V SA/Wa 1523/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant: specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora [...]Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] z dnia [...]kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości; oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2013 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...]z dnia 19 lutego 2013r. w sprawie przyznania A. Z. płatności rolnośrodowiskowej za 2012 r. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 15 maja 2012 r. A. Z. złożył do Kierownika Biura ARiMR w [...] wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej za 2012 r. do pakietu 2 - Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.3 – trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) do powierzchni 49,46 ha oraz pakietu 3 – Ekstensywne trwałe użytki zielone, wariant 3.1.2 – ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000 - do powierzchni 49,46 ha. W związku z wezwaniem do usunięcia nieścisłości we wniosku wnioskodawca dokonał korekty wniosku, oraz dokonał wskazania miejsc powierzchni nieskoszonej i przedstawił plan rolnośrodowiskowy. Po dokonaniu kontroli administracyjnej wniosku decyzją z [...] lutego 2013 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego przyznał A. Z. płatności w ramach pakietu 2 w wysokości 12324 zł oraz w pakiecie 3 w wysokości 23700 zł w obydwu przypadkach do pow. 47,40 w odniesieniu do działek rolnych położonych w [...] obręb [...]. Od decyzji tej A. Z. złożył odwołanie, w którym kwestionował ustalenia faktyczne, które posłużyły za podstawę wydania decyzji, w szczególności prawidłowość posłużenia się raportem z kontroli na miejscu z 22 maja 2012 r. oraz podważał prawidłowość wydania decyzji mimo, że zaskarżył do WSA decyzję z [...] stycznia 2013 r. dotyczącą płatności za 2011 r. również opartą na ustaleniach protokołu z 22 maja 2012 r., z wynikami której się nie zgadzał, i która została podjęta po zakwestionowaniu przez niego wyników kontroli z 3 listopada 2011 r. Wnioskodawca wskazał, że wobec zaskarżenia decyzji dotyczącej płatności za 2011 r. opartej na kwestionowanym protokole z kontroli, decyzja za 2012 r. oparta na tym samym protokole nie powinna być wydana. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Dyrektor wskazał, że warunki płatności rolnośrodowiskowej reguluje rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U.2009.33.262) i odwołując się do treści § 2 rozporządzenia wskazał na określone nim warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej. Dyrektor powołując treść § 4 ust.2 rozporządzenia z 26 lutego 2009 r. wskazał na obowiązki rolnika realizującego zobowiązanie rolnośrodowiskowe, zaś odwołując się do zapisu § 8 rozporządzenia wskazał, że w przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1- 6 i 8 płatność przyznawana jest m.in. do działek rolnych, zaś na podstawie § 9 ust.1 rozporządzenia w odniesieniu do pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 3 (rolnictwo ekstensywne przyp. Sądu) płatność przyznawana jest do działek rolnych użytkowanych jako użytki zielone oraz w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia (rolnictwo ekologiczne przyp. Sądu) płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana do działek rolnych użytkowanych jako: 1) grunty orne, na których występują uprawy wymienione w załączniku nr 4 do rozporządzenia - w przypadku wariantu pierwszego, drugiego, piątego, szóstego, siódmego, ósmego, dziewiątego, dziesiątego, jedenastego i dwunastego; 2) trwałe użytki zielone - w przypadku wariantu trzeciego i czwartego; 3) sady, w których są uprawiane drzewa lub krzewy z gatunków wymienionych w załączniku nr 4 do rozporządzenia, jeżeli wszystkie uprawiane drzewa są ukorzenione i spełniają wymagania dotyczące wysokości i grubości elitarnego i kwalifikowanego materiału szkółkarskiego w przypadku wariantu dziewiątego, dziesiątego, jedenastego i dwunastego. Dyrektor Oddziału ARiMR przytaczając § 13 ust. 1 rozporządzenia wskazał na sposób wyliczenia płatności jako iloczyn stawek za hektar gruntu po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności. Dyrektor przypomniał, że zgodnie z § 5 