V SA/Wa 1510/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak (spr.), Protokolant - st. sekr. sąd. Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2011 r. sprawy ze skargi W.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym; oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego W. B. jako organ egzekucyjny prowadzi wobec W.K. postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez Prezydenta Miasta L. dotyczącego należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych strefie ograniczonego postoju w łącznej kwocie należności głównej [...] zł. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zawiadomieniem z dnia [...].09.201 Or. Nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego Zobowiązanego w Banku [...] SA. Zawiadomienie o zajęciu Bank [...] S.A. odebrał w dniu 21.09.2010 r. , natomiast Skarżący zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego odebrał za pośrednictwem Urzędu Pocztowego w dniu 24.09.2010r. Pismem z dnia [...].09.2010r. W.K. złożył zarzut błędu co do osoby zobowiązanego. W uzasadnieniu zarzutu zobowiązany wskazał, iż Prezydent Miasta L. błędnie ustalił osobę zobowiązanego, gdyż zamiast wystawiać tytuł wykonawczy osobie która, dopuściła się wykroczenia lub niedopełnia obowiązku uiszczenia opłaty, wystawił go właścicielowi pojazdu. W dniu 05.10.2010r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. B. przekazał w/w pismo zawierające zarzut Prezydentowi Miasta L. w celu wydania postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela. Postanowieniem z dnia [...].10.2010 r., nr [...] Prezydent Miasta L. oddalił zarzuty W.K. w całości. W uzasadnieniu Wierzyciel ustosunkował się do zarzut błędnego ustalenia osoby zobowiązanego i wystawienia tytułu wykonawczego właścicielowi pojazdu zamiast osobie, która nie dopełniła obowiązku uiszczenia opłaty za postój, zaznaczył jednak, iż osobą która może rozporządzać rzeczą jest na mocy art. 140 kodeksu cywilnego jej właściciel, zatem to on odpowiada za czynności i działania wykonywane tym samochodem, w tym zajmowane miejsce na parkingu, chyba że wskaże osobę, której samochód udostępniła. Pan W.K. tego nie uczynił, ani w dniu 10 maja 2006r. – po otrzymaniu wezwania – raportu, ani też po dniu 3 lipca 2006r. po otrzymaniu upomnienia. W dniu [...].10.2010r. na postanowienie Prezydenta Miasta L. W.K. wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.. Postanowieniem z dnia [...].11.2010 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W dniu [...].01.2011r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. B. wydał postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów w którym oddalił zarzut. W uzasadnieniu, powołując się na art. 34 § 1 w zw. z art. 33 pkt 1-7; 9-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 Nr 229 poz. 1954 z późn. zm. ) wskazał że organ egzekucyjny rozpatruje zarzuty zobowiązanego po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, przy czym w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Wierzyciel postanowieniem z dnia [...].10.2010 r. oddalił zarzuty błędu co do osoby zobowiązanego w całości , zostało ono utrzymane w mocy przez SKO w L. i jest ostateczne w trybie instancji, a stanowisko wierzyciela w nim zawarte jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Pismem z dnia [...].01.2011 r. W.K. wniósł zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. B.. W uzasadnieniu Zobowiązany powołując się na postanowienie Prezydenta Miasta L. z dnia [...].10.2010r. Nr [...] a także na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...].11.201 Or. Nr [...] stwierdził, iż zarówno Wierzyciel jak i Kolegium dopuścili się przestępstwa w trybie art. 235 kodeksu karnego. Skarżący uznał, iż podstępny zabieg prezydenta Miasta L., a także Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegał na tym, że posługując się art. 140 kodeksu cywilnego uznali oni, że jedyną osobą, która może rozporządzać rzeczą, jest jej właściciel. Zdaniem Zobowiązanego z artykułu tego nie wynika, że właściciel rzeczy jest jedyną osobą która może nią rozporządzać, w związku z powyższym Skarżący wnosi o zaniechanie egzekucji przestępczej oraz o podjęcie działań zgodnych prawem. Postanowieniem z [...] maja 2011r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 34 § 1ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Z tego przepisu wynika, że organ egzekucyjny musi aprobować wiążące go stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego wyrażone w postanowieniu Prezydenta Miasta L. z dnia [...].10.2010 r. Nr [...]