V SA/Wa 1507/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Danuta Dopierała, Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska – Szary (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, , Protokolant - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie: odmowy wydania tymczasowego zaświadczenia tożsamości; - oddala skargę - Przedmiotem skargi z 13 maja 2008 r. wniesionej przez K. G. jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] kwietnia 2008 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] stycznia 2008 r. nr [...] orzekającą o odmowie wydania tymczasowego zaświadczenia tożsamości cudzoziemca. Skarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: K. G. pismem z dnia [...] listopada 2007 r. zwrócił się do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o wydanie tymczasowego zaświadczenia tożsamości cudzoziemca. Decyzją z [...] stycznia 2008 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozpoznając sprawę jako organ I instancji odmówił wydania wnioskodawcy tymczasowego zaświadczenia tożsamości cudzoziemca z uwagi na zakończenie w dniu [...] stycznia 2008 r. toczącego się przed Szefem Urzędu do Spraw Cudzoziemców postępowania wobec K. G. o nadanie statusu uchodźcy. Pismem z dnia 28 lutego 2008 r. K. G. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu pisma wskazał, iż zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2008 r. w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. Podniósł, iż ww. orzeczenie z dnia [...] stycznia 2008 r. na które powołuje się szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. z uwagi na szereg uchybień organu dokonanych w toku postępowania administracyjnego, zostanie uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wskazał również, iż dokument tożsamości uprawniający do pobytu na terytorium RP jest konieczny aby mógł on oczekiwać na rozstrzygnięcie jego sprawy o nadanie statusu uchodźców. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] stycznia 2008 r. o odmowie wydania tymczasowego zaświadczenia tożsamości cudzoziemca. Organ II instancji powołując się w uzasadnieniu decyzji na treść przepisu art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2003 r. nr 128, poz. 1176 ze zm.), wskazał, iż kolejne zaświadczenia tożsamości, mogą być wydawane cudzoziemcowi po upływie ważności pierwszego zaświadczenia tożsamości, na okresy ważności nie dłuższe niż 6 miesięcy, do czasu zakończenia postępowania o nadanie statusu uchodźcy. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podniósł przy tym, iż decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...] odmówił nadania panu K. G. statusu uchodźcy i nie udzielił zgody na pobyt tolerowany, natomiast decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] utrzymał decyzję z [...] września 2007 r. w mocy. W ocenie organu II instancji ww. decyzja z dnia [...] stycznia 2008 r. jest decyzją kończącą administracyjny tok postępowania, dlatego też brak było podstaw do wydania Cudzoziemcowi tymczasowego zaświadczenia tożsamości. Pismem z dnia 13 maja 2008 r. K. G. wniósł skargę na ww. decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2008 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenia przepisów art. 7, 77, 80 i 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak odniesienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do podnoszonej w toku postępowania administracyjnego okoliczności dalszego prowadzenia sprawy o nadania statusu uchodźcy na etapie postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż w jego ocenie prowadzenie sprawy o nadanie statusu uchodźcy na etapie postępowania sądowego, czyni bezpodstawnym wyrażone przez organy administracyjne stwierdzenie, iż sprawa o nadanie statusu uchodźcy została zakończona. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko dotychczas prezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie zaś do § 2 wymienionego przepisu sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W takim przypadku sąd uwzględnia skargę, mimo że wydane orzeczenie pogorszy sytuację skarżącego. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji z [...] kwietnia 2008 r. wydanej przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności tak z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i z normami prawa materialnego zawartymi w ustawie o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Sąd uznał, iż decyzja ta odpowiada prawu i dlatego też skargę - jako niezasadną - oddalił. Sąd zważył, iż podstawę materialnoprawną zaskarżonego orzeczenia stanowi art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2003 r. nr 128, poz. 1176 ze zm.) – zwanej dalej: "u.c.o." w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Natomiast Istotę przedmiotowego rozstrzygnięcia w kontekście zarzutów skargi stanowi rozważenie czy organ dokonał prawidłowej interpretacji ww. przepisu art. 32 ust. 3 u.c.o., oraz czy doszło w sprawie do naruszenie powołanych w skardze przepisów proceduralnych. