V SA/Wa 1509/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska Sędziowie sędzia WSA Jadwiga Smołucha asesor WSA Aleksandra Młyńska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] , 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz [...] kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. c.v.s. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [....]., po rozpatrzeniu zażalenia [...], utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych w kwocie [...] zł, powstałych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez wierzyciela [...] wobec Spółki G. - Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...]. Jako podstawę prawną postanowienia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1966 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej "k.p.a.") oraz art. 18, art. 64e § 1, § 2 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314; dalej "u.p.e.a."). Stan sprawy przedstawia się następująco. Naczelnik [...] prowadził postępowanie egzekucyjne wobec G. z wniosku [...] (dalej: [...], [...]) na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...].12.2017r. Przedmiotowy tytuł wykonawczy obejmował należności pieniężne zobowiązanej G. z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich oraz innych należności związanych z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków a także odsetek od tych środków i od tych należności, o których mowa w art. 60 pkt 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016r., poz. 1870 ze zm.) w łącznej kwocie [...] zł (kwota należności głównej). Na podstawie ww. tytułu wykonawczego Naczelnik [...] przeprowadził czynności egzekucyjne wobec zobowiązanej Spółki, celem wyegzekwowania przedmiotowej należności. Zawiadomieniem z dnia [...].12.2017r. dokonano zajęcia rachunków bankowych Spółki w Banku [...] Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego doręczono Spółce w dniu 04.01.2018r. w trybie art. 44 k.p.a. Bank, pismem z dnia [...].12.2017r. poinformował, że zajęcie nie może zostać zrealizowane ze względu na brak środków. Ponadto, w dniu [...].12.2017r. Bank przekazał kwotę [...] zł, która w całości została zaliczona na koszty egzekucyjne. Zawiadomieniem z dnia [...].12.2017r. dokonano zajęcia rachunku bankowego Spółki w [...] Bank otrzymał zawiadomienie o zajęciu w dniu [...].12.2017r. i pismem z dnia [...].12.2017r. poinformował, że nie prowadzi rachunków bankowych na rzecz zobowiązanego. Mając na uwadze powyższe, postanowieniem z dnia [...].06.2018r. nr [...], Naczelnik [...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez [...] wobec G. Pismem z dnia 25.07.2018 r. [...] wystąpiła z wnioskiem o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. Postanowieniem z dnia [...].08.2018r. nr [...] Naczelnik [...] obciążył wierzyciela kosztami egzekucyjnymi powstałymi w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego wobec G. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...].12.2017r. Postanowieniem z dnia [...].10.2018r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy ww. postanowienie. Wnioskiem z dnia [...].01.2019r. [...] jako wierzyciel zwróciła się do Naczelnika [...] o umorzenie kosztów egzekucyjnych w kwocie [...] zł. W przedmiotowym wniosku powołała się na ważny interes publiczny. Podkreśliła, iż [...] nie podejmuje działań, których celem jest osiągnięcie zysku, a jej działalność oparta jest na przychodach, którymi są dotacje celowe z budżetu państwa przeznaczone na realizację zadań [...], w tym na współfinansowanie programów i projektów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz na finansowanie lub dofinansowanie inwestycji oraz dotacje podmiotowe z budżetu państwa przeznaczone na pokrycie bieżących kosztów zarządzania realizowanymi przez [...] zadaniami. Zdaniem [...] fakt, iż podstawowym źródłem jej przychodów są dotacje z budżetu państwa oraz to, że [...] nie może podejmować żadnej działalności, której celem byłoby osiągnięcie zysku, zapłata kosztów egzekucyjnych będzie tożsama z obciążeniem tymi kosztami budżetu państwa. Tym samym, gospodarczo nieuzasadnione jest pokrycie przedmiotowych kosztów egzekucyjnych ze środków publicznych. Postanowieniem z dnia [...].05.2019r nr [...] Naczelnik [...] odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych w kwocie [...] zł. