V SA/Wa 1512/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant - st. sekr. sąd. Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2010 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej ze środków unijnych; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz O. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi z 19 lutego 2010 r. wniesionej przez O. Sp. z o.o. jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] stycznia 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] września 2009 r. wydaną przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w przedmiocie przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej, przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania oraz odmowie przyznania wnioskowanej pomocy finansowej na pokrycie części niekwalifikowanych kosztów inwestycji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] stycznia 2009 r. O. Sp. z o.o. złożyła wniosek, poprawiany kilkakrotnie na wezwanie organu, o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od dnia [...] kwietnia 2008 r. do dnia [...] października 2008 r. W dniu [...] maja 2009 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wydał decyzję o przyznaniu O. Sp. z o.o. pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w kwocie 75 704,77 zł, za I półrocze trzeciego roku realizacji planu dochodzenia do uznania, z czego pomoc ze środków UE wyniosła 56 778,57 zł, przyznał pomoc finansową na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w kwocie 575 307,35 zł, za l półrocze trzeciego roku realizacji planu dochodzenia do uznania, z czego pomoc ze środków UE wynosi 383.538,23 zł oraz odmówił przyznania wnioskowanej kwoty pomocy na pokrycie części niekwalifikowanych kosztów inwestycji w wysokości 109 500,00 zł. Łączna kwota dofinansowania wyniosła 651 012,12 zł. Po rozpoznaniu odwołania Strony Prezes ARiMR decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. uchylił ww. decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W dniu [...] września 2009 roku Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARIMR w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją Nr [...] przyznał O. Sp. z o.o. pomoc finansową na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w kwocie 75 704,77 zł, za I półrocze trzeciego roku realizacji planu dochodzenia do uznania, z czego pomoc ze środków UE wynosi 56 778,57 zł, przyznał pomoc finansową na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w kwocie 684 807,35 zł, za I półrocze trzeciego roku realizacji planu dochodzenia do uznania, z czego pomoc ze środków UE wynosi 456 538,23 zł oraz odmówił przyznania wnioskowanej kwoty pomocy na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji w wysokości 109 500,00 zł. Łączna kwota dofinansowania wyniosła 760 512,12 zł. Ponadto organ I instancji odstąpił od nałożenia wobec O. Sp. z o.o. sankcji w kwocie 109 500,00 zł wynikających z art. 119 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1580/2007. Strona złożyła odwołanie od ww. decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania wnioskowanej kwoty pomocy na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji w wysokości 109.500 zł oraz w części nieprzyznania odsetek od kwoty 109.500 zł od dnia [...] maja 2009 r. do dnia zapłaty. W odwołaniu podniesiono zarzuty: - naruszenie przepisu § 2 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, - naruszenie przepisu art 6 kpa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a polegało na nie wskazaniu przez organ przepisu prawa upoważniającego do odmowy zaliczenia wydatku rozliczonego w formie potrącenia od kosztów inwestycyjnych, - naruszenie art. 1 kpa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a polegało na załatwieniu sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu Strony, - naruszenie art 9 kpa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a polegało na nienależnym poinformowaniu strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie praw Strony. W związku z powyższym Strona wniosła w szczególności o uchylenie decyzji organu I instancji w zaskarżonej części i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy poprzez uznanie za kwalifikujące się