V SA/Wa 1517/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 4 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi K.G. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinasowania postanawia: odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji K. G. reprezentowany przez r. pr. A. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie opisane w komparycji niniejszego postanowienia. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego jej wykonanie w chwili obecnej skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia go płynności finansowej, a w konsekwencji paraliż i w zasadzie konieczność likwidacji przedsiębiorstwa. Na dowód powyższego przedłożył sprawozdania z działalności (Bilans i Rachunek Zysków i strat) za 2015 i 2016 r. Wyjaśnił, iż obecnie ze względu na prowadzenie sporu praktycznie nie funkcjonuje jako podmiot gospodarczy, w 2015 r. była strata, a w 2016 r. przychód w kwocie 62.229,81 zł przeznaczony był na koszty funkcjonowania. Podniósł, iż nie posiada w działalności składników majątkowych, których sprzedaż mogła by zaspokoić zaległości podatkowe. Podkreślił, że czyni starania, aby zgromadzić środki, które po zweryfikowaniu decyzji przez tut. Sąd będą ewentualnie należne. W piśmie procesowym z dnia 11 września 2017 r. podniósł, że wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji jest w pełni uzasadniony. Wskazał, że Organ starając się wykazać jego bezzasadności, odnosi się do sytuacji, w której egzekucja miałaby okazać się skuteczna, a następnie kwoty miałyby zostać skarżącemu zwrócone w oparciu o korzystny dla niego wyrok sądu. Jego zdaniem organ nie zrozumiał jednak istoty problemu. Wyjaśnił ponownie, że nie posiada środków, które mógłby przeznaczyć na spłatę i skuteczna egzekucja nigdy nie będzie miała miejsca. Nie posiada również składników majątkowych, których sprzedaż mogła by zaspokoić zaległości, a przychód wypracowany w 2016 r, został przeznaczony na koszty funkcjonowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 tekst jednolity ze zm) zwana dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczne akty administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Ponadto podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny. W ocenie Sądu skarżący w sposób niedostateczny uzasadnił swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Złożone dokumenty tj. bilans i Rachunek Zysków i strat za 2015 i 2016 r. nie w pełni przedstawiają sytuację finansową skarżącego. Wprawdzie ze złożonych dokumentów wynika, że skarżący w roku 2016 osiągnął przychód w wysokości 62.229,81 zł, jednakże nie podał przy tym żadnych informacji o wielkości swojego majątku, np. czy posiada jakieś nieruchomości, przedmioty wartościowe, oszczędności. Ponadto skarżący nie przedłożył żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych, ani też deklaracji PIT za rok 2015 i 2016 r., które obrazowałby bieżąca sytuację finansową skarżącego. Podkreślić należy, iż zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego rzeczywistej (aktualnej) sytuacji finansowej np. poprzez podanie wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych ewentualnych wierzytelności, itp. Natomiast strona wnioskująca o zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym przedstawiła dokumenty obrazujące jej aktualną kondycję finansową, które uniemożliwiają ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji - nawet w kontekście wysokości kwoty, którą został zobowiązany zwrócić - może prowadzić do wyrządzenia jemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warto na zakończenie wskazać, iż w orzecznictwie odnoszącym się do problematyki wstrzymywania aktów nakładających obowiązek ponoszenia wydatków pieniężnych podnosi się, iż rodzaj nałożonego obowiązku, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalnego. Stanowisko takie zostało przedstawione w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt. GZ 138/04, w którym dodatkowo wskazano, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Z kolei w postanowieniu z dnia 7 października 2011 r. o sygn. akt II GSK 2001/11, NSA zauważył, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.