ust.1 rozporządzenia przy ustalaniu płatności zobowiązanie rolnośrodowiskowe nie podlega zmianie w trakcie jego realizacji, chyba że zmiana ta polega na zmniejszeniu albo zwiększeniu powierzchni użytków rolnych, na której to zobowiązanie jest realizowane, na gruntach będących w posiadaniu rolnika w dniu rozpoczęcia realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego, ze względu na zmianę miejsca uprawy roślin w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2 (rolnictwo ekologiczne przyp. Sądu). W odniesieniu do wniosku Dyrektor wskazał, że w toku jego kontroli administracyjnej ustalono, że wnioskodawca wskazał do płatności 49,46 ha, która to powierzchnia była większa niż ta, którą obejmowało zobowiązanie podjęte przez rolnika w ramach Programu rolnośrodowiskowego (47,40 ha). Dyrektor podniósł, że wnioskodawca w odniesieniu do 2011 r. zadeklarował do pakietu 2 – Rolnictwo ekologiczne i pakietu 3 - Ekstensywne trwałe użytki zielone działkę rolną A o powierzchni 36,71 ha, działkę rolną C o pow. 0,26 ha, działkę rolną F o pow. 12,39 ha, których powierzchnia po kontroli administracyjnej oraz kontroli na miejscu zostały przyjęte jako działka A -35,92 ha, działka C -0,26 ha, działka F- 11,22 ha. Łączna powierzchnia stwierdzona wyniosła 47,40 ha (do takiej powierzchni uznano przyjęcie zobowiązania przez wnioskodawcę) w związku z czym decyzją Dyrektora Oddziału ARiMR z [...] października 2012 r. przyznano płatność za 2011 r. do takiej powierzchni i decyzja ta była decyzją ostateczną. Taką powierzchnię stwierdzoną przyjęto również do płatności za 2012 r. zmniejszając deklarowaną przez wnioskodawcę powierzchnię działek A, C, F (49,46 ha) o 2,06 ha i przyjmując powierzchnię 47,40 ha. Dyrektor stwierdził, że dane zgłaszane przez rolników podlegają zgodnie z art. 26 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 weryfikacji za pomocą kontroli administracyjnych i na miejscu a zmniejszeń lub wykluczeń płatności dokonuje się na podstawie przepisów rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2001 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. WE L z 28.01.2011r.). Odnosząc się do powierzchni działek rolnych przyjętych do płatności w zaskarżonej decyzji Dyrektor wskazał, że powierzchnię działki A przyjęto mając na względzie wyniki kontroli (pomiarów) i kontroli FOTO dokonanych na miejscu przy ustaleniu, że w jej skład wliczono sady nie należące do gospodarstwa, zaś powierzchnie działek C, D, E i F zostały przyjęte z danych kontroli z dnia 3 listopada 2011 r. dokonanych metodą FOTO. Dyrektor odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśnił, że użyte w decyzji organu I instancji sformułowanie" ponowna kontrola" w odniesieniu do kontroli z 22 maja 2011 r. miała związek z tym, że pierwsza kontrola miała miejsce 3 listopada 2011 r. (jako kontrola metodą Foto) oraz wyjaśnił, że była to kontrola dokonana w wyniku postępowania odwoławczego w związku z decyzją I instancji w zakresie płatności za 2011r. Wydanie zaskarżonej decyzji w zakresie płatności za 2012 r. było możliwe w związku z tym, że decyzja dotycząca płatności za 2011 r. z 2 października 2012 r. była ostateczna wobec czego powołanie się na wyniki kontroli z 22 maja 2012 r. było możliwe i nie mogło prowadzić do zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Od decyzji tej pełnomocnik A. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji o zasądzenie kosztów oraz zarzucił naruszenie treści przepisów postępowania administracyjnego w sposób mający wpływ na wynik postępowania w postaci: - art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz art. 26 i art. 27 ust. 1, 30 i 31 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, - art. 7 kpa., art. 77 § 1 kpa i 78 kpa w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego poprzez brak zawiadomienia skarżącego o planowanej kontroli celem umożliwienia mu wzięcia w niej udziału i zajęcia stanowiska, co w konsekwencji doprowadziło do braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego a nadto nieprawidłowego przyjęcia wyników kontroli z 22 maja 2012 r. dla celów płatności za 2012 r. oraz nie dokonanie pomiarów działki C i F, - art. 21 ust. 2 pkt 2 