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [....] utrzymał w mocy ww. postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że postanowienie, jakie zapadło w niniejszej sprawie wydane zostało na podstawie art. 64e u.p.e.a. Przepis ten w § 2 przewiduje możliwość umorzenia kosztów egzekucyjnych, jeżeli stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej (pkt 1); za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny (pkt 2); ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne (pkt 3). Natomiast zgodnie z art. 64e § 3 u.p.e.a., koszty egzekucyjne powstałe w egzekucji należności pieniężnych mogą być umorzone w przypadkach określonych w § 2 pkt 1, jeżeli obciążenie wierzyciela obowiązkiem uiszczenia tych kosztów byłoby gospodarczo nieuzasadnione. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [....], uznaniowy charakter rozstrzygnięć w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych z uwagi na wymienione przesłanki nie budzi wątpliwości. Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki wskazane przez wierzyciela w postaci ważnego interesu publicznego czy okoliczności gospodarczych, umożliwiające umorzenie powstałych kosztów egzekucyjnych. Powołanie się przez wierzyciela na to, iż jest jednostką sektora finansów publicznych, która nie podejmuje działań mających na celu osiągnięcie zysku a jej działalność oparta jest na przychodach, jakimi są przede wszystkim dotacje państwowe, nie jest okolicznością spełniającą przesłankę interesu publicznego. Organ zauważył, że każda dokonana czynność egzekucyjna generuje koszt, którym musi zostać obciążony bądź zobowiązany, bądź w wypadku braku możliwości obciążenia zobowiązanego - wierzyciel. Zatem [...], jak każdy inny wierzyciel przekazując tytuł wykonawczy do realizacji musi liczyć się z tym, że organ egzekucyjny prowadząc postępowanie egzekucyjne będzie ponosił wydatki (koszty), które w przypadku nieściągnięcia od zobowiązanego będą obciążać wierzyciela. Organ stwierdził, iż [...] kierując tytuł wykonawczy na drogę postępowania egzekucyjnego, tj. przesyłając go do Naczelnika [...], winna liczyć się z możliwością zapłaty ww. kosztów i na ten cel powinna zabezpieczyć odpowiednie środki. Zgodnie z art. 64c § 4 u.p.e.a, wierzyciel pokrywa koszty postępowania egzekucyjnego, jeżeli nie mogą one być ściągnięte od zobowiązanego. Organ zauważył, iż egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki, dla których wierzycielami są organy administracji publicznej, tak rządowej jak i samorządowej, co wynika z treści art. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ustawodawca wprowadzając w art. 64c § 4 zapis, iż wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego, wyraźnie wskazał podmiot odpowiedzialny za pokrycie powstałych kosztów egzekucyjnych w przypadku braku możliwości wyegzekwowania ich od zobowiązanego. Ustawodawca nie wprowadził ani przedmiotowych, ani podmiotowych zwolnień lub innych regulacji, które zdjęłyby z jednostek administracji rządowej, w tym [...], obowiązek ponoszenia kosztów egzekucji. Zdaniem organu, argumentacja strony dotycząca istotności powierzonych jej zadań nie może zwalniać [...] od obowiązku zapłaty powstałych kosztów. Sam status wierzyciela jako państwowej osoby prawnej, należącej do sektora finansów publicznych, nie może zostać uznany za wystarczający do stwierdzenia, że w sprawie spełniona została przesłanka ważnego interesu publicznego pozwalająca na umorzenie przypadających na rzecz organu egzekucyjnego kosztów egzekucyjnych. W odniesieniu do argumentacji strony, że na opłacenie kosztów bezskutecznej egzekucji [...] musiałaby pozyskać środki z budżetu państwa, które za pośrednictwem Urzędu Skarbowego wracałyby do budżetu państwa, tym samym działanie takie to bezcelowy przepływ środków publicznych w ramach jednostek działających w oparciu o system finansów publicznych, organ stwierdził, że powyższy argument można byłoby odnieść do przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych wymienionej w art. 64e § 3 u.p.e.a., tj. braku gospodarczego uzasadnienia w obciążeniu wierzyciela kosztami egzekucyjnymi. Organ zaznaczył, iż powyższa przesłanka odnosi się do kondycji finansowej wierzyciela, którą należy utożsamiać z sytuacją, gdy wierzyciel znajduje się w takiej kondycji, która uniemożliwia zapłatę należności, a jej wyegzekwowanie może doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków, np. upadłości lub likwidacji podmiotu. Wierzyciel nie wykazał, że zapłata kosztów egzekucyjnych w kwocie [...] zł spowoduje powstanie uszczerbku o charakterze istotnym i doprowadzi do wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków finansowych. Sam fakt specyficznego statusu wierzyciela jako państwowej osoby prawnej nie może być przesłanką do umorzenia kosztów egzekucyjnych. Strona prowadzi samodzielną gospodarkę finansową w ramach posiadanych środków i występując w roli wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym musi liczyć się z tym, iż zostanie obciążona kosztami egzekucyjnymi. Organ zauważył, że dotacje z budżetu państwa są w świetle art. 15 ust. 2 ustawy o [...] jednym ze źródeł przychodów [...]