do otrzymania pomocy ogółem koszty wskazane przez stronę w ostatecznym wniosku o przyznanie pomocy finansowej i w konsekwencji zwiększenie kwoty pomocy finansowej na pokrycie kwalifikowanych kosztów inwestycji z kwoty 684 807,35 zł do kwoty 794 307,35 zł oraz przyznanie odsetek ustawowych od powyższej różnicy, tj. od kwoty nienależnej w wysokości 109 500,00 zł od dnia 26 maja do dnia zapłaty oraz przyznanie odsetek ustawowych od kwoty nałożonej obniżki pomocy w wysokości 109 500,00 zł (przyznanych stronie decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r.) od dnia 26 maja 2009 r. do dnia zapłaty. Po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Prezes ARiMR utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] września 2009 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 103a ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz. Urz. UE L 299 z 16.11.2007, str. I) oraz art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a i b ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu oraz rynku suszu paszowego (Dz. U. z 2008 r. Nr 11, poz. 70 z późn. zm.), pomoc finansowa jest udzielana wstępnie uznanym grupom producentów owoców i warzyw na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. Następnie organ zwrócił uwagę, iż w załączniku Nr 4 do wniosku o przyznanie pomocy finansowej za okres od dnia 25 kwietnia 2008 r. do dnia 24 października 2008 r. obejmującym wykaz faktur i rachunków potwierdzających wartość poniesionych kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w okresie od 25 kwietnia 2008 r. do 24 października 2008 r., strona uwzględniła m. in.: fakturę VAT nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. (wystawca – K. dotyczącą zaliczki na wykonanie konstrukcji stalowej hali wg umowy nr 6 z dnia 31.07.2008 r. w kwocie netto 137 440,00 zł, fakturę VAT nr [...] z dnia [...] września 2008r. (wystawca – K.) dotyczącą wykonania i częściowego montażu konstrukcji stalowej hali wg umowy nr 6 z dnia 31 lipca 2008r. w kwocie netto 196 343,00 zł, fakturę VAT nr [...] z dnia [...] października 2008r, (wystawca – K.) dotyczącą montażu konstrukcji stalowej hali wg umowy nr [...] z dnia [...] lipca 2008r. w kwocie netto 142 027,00 zł, fakturę VAT nr [...] z dnia [...] października 2008r. (wystawca – K.) faktura końcowa dotyczącą wykonania i montażu konstrukcji stalowej hali wg umowy nr 6 z dnia [...] lipca 2008r. w kwocie netto 36 600,00 zł. Prezes ARiMR wskazał też, że do wniosku o przyznanie pomocy finansowej z dnia [...] stycznia 2009 r. wnioskodawca dołączył: fakturę [...] z dnia [...] sierpnia 2008r. potwierdzającą sprzedaż konstrukcji stalowej hali przez O. Sp. z o.o. firmie K.w kwocie netto 146 000,00 zł, informację (oświadczenie) firmy K. z dnia [...] września 2008 r. o dokonaniu kompensaty wzajemnych należności w łącznej kwocie netto 146 000,00 zł z faktury nr [...] z dnia [...] września 2008 r. oraz faktury nr [...] z dnia [...] października 2008r. (wystawca – K.), opiewających na łączną kwotę netto w wysokości 338 370,00 zł. Kompensata nastąpiła z zobowiązań K. wynikających z faktury [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., wystawionej przez O. Sp. z o.o., - umowę Nr 6 z dnia [...] lipca 2008 r., podpisaną między O. Sp. z o.o., a K. dotyczącą m.in. wykonania montażu konstrukcji stalowej hali, - dla faktury nr [...] z dnia [...] września 2008 r. wystawionej na wartość netto 196 343,00 zł O. przedłożyła dowód zapłaty z dnia [...] września 2008 r. na wartość brutto w wysokości 122 418,46 zł, w tym wartość netto stanowi 100 343,00 zł, - dla faktury VAT z dnia [...] z dnia [...] października 2008 r. wystawionej na wartość netto 142 027,00 zł Strona przedłożyła dowód zapłaty z dnia [...] października 2008 r. na wartość brutto 112 272,94 zł, w tym wartość netto stanowi 92 027,00 zł. Pozostała kwota netto w wysokości 96 000,00 zł wynikająca z faktury nr [...] z dnia [...] września 2008 r., oraz kwota netto w wysokości 50 000,00 zł wynikająca faktury nr [...] z dnia z dnia [...] października 2008 r., tj. łącznie w kwocie netto w wysokości 146 000,00 zł wykonawca K. rozliczył z wnioskodawcą na podstawie kompensaty należności z zobowiązaniami. Prezes ARiMR zwrócił