. zgodnie z art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być błąd co do osoby zobowiązanego. Błąd co do osoby zobowiązanego dotyczy zarówno sytuacji, w której organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego i której doręczyli tytuł wykonawczy wraz z pouczeniem o prawie wniesienia zarzutów, jak i sytuacji gdzie w tytule wykonawczym wskazano osobę na której nie ciąży obowiązek. W pierwszej sytuacji, ponieważ błędnie wskazana osoba została pozbawiona możliwości obrony swoich interesów, należy odstąpić od czynności wobec takiej osoby i podjąć je wobec zobowiązanego (chyba że posiada majątek zobowiązanego lub przedmiot podlegający wydaniu). Osoba taka może bronić się przed egzekucją dotyczącą praw majątkowych przez zgłoszenie wniosku o wyłączenie spod egzekucji tych rzeczy lub praw majątkowych, które wchodzą w skład jej majątku. Sytuacja druga może być wynikiem błędnego określenia w tytule wykonawczym osoby zobowiązanego przez wierzyciela lub przejścia obowiązku na inny podmiot przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. W tym drugim przypadku wierzyciel może wystawić tytuł wykonawczy na nowego zobowiązanego. Zobowiązany, wnosząc wówczas zarzut, może kwestionować przejście obowiązku na tę a nie inną osobę. Organ odwoławczy wskazał , że w świetle powołanych przepisów organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela , a związanie to dotyczy także organu II instancji. Od powyższego rozstrzygnięcia W.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Domagał się w niej umorzenie prowadzonej w stosunku do niego egzekucji i powtórzył argumenty i zarzuty zawarte w zażaleniu na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – B. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a"-"c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwanej: p.p.s.a.). W następstwie kontroli zaskarżonego aktu Sąd stwierdził, że skarga jest nieuzasadniona, nie ma bowiem podstaw do uznania, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. jest niezgodne z prawem. Jak wynika z okoliczności rozpoznawanej sprawy, niniejsze postępowanie egzekucyjne zostało zainicjowane z urzędu wystawieniem przez wierzyciela - Prezydenta Miasta L., tytułu wykonawczego obejmującego należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania samochodu osobowego, którego właścicielem był W.K. w dniu 10 maja 2006r. Korzystając z przysługującego uprawnienia do wniesienia zarzutów, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, W.K. powołując się na okoliczności wskazane w art. 33 pkt u.p.e.a., podniósł zarzut błędu co do osoby dłużnika. Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 33 u.p.e.a., zobowiązany może wnieść zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, przy czym podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności (przesłanki) wymienione w tym przepisie (w punktach 1 – 10). Zgodnie z przepisem art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie 33 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu wiążąca. Podkreślić należy, że oceniane obecnie rozstrzygnięcie w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne (wydane na podstawie art. 34 § 4 w związku z art. 33 pkt 4 u.p.e.a.), z uwagi na odrębność podmiotową wierzyciela i organu egzekucyjnego - wydane zostało po wyczerpaniu procedury z art. 34 § 1 i § 2 u.p.e.a. związanej z uzyskaniem ostatecznego stanowiska wierzyciela (nie będącego w zakresie dochodzonych należności organem egzekucyjnym). Stanowisko wierzyciela, które miało w tej sprawie charakter zagadnienia wstępnego - zawarte zostało w postanowieniu Prezydenta Miasta L. i na skutek wniesionego przez Zobowiązanego zażalenia - poddane zostało weryfikacji przez organ nadzoru –Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., który postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, podzielając tym samym wyrażone w nim stanowisko wierzyciela, że podniesiony przez zobowiązanego zarzut "błędu co do osoby zobowiązanego" - jest bezzasadny. To ostatnie rozstrzygnięcie jest ostateczne w rozumieniu art. 16 k.p.a. (wydane zostało po wyczerpaniu trybu postępowania instancyjnego) Stanowisko wyrażone w ww. postanowieniu wierzycielskim - wiąże zatem organ egzekucyjny przy ocenie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Odwołując się więc do wypowiedzi wierzyciela - jako stanowiska wiążącego organ egzekucyjny w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne - należy wskazać na zawartą w nim argumentację, przy czym podkreślić należy, że wykluczona jest ponowna merytoryczna ocena zarzutu, jaki był istotą rozważań w postępowaniu dotyczącym stanowiska wierzyciela. Zweryfikowane przez organ nadzoru stanowisko wierzyciela zawiera wyczerpującą ocenę przesłanek z art. 33 pkt 4 u.p.e.a. Mając powyższe na uwadze i nie znajdując w świetle powyższego podstaw do uznania zarzutów skargi za uzasadnione, skargę jako nieuzasadnioną, należało oddalić na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.