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przez organy administracyjne przepisu art. 32 u.c.o., zauważyć należy, iż zgodnie z treścią tego przepisu w jego brzmieniu obowiązującym w dacie rozpoznawania przedmiotowego wniosku, Cudzoziemcowi, który złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy, wydaje się tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca, na okres ważności 30 dni (ust. 1), przy czym kolejne zaświadczenia tożsamości mogą być wydawane cudzoziemcowi po upływie okresu ważności pierwszego zaświadczenia tożsamości, na okresy ważności nie dłuższe niż 6 miesięcy, do czasu zakończenia postępowania o nadanie statusu uchodźcy (tak ust. 2). Kluczowe znaczenie brzmienia omawianego przepisu dla zaskarżonego rozstrzygnięcia ma tutaj użyte w ustawie sformułowanie: "(...) do czasu zakończenia postępowania (...). Wskazać tutaj należy, iż zgodnie z zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażoną w treści przepisu art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (teks jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - zwanej dalej k.p.a., decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Nie budzi zatem żadnej wątpliwości, iż podnoszone na etapie skargi jak również w toku postępowania administracyjnego stanowisko skarżącego jakoby o zakończeniu postępowania w przedmiocie wniosku o nadanie statusu uchodźcy w kontekście art. 32 ust. 3 u.c.o., decydowało prawomocne zakończenie postępowania sądowego w danej sprawie, jest w ocenie Sądu nieuzasadnione. Podkreślić należy, iż w przepisie art. 16 § 1 k.p.a. jest mowa o decyzjach ostatecznych, od których należy odróżnić decyzje prawomocne. Strona skarżąca w prezentowanym stanowisku utożsamia określenie "zakończenie postępowania" z momentem prawomocności danej decyzji, jednakże jak wynika z wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz wyżej opisanej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.), zakończenie postępowania o którym mowa w art. 32 ust. 3 u.c.o., następuje z chwilą wydania decyzji ostatecznej przez organ II instancji. Słusznie zatem organy administracyjne obu instancji przyjęły w przedmiotowej sprawie, iż decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i nie udzielenia zgody na pobyt tolerowany jest decyzją ostateczną kończącą administracyjny tok postępowania. Tym samym nie było podstaw do wydania skarżącemu tymczasowego zaświadczenia tożsamości. Nieuzasadniony w ocenie Sądu jest także zarzut naruszenia przepisów procedury administracyjnej w szczególności przepisów art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. Wskazać tutaj należy, iż postępowanie przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 kpa. Materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony został, zgodnie z art. 77 § 1 kpa, w sposób wyczerpujący a strona miała możliwość brania udziału w postępowaniu. Organ w sposób kompletny zebrał, opisał i przeanalizował zebrany w sprawie materiał czemu dał wyraz w uzasadnieniach decyzji zarówno I jak i II instancji, spełniających wymogi art. 107 § 3 kpa. Podkreślić tutaj należy, iż wbrew twierdzeniu strony skarżącej organ administracyjny II instancji uwzględnił treść pisma z dnia 28 lutego 2008 r., bowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób klarowny wyjaśnił podstawy wydanego rozstrzygnięcia. Organ co prawda nie odniósł się wprost do podniesionej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy okoliczności toczącego się postępowania sądowego w zakresie statusu uchodźcy, jednakże wyjaśnił, iż decyzja organu II instancji z dnia [...] stycznia jest decyzją ostateczną kończącą administracyjny tok postępowania o którym mowa w art. 32 ust. 3 u.c.o. Pozwala to uznać, iż strona skarżąca dowiedziała się z uzasadnienia organu II instancji, iż o zakończeniu postępowania decyduje decyzja ostateczna organu administracyjnego II instancji, a nie rozstrzygnięcie Sądu wydane w następstwie zaskarżenia takiej decyzji. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się uchybień w rozstrzygnięciu organu drugiej instancji i z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.