i 4 oraz ust. 3 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich poprzez jego niezastosowanie, - § 5 i 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyznaniu skarżącemu pomniejszonej płatności za 2012 r. wobec błędnego uznania, że skarżący zwiększył powierzchnię działek ubiegając się o płatność w sytuacji gdy wskazał do płatności rolnośrodowiskowych w 2008 r. powierzchnię działki A - 46,22 ha, działki C – 0,54 ha, działki F – 12,39 ha a więc ich nie powiększył, - art. 4 ust.1 w zw. z punktem 3 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich poprzez jego niezastosowanie polegające na przeprowadzeniu kontroli przy braku podjęcia działań mających na celu przeprowadzenie jej w sposób skuteczny pozwalający na sprawdzenie zgodności z warunkami płatności, - art. 7, 8 i 9 kpa poprzez ich niezastosowanie skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych odnośnie powierzchni gruntu będącego podstawą wyliczenia wysokości dopłaty rolnośrodowiskowej. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że wprawdzie zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r. zasadą jest przeprowadzania kontroli w sposób niezapowiedziany ale istnieje możliwość odstąpienia od tej zasady jeśli cel kontroli nie jest zagrożony. W przedmiotowej sprawie nie istniały żadne okoliczności , które stanowiłyby zagrożenie dla celu kontroli zatem należało umożliwić skarżącemu wzięcie w niej udziału, co pozwoliłoby mu na zajęcie stanowiska i dokonanie wyjaśnień w zakresie stanu faktycznego. Zgodnie z art. 3 ust.2 pkt 4 ustawy o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego strony mają mieć na ich żądanie zapewniony czynny udział w postępowaniu, co mimo wyrażenia takiego żądania przez wnioskodawcę w odniesieniu do kontroli z 22 maja 2012 r., nie zostało mu zapewnione. Kontrola z 22 maja 2012 r. została przeprowadzona przed koszeniem działek, które zgodnie z przepisami musi mieć miejsce w okresie od 1 czerwca do 30 września, w związku z czym jej wyniki nie mogą być uznane za miarodajne i nie mogą stanowić podstawy zaskarżonej decyzji. Nadto usytuowanie działek, fakt, że leżą one na trudnym, pagórkowatym terenie w sąsiedztwie wysokich drzew, to, że część działek skarżący wydzierżawił innemu rolnikowi, nie pozwalało na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego metodą Foto i przemawiało za udziałem skarżącego w kontroli. Poza tym kontrola z 22 maja 2012 r. została przeprowadzona dla potrzeb sprawy w zakresie płatności za 2011 r. zatem nie powinna służyć jako podstawa ustaleń w przedmiotowej sprawie tym bardziej, że w jej toku nie dokonano pomiaru działki F i nie wiadomo skąd wzięto pomiar działki C. Powoduje to, że wyniki tej kontroli nie mogą być uznane za właściwe a mimo wniosku skarżącego nie dokonano ich weryfikacji poprzez ponowne jej przeprowadzenie uniemożliwiając mu czynny udział w sprawie i naruszając tym samym prawo skarżącego do wzięcia udziału w każdym stadium postępowania. Poprzez uchybienia w zakresie prowadzonego postępowania dotyczącego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego doszło również do naruszenia treści art. 8 kpa tj. zasady dotyczącej pogłębiania zaufania do organów państwa i art. 9 kpa dotyczącego zasady informowania stron. . W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR [...]wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy przypomnieć, że przepisami krajowymi mającymi zastosowanie w sprawie są ustawa z 7 marca 2007 r. w sprawie wspierania obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427, z późn. zm.) oraz rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 26 lutego 2009 r. sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r. poz. 262). Dokonując rozstrzygnięcia zasadności zaskarżonej decyzji należy przypomnieć, że zgodnie z § 2 rozporządzenia z 26 lutego 2009 r. płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; 2) łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha; 3) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponadpodstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej, na gruntach, na których rolnik zadeklarował realizację tego zobowiązania we wniosku o przyznanie pierwszej i