. Obok nich znajdują się również inne przychody, np. z tytułu odpłatności za usługi świadczone przez [...], m.in. świadczenie usług doradczych, organizowanie szkoleń i seminariów (art. 6 ust. 1), co oznacza, iż obciążenie [...] kosztami egzekucyjnymi nie musi oznaczać konieczności poniesienia wydatków przez Skarb Państwa. Organ dodał, że strona kwestionując wysokość kosztów egzekucyjnych, którymi została obciążona, złożyła zażalenie na postanowienie w sprawie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi, które zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...]. Stwierdził, że powyższe orzeczenie jest ostateczne i nie zostało zaskarżone. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...], reprezentowana przez radcę prawnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, art. 77 § 1, art. 124 § 2 w zw. z art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 18 u.p.e.a, poprzez nierozpoznanie sprawy w sposób wyczerpujący i wszechstronny, nierozważnie i nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącej, w szczególności niewzięcie pod uwagę skutków, jakie w sferze przedmiotowego postępowania o umorzenie kosztów określonych w postanowieniu Naczelnika [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. wywiera prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 2020/18 uchylający ww. postanowienie oraz postanowienie organu II instancji, - art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a poprzez brak zastosowania, w sytuacji gdy na organie odwoławczym ciążył obowiązek wydania postanowienia o umorzeniu postępowania, gdyż stało się ono bezprzedmiotowe z uwagi na uchylenie prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 1 kwietnia 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 2020/18 rozstrzygnięć w przedmiocie kosztów postępowania, w zakresie których skarżąca zwróciła się do organu egzekucyjnego z wnioskiem o ich umorzenie, - art. 9 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak zastosowania, w sytuacji gdy Dyrektor IAS w [...] winien był wyjaśnić skarżącej skutki bezprzedmiotowości niniejszej sprawy, wynikającej z wyeliminowania z obrotu rozstrzygnięć w przedmiocie kosztów postępowania egzekucyjnego, tak aby strona nie poniosła szkody, - art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a poprzez brak zastosowania, w sytuacji gdy postępowanie w okolicznościach niniejszej sprawy było bezprzedmiotowe z uwagi na brak przedmiotu postępowania w sprawie o umorzenie kosztów egzekucyjnych z wniosku skarżącej. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w dacie orzekania przez organ odwoławczy co do zasadności umorzenia kosztów egzekucyjnych w obrocie prawnym nie było rozstrzygnięcia w przedmiocie obciążenia skarżącej kosztami egzekucyjnymi, z uwagi na wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2019 r. A zatem, brak było przedmiotu postępowania w sprawie o umorzenie kosztów egzekucyjnych. Organ odwoławczy winien był zastosować art. 105 § 1 k.p.a. i umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. Zdaniem skarżącej, wykluczona jest możliwość prowadzenia postępowania w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych, których wysokość nie jest znana. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo wskazał, że w dacie wydania zaskarżonego postanowienia do organu odwoławczego nie wpłynął prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 2020/18, ani akta sprawy. Zdaniem organu, pomimo że ww. wyrok zapadł w dniu 1 kwietnia 2019 r., organ nie był nim związany z uwagi na treść art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym orzeczeniem wiążącym jest orzeczenie prawomocne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, o czym stanowi art. 120 cytowanej ustawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a ww. ustawy. W rozpoznawanej sprawie wystąpiły tego rodzaju wady i uchybienia, które skutkowały