następnie uwagę na to, iż organ I instancji wzywał Wnioskodawcę m.in. do złożenia wyjaśnień w przedmiocie rozliczeń w formie ww. kompensaty. W odpowiedzi Strona wyjaśniła, że pierwotnie zakupiona przez nią konstrukcja stalowa nie spełniała wymogów budowlanych i została odsprzedana I. K. prowadzącemu przedsiębiorstwo K. (faktura [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r.), która z kolei zobowiązała się odnowić poszczególne elementy doprowadzając konstrukcję do stanu spełniającego warunki używalności. Następnie I. K. sprzedał ww. konstrukcję stalową O. Sp. z o.o. W związku z najkorzystniejszą ofertą firma K. została wybrana również jako wykonawca montażu konstrukcji hali, w związku z powyższym powstała kompensata dotycząca faktury nr [...] z dnia [...] września 2008r. oraz faktury nr [...] z dnia [...] października 2008 r. W związku z powyższym organ odwoławczy – analogicznie jak organ I instancji – przyjął, że Wnioskodawca potwierdził w formie dokumentów zapłaty (kopii przelewów bankowych) poniesione wydatki w kwocie 913 076,47 zł, natomiast nie udokumentował poniesionych wydatków w kwocie 146 000,00 zł, które zostały opłacone w formie kompensaty należności. Do objęcia pomocą finansową należało więc zakwalifikować koszty w wysokości 913 076,47 zł. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu błędnej wykładni § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 grudnia 2005 r. organ podniósł, że zgodnie z pkt 1 Wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, stanowiącego załącznik do tego rozporządzenia, kwalifikowanymi kosztami inwestycji są m.in. koszty budowy budynków oraz budowli przeznaczonych do przechowywania, magazynowania lub przygotowania owoców lub warzyw do sprzedaży - zgodnie z kosztorysem inwestorskim. Natomiast stosowanie do § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia, w celu potwierdzenia spełniania warunków przyznania pomocy finansowej, grupa producentów owoców i warzyw składa m.in. oświadczenie lub dokument potwierdzający zrealizowanie inwestycji lub jej etapu oraz przedkłada fakturę albo dokument o równoważnej wartości dowodowej, potwierdzające poniesione koszty zrealizowanej inwestycji lub jej etapu. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego organ odwoławczy podkreślił, że koszt poniesiony, to koszt połączony z wydatkiem, faktycznie zrealizowany (wydatek w znaczeniu kasowym). Interpretacja wyrażenia "koszty poniesione" wskazuje na czas dokonany, co oznacza, iż chodzi tu o taki stan, w którym nastąpiło obciążenie kosztem nie tylko w sensie ewidencyjnym, ale w znaczeniu realnym, a więc w faktycznym poniesieniu wydatku. Tym samym brak jest podstaw do objęcia pomocą finansową kosztów kwalifikowanych, zobowiązania, które zostało uregulowane przez dłużnika, tj. grupę producentów w formie potrącenia (umownego lub ustawowego). Interpretacja zwrotu koszty poniesione jako wydatek w sensie realnym (kasowym) wyklucza bowiem możliwość wypłaty pomocy finansowej grupie producentów na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji, która została opłacona w formie kompensaty należności. Przyjęcie innego założenia byłoby równoznaczne z rozszerzającą wykładnią pojęcia poniesionych kosztów, wykraczającą poza literalne brzmienie ww. przepisu. Prezes ARiMR nie zgodził się również ze stanowiskiem Strony, jakoby dopiero od wejścia w życie nowego rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz. U. z 2009 r. Nr 98, poz. 822), zgodnie z § 5 ust. 5 - rozliczenie kosztów kwalifikowanych poniesionych na inwestycję lub jej etap musi być dokonywane bezgotówkowo, w formie polecenia przelewu. W ocenie organu przyjęcie takiego rozwiązania w nowych przepisach - poprzez jednoznaczne doprecyzowanie, iż rozliczenie poniesionych kosztów dokonywane jest w formie polecenia przelewu zobowiązań, potwierdza stanowisko, iż od początku intencją ustawodawcy było uznanie wyłącznie takiej formy zapłaty, natomiast nie przewidywano rozliczenia poniesionych kosztów w formie kompensaty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie O. