź nadanie jej na adres organu/sądu w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, którym w dniu nadania przedmiotowej skargi była [...] Stosownie do art. 83 § 3 p.p.s.a. data nadania przesyłki w polskim urzędzie pocztowym jest datą wniesienia skargi do sądu. Zgodnie zaś z art. 83 § 5 p.p.s.a. datą wniesienia pisma w formie dokumentu elektronicznego jest określona w urzędowym poświadczeniu odbioru data wprowadzenia pisma do systemu teleinformatycznego sądu lub właściwego organu. Jak wynika ze skargi oraz akt administracyjnych sprawy o czynności nałożenia kwarantanny domowej na skarżących, ich przedstawiciele ustawowi dowiedzieli się najpóźniej 5 stycznia 2022 r. W tym bowiem dniu o godzinie [...] M. N. (ojciec małoletnich) wystosował do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w m.st. Warszawie wiadomość e-mail zawierającą prośbę o zdjęcie kwarantanny ze skarżących. Termin do wniesienia skargi rozpoczął zatem bieg 6 stycznia 2022 r., a jego trzydziesty dzień wypadał 4 lutego 2022 r. i był to ostatni dzień na złożenie skargi. Natomiast przedstawiciele ustawowi skarżących sporządzili skargę 29 czerwca 2023 r., a 30 czerwca 2023 r. nadali ją do organu za pośrednictwem [...] w [...] (koperta k. 12). Oznacza to, że skarga została złożona z przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia o prawie 1,5 roku. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd wskazuje również, iż nie znalazł podstaw do uznania, w trybie art. 53 § 2 p.p.s.a., że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy skarżących. Akta administracyjne dowodzą, że przedstawiciele ustawowi skarżących podjęli aktywne działania przeciwko czynności nałożenia kwarantanny i zdecydowali się w pierwszej kolejności na drogę administracyjną. W dniu 10 stycznia 2022 r. ojciec skarżących wystosował do organu kolejnego e-maila, z prośbą o interwencję w sprawie. Tego samego dnia przedstawiciele ustawowi małoletnich sporządzili zażalenie/odwołanie na decyzję o nałożeniu kwarantanny, które wpłynęło do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w m.st. Warszawie w dniu 11 stycznia 2022 r. Niezadowoleni z działania i wyjaśnień organu I instancji rodzice skierowali sprawę do Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, który postanowieniem z 9 marca 2022 r. stwierdził, iż organ I instancji dopuścił się bezczynności i zobowiązał go do przekazania mu odwołania z 10 stycznia 2022 r. Następnie postanowieniem z 27 kwietnia 2022 r. Mazowiecki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził niedopuszczalność odwołania. Przedstawiciele ustawowi skarżących wnieśli na ten akt skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z 11 stycznia 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 1580/23 Sąd oddalił skargę – wyrok jest prawomocny od 6 kwietnia 2023 r. Powyższe dowodzi, że przedstawiciele ustawowi skarżących samodzielnie i aktywnie poszukiwali prawnych możliwości przeciwdziałania czynności objęcia kwarantanną, także przed sądem administracyjnym. Nie sposób zatem przyjąć, iż nie zauważyli możliwości zaskarżenia tej czynności do WSA w Warszawie. Tym bardziej, że zostali o tym wprost pouczeni przez Sąd. W uzasadnieniu ww. wyroku z 11 stycznia 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 1580/23 Sąd wskazał, iż objęcie kwarantanną w trybie § 5 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenie z 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii stanowi czynność z zakresu administracji publicznej zaskarżalną do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Sąd podkreślił, iż wprawdzie skarżący nie skorzystali z tej możliwości, tym niemniej poinformował, że zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony rodzicom dzieci 6 marca 2023 r. W tym więc dniu najpóźniej mogli dowiedzieć się o możliwości, trybie oraz terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego na czynności nałożenia kwarantanny domowej. Pomimo tego skargę niniejszą wnieśli dopiero 30 czerwca 2023 r., czyli prawie 4 miesiące później. Nie sposób zatem przyjąć, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy skarżących, tj. działających w ich imieniu przedstawicieli ustawowych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.