uchyleniem zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. Kontroli Sądu podlegało postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [....] z dnia [...] czerwca 2019 r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] z dnia [...] maja 2019 r. o odmowie umorzenia kosztów egzekucyjnych. Podstawę prawną kwestionowanego postanowienia stanowią przepisy art. 64e § 1, art. 64e § 2 pkt 2 i art. 64e § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314). Zgodnie z art. 64e § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne. W szczególności, stosownie do art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a., koszty egzekucyjne mogą być umorzone, jeżeli za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny. Ponadto, stosownie do art. 64e § 3 u.p.e.a. koszty egzekucyjne powstałe w egzekucji należności pieniężnych mogą być umorzone w przypadkach określonych w § 2 pkt 1, jeżeli obciążenie wierzyciela obowiązkiem uiszczenia tych kosztów byłoby gospodarczo nieuzasadnione. Jak wynika z akt sprawy, koszty egzekucyjne, o których umorzenie wniosła storna skarżąca, zostały ustalone postanowieniem Naczelnika [...] z dnia [...].08.2018r. nr [...], utrzymanym w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [....] postanowieniem z dnia [...].10.2018r. nr [...]. Na podstawie wskazanego postanowienia kosztami egzekucyjnymi w kwocie [...] zł organ obciążył wierzyciela, tj. [...]. W okolicznościach niniejszej sprawy należy przede wszystkim zauważyć, że organ II instancji nieprawidłowo stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [....] z dnia [...].10.2018r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] z dnia [...].08.2018r. w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego nie zostało zaskarżone. Na powyższe postanowienie [...] złożyła bowiem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 2020/18 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzającej je postanowienie organu I instancji. Stwierdzić zatem trzeba, że w dacie wydania postanowienia zaskarżonego w niniejszej sprawie brak było podstaw do dalszego procedowania przez organ w przedmiocie wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych, albowiem ustalające ich wysokość postanowienie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. O ile wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 2020/18 nie był wówczas prawomocny, jego treść niewątpliwie miała wpływ na wynik postępowania w sprawie z wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych. Zgodzić się należy ze stroną skarżącą, że nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych, których wysokość nie jest znana, dlatego też organ winien był zawiesić postępowanie prowadzone w przedmiotowej sprawie, czego jednak nie uczynił. Tym samym organ naruszył art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Należy zauważyć, że powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 2020/18 jest obecnie prawomocny. Postępowanie w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych może natomiast dotyczyć wyłącznie należności, które istnieją. Podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości lub w części. Z bezprzedmiotowością postępowania w rozumieniu tego przepisu mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej. W szczególności, przesłankę bezprzedmiotowości postępowania spełnia nieaktualność żądania strony (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 23 października 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 352/19). Mając powyższe na uwadze, rozpoznając sprawę ponownie organ rozważy przede wszystkim zasadność zastosowania w sprawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. oraz umorzenia postępowania wszczętego wnioskiem skarżącej z dnia 31 stycznia 2019 r. o umorzenie kosztów egzekucyjnych z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Brak jest bowiem w obrocie prawnym postanowienia ustalającego wysokość kosztów egzekucyjnych, o których umorzenie wnioskowała strona. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 oraz art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego, obejmujących kwotę uiszczoną z tytułu wpisu sądowego od skargi, koszty zastępstwa procesowego przez radcę prawnego oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa, orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200, art. 210 § 1 i art. 205 § 2 cytowanej ustawy w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).