V SA/Wa 1519/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant - st. sekr. sąd. Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania; oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez M. O. (dalej: skarżąca) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z 6 maja 2011 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną z [...] kwietnia 2009r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Decyzjami z [...] lutego 2006 r. oraz [...] stycznia 2007 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) w [...], w odpowiedzi na wnioski M. O., przyznał skarżącej płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2005 i 2006. Decyzją z 2006 r. przyznano wnioskowaną płatności do powierzchni 2,58 ha, natomiast decyzją z 2007r. przyznano wnioskowaną płatność do powierzchni 2,52 ha. Po złożeniu w maju 2007 r. kolejnego wniosku o przyznanie płatności na 2007 rok i przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z [...] czerwca 2008r. Kierownik Biura Powiatowego w [...] odmówił przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż różnica pomiędzy powierzchnią działek zadeklarowanych we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli wynosiła 950%. Decyzją z [...] sierpnia 2008r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] uchylił zaskarżoną odwołaniem decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku ponownego rozpatrzenia Kierownik Biura Powiatowego w [...] decyzją z [...] grudnia 2008r. odmówił przyznania wnioskowanych płatności. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż różnica pomiędzy powierzchnią działek zadeklarowanych we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli wynosiła 227%. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w wyniku rozpoznania odwołania decyzją z [...] czerwca 2009 r. ponownie uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z [...] sierpnia 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego w [...] ponownie odmówił przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2007 r. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lutego 2010 r. Na tę decyzję M. O. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który to Sąd wyrokiem z dnia 22 października 2010r. sygn. akt I SA/Lu 371/10 oddalił skargę skarżącej (wyrok uprawomocnił się w 27.01.2011r.). Zawiadomieniem z 17 marca 2009 r. poinformowano skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia nienależnie pobranych środków finansowych z tytułu ONW przyznanych decyzjami Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z [...] lutego 2006 r. oraz z [...] stycznia 2007 r. Decyzją z [...] kwietnia 2009 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ustalił skarżącej kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu ONW za lata 2005 i 2006 w łącznej wysokości 912,90 złotych. Decyzją z 30 kwietnia 2010 r. Prezes ARiMR, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z 3 kwietnia 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż skarżąca zaprzestała działalności rolniczej na gruntach objętych zobowiązaniem ONW. W wyniku kontroli bowiem ustalono, iż powierzchnia na której prowadzona była działalność rolnicza wynosiła 0,77 ha, w związku z czym zainteresowana nie dotrzymała zobowiązania do prowadzenia działalności rolniczej na działkach rolnych będących w jej posiadaniu i położonych na obszarach ONW, przez okres 5 lat od dnia otrzymania pierwszej płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. M. O. na powyższą decyzję złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie. WSA wyrokiem z dnia 25 stycznia 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 1625/10 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organ powołując się na zaprzestanie prowadzenia przez skarżącą działalności rolniczej na obszarach objętych zobowiązaniem z ONW wskazał na decyzję z dnia [...].06.2008 r. odmawiającą płatności na 2007 r. Tymczasem z akt sprawy wynikało, że decyzja ta była wydana w innej sprawie, a ponadto nie istniała na datę wydawania przez organ obu decyzji w niniejszej sprawie, została bowiem uchylona decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] z dnia [...].08.2008 r. , sprawa zaś wróciła do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Na datę wydania zaskarżonej decyzji istniała drugoinstancyjna decyzja w sprawie płatności ONW na 2007 r. z dnia [...].02.2010 r. zaskarżona wg oświadczenia skarżącej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Sąd stwierdził, że powoływanie się w tych warunkach na ustalenia dokonane nieistniejącą decyzją z dnia [...].06.2008 r. było błędem w ustaleniach faktycznych niniejszej sprawy, jednocześnie lakoniczne stwierdzenie organu, że istniejące dokumenty wskazują, iż powierzchnia, na której prowadzona jest działalność rolnicza wynosi 0,77 ha, nie było wystarczającym uzasadnieniem faktycznym w świetle art. 107 kpa. W tych warunkach wobec zaistnienia zarówno błędu w ustaleniach faktycznych (przywoływanie nieistniejącej decyzji) jak i braku wskazania i omówienia pozostałych faktów sprawy, przy zarzutach skarżącej, że różnie była ustalana powierzchnia jej gospodarstwa, Sąd stwierdził, że organ naruszył przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a naruszenie art. 77, 80 i 107 kpa dało podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Prezes ARiMR po ponownym rozpatrzeniu wniosku Pani M. O. z dnia 21.04.2009 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, wydaną przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w dniu [...].04.2009 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podkreślił w uzasadnieniu decyzji, że Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w wyniku rozpatrzenia sprawy decyzją nr [...] z dnia [...]