V SA/Wa 1508/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. P. – [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W jego uzasadnieniu podniesiono w szczególności, że wysokość zobowiązania została określona w zaskarżonej decyzji na ponad 7.000 zł, tj. w wysokości znacznie przekraczającej miesięczne zarobki skarżącego. Obowiązek zapłaty tak wysokiej kwoty oznaczałby zatem dla skarżącego nie tylko zaburzenie stabilności finansowej, co wręcz pozbawienie środków bieżącego utrzymania. Skarżący nie posiada bowiem oszczędności i nie dysponuje majątkiem, którym mógłby rozporządzić w celu uzyskania środków finansowych koniecznych do spłaty zobowiązania ustalonego zaskarżoną decyzją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć przy tym należy, iż przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być jedynie szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku strony skarżącej, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004). Analizując treść uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz dołączone do wniosku o przyznanie prawa pomocy dokumenty obrazujące sytuację majątkową i osobistą skarżącego, Sąd doszedł do przekonania, że okoliczności przywołane przez skarżącego nie wskazują jakoby wykonanie zaskarżonej decyzji stwarzało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu okoliczności, na które powołuje się skarżący, a mianowicie zagrożenie, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji zostanie pozbawiony nie tylko płynności finansowej, lecz nawet środków bieżącego utrzymania nie zostały udowodnione. Podkreślenia wymaga fakt, iż skarżący prowadzi działalność gospodarczą i to w dużym zakresie. W 2012 r. – osiągnął przychody w wysokości 1.939.052,16 zł, w 2013 r. – w wysokości 1.578.821,05 zł. Z załączonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy deklaracji podatkowych wynika, że w 2013 r. strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wyniosła (-)74.575,56 zł, a w 2012 r. skarżący osiągnął dochód z prowadzonej działalności w wysokości 30.010,91 zł. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem za I półrocze 2014 r. strata wyniosła (-)48.533,27 zł. Ponadto w 2013 r. skarżący uzyskał przychód z innych źródeł niż działalność gospodarcza (18.225,02 zł) oraz wykazał nadpłatę w podatku za ten rok w wysokości 12.349 zł. Wskazać dodatkowo należy na posiadany przez skarżącego dom o pow. 190 m2 oraz budynek piekarni o pow. 250 m2, a także posiadane samochody dostawcze (6 sztuk), każdy o wartości około 10.000 zł, jak również samochody przeznaczone na sprzedaż o łącznej wartości około 160.000 zł. Powyższe dane w zestawieniu z wartością przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie wynoszącej 7.166 zł – czy nawet we wszystkich pięciu sprawach skarżącego, w których wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi łącznie około 77.000 zł – wskazują, iż uregulowanie przez skarżącego zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją (decyzjami) nie pozbawi go bieżących środków utrzymania. Podkreślić należy, iż w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą miarodajną dla oceny ich zdolności płatniczych nie jest kategoria "dochodu" (rozumianego jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania), lecz "przychodu". Istnieją bowiem legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów, tak by w końcowym rozliczeniu obciążenie podatkowe zminimalizować, czy też w ogóle je wyeliminować. Do instrumentów takich należą choćby zwolnienia podatkowe, ponoszone wydatki stanowiące koszty uzyskania przychodów, amortyzacja majątku trwałego itp. Istotniejsze zatem jest to, że skarżący uzyskuje przychody z działalności gospodarczej i że – jak wskazano powyżej – przychody te kształtują się na znacznym poziomie. Sąd zwraca uwagę, iż egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który, ponoszony przez skarżącego przy regulowaniu zobowiązań podatkowych – nawet znacznych – nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zaś zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Ponadto w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi strony uiszczone już, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.