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie ww. decyzji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W ocenie skarżącej decyzja Prezesa ARiMR została wydana z naruszeniem: 1. przepisów prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni przepisu § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz. U. z 2006 r. Nr 16, poz. 121), 2. przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7 oraz art. 9 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a polegało na: - niewskazaniu przez organ przepisu prawa upoważniającego do odmowy zaliczenia wydatku rozliczonego w formie potrącenia kosztów inwestycyjnych, - załatwieniu sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącej, - nienależytym poinformowaniu skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie praw skarżącej. W skardze podkreślono, iż spór w przedmiotowej sprawie dotyczy interpretacji § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 30 grudnia 2005 r., zgodnie z którym w celu potwierdzenia spełnienia warunków przyznania pomocy finansowej, o której mowa w § 1 ust. 1, grupa przedkłada fakturę albo dokument o równoważnej wartości dowodowej, potwierdzające poniesione koszty zrealizowanej inwestycji lub jej etapu. Skarżąca zauważyła, że w ocenie organu faktury rozliczone częściowo w drodze potrącenia nie są (fakturami) dokumentami, o których mowa we wskazanym powyżej §2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 30 grudnia 2005 r. Z kolei zdaniem skarżącej faktury rozliczone w taki sposób spełniają wymogi określone w tym przepisie. Skarżąca wyjaśniła następnie, że uiszczając należność za konstrukcję stalową hali (czyli za jeden z elementów inwestycji, a tym samym za koszt inwestycyjny) dokonała części płatności w formie kompensaty (potrącenia). Wykonawca konstrukcji stalowej hali K. wykonał i zamontował konstrukcję w ramach współpracy gospodarczej prowadzonej ze skarżącą. Z tytułu wykonania usługi K. wystawił na rzecz skarżącej dwie faktury VAT. Fakturę nr [...] z dnia [...] września 2008 r. na kwotę netto 196.343,00 złotych oraz fakturę nr [...] z dnia [...] października 2008 r. na kwotę netto 142.027,00 złotych. Obie faktury zostały zapłacone przez strony częściowo w formie przelewu bankowego, a w części (łącznie w kwocie 146 000,00 złotych netto) w formie kompensaty z zaległymi należnościami, które przysługiwały skarżącej wobec K. Oba sposoby zapłaty (przelew bankowy i kompensata) zostały potwierdzone na wspomnianych fakturach. W ocenie Skarżącej w przepisach dotyczących grup producentów owoców i warzyw zakaz regulowania zobowiązań grup w drodze wskazanych powyżej potrąceń (kompensat) nie istnieje, co musi prowadzić do wniosku, że jest to skuteczny sposób dokonania zapłaty przez grupę. Powołany przez organ zakaz kompensaty kwoty 146.000 zł dokonanej z firmą K. nie miał więc oparcia w obowiązujących przepisach prawa. W dalszej części uzasadnienia skargi Skarżąca zaznaczyła, że dopiero nowe Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania jednoznacznie określa, że rozliczenie kosztów kwalifikowanych poniesionych na inwestycję lub jej etap jest dokonywane bezgotówkowo, w formie polecenia przelewu. Przepisy tego rozporządzenia mają jednak zastosowanie dopiero od 10 lipca 2009 r., czyli już po złożeniu wniosku o płatność przez Skarżącą. Oznacza to, że do czasu wejścia w życie "nowego rozporządzenia" rozliczenie wydatków w drodze potrącenia było prawnie dopuszczalne i nie może rodzić negatywnych skutków dla podmiotu, który takiego potrącenia dokonał. W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, odnosząc się szczegółowo do zarzutów Skarżącej i podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił w szczególności, że akceptacja potrącenia jako równoprawnej z zapłatą gotówkową formy poniesienia kosztu realizacji inwestycji musiałaby prowadzić do finansowania ze środków UE nie tylko rzeczywistych nakładów beneficjenta przyczyniających się do powstania jego wierzytelności, ale też zysku realizowanego w ramach danej wierzytelności (tzn. tej części wierzytelności, która stanowi różnicę między jej wartością nominalną a środkami faktycznie wydatkowanymi w związku z powstaniem lub nabyciem wierzytelności). Organ zwrócił również uwagę na restrykcyjne traktowanie reguły faktycznie poniesionych kosztów (zarówno w odniesieniu do indywidualnych