-02-2010 r. utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...]-08-2009 r. w sprawie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007 wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w dniu 22 października 2010 r. po rozpatrzeniu sprawy ze skargi Pani M. O.na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] lutego 2010 r. oddalił skargę. Stwierdził ponadto, iż powoływanie się na ustalenia dokonane nieistniejącą decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. było błędem w ustaleniach faktycznych sprawy. Jednocześnie organ po ponownej analizie stwierdził, iż na dzień wydania decyzji nr [...] z dnia [...].04.2009 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu ONW decyzja wydana przez Kierownika Biura Powiatowego w [...] z dnia [...] czerwca 2008 roku o odmowie przyznania płatności z tytułu ONW na rok 2007 była wyeliminowana z obrotu prawnego, jednakże konieczne jest stwierdzenie, że nie ma to wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ w aktualnym stanie faktycznym Pani M. O. odmówiono płatności na rok 2007 ostateczną decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. Na decyzję nr [...] z dnia [...].05.2011 Prezesa ARiMR w dniu 10 czerwca 2011r. złożyła skargę M. O., zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego : • art. 6 k.p.a. poprzez przyjęcie, że prawo użytkowania gruntów rolnych posiada właściciel (posiadacz nie zależny) lub posiadacz zależny, który nabył grunt na podstawie obowiązujących przepisów prawa ( umowy użyczenia, dzierżawy lub innych praw) wbrew art. 336 kodeksu cywilnego. Zdaniem skarżącej Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] przyjmując wniosek Z. Z.o o przyznanie płatności do gruntów rolnych bez wymaganych dokumentów naruszył art. 7 ust. 7 i ust. 8 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej, • art. 7 k.p.a. , gdyż urząd nie stał na straży praworządności i słusznego interesu obywateli popierając osobę, która dopuszczała się czynu zabronionego, • art. 9 k.p.a. poprzez fakt, że urzędy ARiMR były zainteresowane tym, aby skarżąca poniosła straty nie udzielając skarżącej informacji na temat w jaki sposób wszedł w posiadanie jej gruntu drugi producent oraz odmawiając wglądu do dokumentów, jakie przedłożył drugi producent, • art. 10 § 1 i § 2 k.p.a., bowiem przed wydaniem decyzji Prezes ARiMR ponownie nie umożliwił skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. Ponadto skarżąca podniosła naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci: • art. 7 ust. 7 i ust. 8 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej, albowiem Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] popełnił błąd nie żądając od Z. Z. dołączenia do wniosku dokumentów zgodnie z art.7 ust. 7 i ust.8 wyżej cytowanej ustawy, oraz opłat podatkowych, • art. 49 ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) oraz art. 73 ust 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. poprzez przyjęcie, że skarżąca działała w złej wierze, skoro od początku informowała urząd, że nie pozbyła się gospodarstwa, przedłożyła dokumenty, że jest obciążona spornym gruntem i z tego tytułu opłaca podatki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną decyzję należy przede wszystkim wskazać, że sprawa była już przedmiotem rozstrzygania tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia 24 stycznia 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 1625/10 uchylił decyzję Prezesa ARiMR w [...] z dnia [...] kwietnia 2010r. W tej sytuacji ponowne rozpoznanie sprawy przez Sąd ograniczone jest postanowieniami art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Z tej racji ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Natomiast zagadnienia, które były już przedmiotem oceny Sądu, i co do których Sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą. Sąd kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, uznał, że skargę należy oddalić. We wskazanym wyroku z dnia 25 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając zaskarżoną decyzję z [...] kwietnia 2010 r., zawarł w uzasadnieniu wskazania dla organu administracji, który miał ponownie prowadzić postępowanie administracyjne w sprawie. Sąd w niniejszej sprawie pozostaje związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w tym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W przedmiotowej sprawie – po wydaniu ww. wyroku nie nastąpiła zmiana prawa, nastąpiła jednakże zmiana stanu faktycznego, dlatego wytyczne zawarte w powyższym wyroku pozostają aktualne i obowiązujące w ograniczonym zakresie. Zgodnie z doktryną i orzecznictwem ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego utraci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (por. wyrok NSA z dnia 22 września 1999 r., sygn. akt I SA 2019/98, ONSA 2000, nr 3, poz. 129). Podobny skutek, tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny, może spowodować zmiana – po wydaniu orzeczenia sądowego – istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (patrz: A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz do art. 153, Wydawnictwo LEX, Warszawa 2011r.) Stan faktyczny ustalony przez organ jest bezsporny, skarżąca otrzymała bowiem płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za lata 2005 i 2006. Organ i skarżąca nie negują również tego, że M. O. odmówiono płatności na rok 2007 ostateczną decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., co wynika z treści cytowanego prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 października 2010r. sygn. akt I SA/Lu 371/10, który to Sąd oddalił skargę skarżącej na tę decyzję. Treść tego wyroku nie była znana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie orzekającemu w dniu 25 stycznia 2011 r. W niniejszej sprawie oprócz przepisów unijnych zastosowanie mają następujące przepisy krajowe: 1. ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 z p. zm.), 2. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, poz.657 z p. zm.), 3. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 68, poz. 448 z p. zm.), 4. ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 z p. zm.), 5. ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 z p. zm.). Z treści powołanych przepisów wynika, że jeżeli rolnik zaniechał prowadzenia działalności rolniczej na działkach rolnych lub ich częściach położonych na obszarach ONW w okresie objętym zobowiązaniem, to zwraca całość płatności ONW, za cały okres jej pobierania (§ 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r.). Dodatkowo na uwagę zasługuje fakt, iż w sprawie została wydana ostateczna w toku instancyjnym decyzja odmawiająca skarżącej przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007, a decyzja podlegająca kontroli Sądu jest konsekwencją jej wydania. W sprawie mają również - jak wyżej wskazano - zastosowanie przepisy prawa unijnego, w tym: 1. rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009 oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. UE. L. Nr 141.18 z p. zm.) - odnoszące się do pomocy za lata 2005-2009, 2. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. U. UE L 368 z 23.12.2006, str. 15). Z powołanych przepisów wynika, że w przypadku dokonania nienależnej płatności rolnik zwraca daną kwotę powiększoną o odsetki obliczone zgodnie z przepisami. Ponadto przepisy stanowią, że obowiązek zwrotu nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika (art. 73 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004). Ponadto obowiązek zwrotu nie ma zastosowania, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez organ o nieuzasadnionym charakterze płatności jest dłuższy niż 10 lat. Jednocześnie okres ten zostaje ograniczony do 4 lat, jeśli beneficjent działał w dobrej wierze (art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004), przepisy te jednakże nie mogą mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie, albowiem skarżąca otrzymała pierwszą płatność w dniu 28 marca 2006 r., postępowanie w sprawie zwrotu wszczęto zaś w marcu 2009r., tym samym organ prawidłowo nie rozpatrywał w sprawie M. O. zastosowania ograniczenia czasowego dotyczącego zwrotu wynikającego z tego przepisu. Sąd ponadto pragnie podkreślić w tym miejscu, że zgodnie z brzmieniem art. 29 ust. 1 ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przedmiotem badania organów w postępowaniu o wydanie decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności jest ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy. Sytuacja, w której dochodzi do nienależnego pobrania takich środków występuje niewątpliwie wtedy, gdy wspomniane środki zostaną przyznane na podstawie decyzji administracyjnej (oraz nastąpi ich wypłata), a następnie decyzja ta zostanie ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego. W takim przypadku zadaniem prezesa Agencji nie jest kontrolowanie zasadności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej środki, a jedynie ustalenie, czy wyeliminowanie to jest prawnie skuteczne - a mianowicie, czy nastąpiło ostateczną decyzją administracyjną (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 2930/08, LEX nr 569646). Następuje to również w przypadku, gdy wnioskodawcy zostanie wydana odmowa udzielenia płatności i tym samym nie zostanie dotrzymane pięcioletnie zobowiązanie. W tym miejscu należy wskazać, że organ wypełnił dyspozycje zawarte w cytowanym wyroku z dnia 25 stycznia 2011 r., albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., organ ponadto wydał decyzję w oparciu o cały materiał dowodowy, zgodnie z treścią art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Sąd nie mógł się odnieść do zarzutów przedstawionych w skardze, dotyczących m.in. naruszenia przepisów art. 6, art. 7 i art. 9 k.p.a. w odniesieniu do decyzji odmawiającej przyznania skarżącej płatności ONW za 2007 r., gdyż – jak już podkreślono w niniejszym uzasadnieniu – rozpatrzeniu podlega decyzja ustalająca kwotę nadmiernie pobranych płatności ONW, nie zaś decyzje odnoszące się do płatności ONW za lata 2005-2007. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. W kontekście powyższych przepisów nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia podniesione przez skarżącą zarzuty odnośnie naruszenia art. 10 § 1 i § 2 k.p.a. , należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 7 ust. 7 i ust. 8 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej, gdyż decyzja podlegająca ocenie Sądu nie była wydawana w oparciu o te przepisy. Rozpatrując całokształt sprawy należy zatem przyjąć, że prawidłowo ustalony stan faktyczny w sprawie dał organowi podstawę do stwierdzenia, że po stronie skarżącej powstało zobowiązanie do zwrotu płatności, które otrzymała. Z tych względów, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.