beneficjentów jak i państw członkowskich) w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE. W tym zakresie organ powołał się na wyrok Trybunału z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie C-240/03 P Comunita montana della Valnerina, w którym to wyroku zakwestionowano możliwość przedstawienia do refundacji ze środków unijnych wydatków, które nie zostały uregulowane przez beneficjenta gotówką, lecz w formie potrącenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw Wojewódzki Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, iż skarga jest zasadna, co prowadzi do uchylenia decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2010 r. Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się wyłącznie do interpretacji § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. W brzmieniu z dnia złożenia wniosku ([...] stycznia 2009 r.) przez O. Sp. z o.o. o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od dnia 25 kwietnia 2008 r. do dnia 24 października 2008 r. przepis ten stanowił, iż w celu potwierdzenia spełniania warunków przyznania pomocy finansowej, o której mowa w § 1 ust. 1, grupa m. innymi przedkłada fakturę albo dokument o równoważnej wartości dowodowej, potwierdzające poniesione koszty zrealizowanej inwestycji lub jej etapu. W rozporządzeniu nie unormowano jednoznacznie formy rozliczenia kosztów kwalifikowanych. Zasadne są twierdzenia organu, iż państwo członkowskie ma obowiązek zapewnienia skutecznej ochrony interesów finansowych UE, w tym dla restrykcyjnego traktowania reguły faktycznie poniesionych kosztów winno przeprowadzać weryfikację kwalifikowania kosztów do objęcia pomocą finansową w taki sposób, aby uniknąć wątpliwości co do prawdziwości czy też prawidłowości operacji podlegających wsparciu. Przywoływany przez organ wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 stycznia 2006 r., sygn. C-240/03, odwołuje się do podstawowej zasady rządzącej pomocą wspólnotową, iż Wspólnota może finansować jedynie rzeczywiście poniesione wydatki i koncentruje się na tym zagadnieniu. W rozpoznawanej sprawie jednakże bezsporna jest między stronami wysokość rzeczywiście poniesionych przez G. kosztów. Organ kwestionuje wyłącznie prawidłowość zapłaty części tych kosztów przez potrącenie. Na gruncie § 2 ust. 1 pkt 2, obowiązującego w dniu złożenia przez O. wniosku o przyznanie pomocy finansowej, Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania tej pomocy istotne było przedstawienie faktur lub równoważnych dowodów na potwierdzenie poniesionych kosztów zrealizowanej inwestycji lub jej etapu. Skarżący przedstawili wymagane potwierdzenia. Nie były one kwestionowane przez organ. Osobną kwestią jest forma dokonania zapłaty. Nieunormowanie jej w omawianym Rozporządzeniu, zdaniem Sądu, pozwalało Stronie na uregulowanie rzeczywiście poniesionych kosztów w każdej prawnie dozwolonej formie. Skarżący częściowo zapłacił przelewem bankowym, częściowo uregulował poniesione koszty w formie kompensaty należności. Wniosek sformułowany przez organ, iż ta ostatnia forma rozliczenia może prowadzić do zaprzeczenia zasadzie faktycznie poniesionych kosztów wywodzącej się z porządku wspólnotowego i doprowadzić do narażenia budżetu UE na nieuzasadnione wydatki, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy jest za daleko idący. Rozporządzenie z 30 grudnia 2005 r. w § 2 ust. 1 pkt 2 akcentowało bowiem należyte udokumentowanie poniesionych kosztów i na tej płaszczyźnie powinien być skoncentrowany organ prowadząc rzetelną i rygorystyczną weryfikację przedkładanych dokumentów. Tej oceny Sądu nie podważa wejście w życie Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, w którym wskazano, iż rozliczenie kosztów kwalifikowanych poniesionych na inwestycję lub jej etap musi być dokonane bezgotówkowo, w formie polecenia przelewu (§ 5 ust. 5). Obecne uregulowanie formy rozliczenia rzeczywiście poniesionych kosztów nie uzasadniało przerzucenia na Stronę skutków niedoprecyzowania ówcześnie obowiązujących przepisów, zwłaszcza, iż przyjęta przez Grupę ich interpretacja nie podważała zasad rządzących przyznawaniem pomocy finansowej w ramach Wspólnoty Europejskiej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.