kolejnych płatności rolnośrodowiskowych; 4) spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. Zgodnie z § 3 rozporządzenia podstawowymi wymaganiami, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia są: 1) wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego; 2) minimalne wymogi dotyczące stosowania nawozów i środków ochrony roślin, o których mowa w art. 39 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia wymienionego w § 2 ust. 1 pkt 3, zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1698/2005", wymienione w załączniku nr 2 do rozporządzenia; 3) inne odpowiednie wymogi obowiązkowe, o których mowa w art. 39 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia. Poza podstawowymi wymogami dla pakietu 2 przewidziano wymagania dodatkowe dla wariantu 2.3. Trwałe użytki zielone (dla których zakończono okres przestawiania) i wariantu 2.4. Trwałe użytki zielone (w okresie przestawiania): - koszenie do dnia 31 lipca lub wypasanie w okresie wegetacyjnym na trwałych użytkach zielonych oraz usunięcie lub złożenie w stogi ściętej biomasy w terminie 2 tygodni po pokosie, a w uzasadnionych przypadkach w dłuższym terminie, niezwłocznie po ustaniu przyczyn, ze względu na które dotrzymanie dwutygodniowego terminu nie było możliwe oraz - dla wszystkich wariantów - prowadzenie produkcji rolnej zgodnie z najlepszą wiedzą i kulturą rolną, przy zachowaniu należytej dbałości o stan fitosanitarny roślin i ochronę gleby. Dla pakietu 3 wariantu 3.1.2 Ekstensywne trwałe użytki zielone przewidziano wymagania w postaci: 1) zakaz wapnowania, chyba że wapnowanie nie wpłynie negatywnie na środowisko i na realizację celu pakietu; 2) zakaz nawożenia azotem na obszarach nawożonych przez namuły rzeczne, a na innych obszarach - powyżej poziomu 60 kg/ha w danym roku; 3) zakaz przeorywania, wałowania, podsiewu; 4) zakaz włókowania w okresie od dnia 1 kwietnia do dnia 1 września; 5) zakaz stosowania ścieków i osadów ściekowych; 6) zakaz stosowania środków ochrony roślin, z wyjątkiem selektywnego i miejscowego niszczenia uciążliwych chwastów z zastosowaniem odpowiedniego sprzętu (np. mazaczy herbicydowych); 7) zakaz budowy i rozbudowy urządzeń melioracji wodnych szczegółowych tworzących system melioracji wodnych, z wyjątkiem urządzeń mających na celu utrzymanie lub poprawę wartości przyrodniczej (nie dotyczy bieżącej konserwacji) oraz wymagania dodatkowe dla pakietu w przypadku użytkowania kośno-pastwiskowego trwałych użytków zielonych: 1) koszenie w terminie od dnia 1 czerwca do dnia 30 września, nie więcej niż dwa pokosy w roku; wysokość koszenia 5 - 15 cm; 2) pozostawienie 5 - 10% powierzchni działki rolnej nieskoszonej, przy czym w każdym roku powinno to dotyczyć innej powierzchni; 3) usunięcie lub złożenie w stogi ściętej biomasy w terminie 2 tygodni po pokosie, a w uzasadnionych przypadkach w dłuższym terminie, niezwłocznie po ustaniu przyczyn ze względu, na które termin ten nie był przestrzegany; 4) zakaz koszenia okrężnego od zewnątrz do środka koszonej powierzchni trwałych użytków zielonych; 5) wypasanie w sezonie pastwiskowym trwającym od dnia 1 maja do dnia 15 października - na obszarach poniżej 300 m n.p.m. oraz od dnia 20 maja do dnia 1 października - na obszarach powyżej 300 m n.p.m., przy obsadzie zwierząt wynoszącej nie więcej niż 0,3 DJP/ha i obciążeniu pastwiska wynoszącym nie więcej niż 5t/ha (10 DJP/ha), przy czym wypasanie na terenach zalewowych rozpoczyna się nie wcześniej niż w terminie 2 tygodni po ustąpieniu wód, z wyłączeniem wypasania koników polskich i koni huculskich, które jest dopuszczalne przez cały rok; 6) niewykaszanie niedojadów poza okresem od dnia 1 sierpnia do dnia 30 września. Zgodnie z § 4 ust.2 rozporządzenia z 26 lutego 2009 r. rolnik realizujący zobowiązanie rolnośrodowiskowe: 1) zachowuje występujące w gospodarstwie rolnym i określone w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałe użytki zielone w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 1), zwane dalej "trwałymi użytkami zielonymi", oraz elementy krajobrazu rolniczego nieużytkowane rolniczo, tworzące ostoje dzikiej przyrody; 2) prowadzi na formularzu udostępnionym przez Agencję rejestr działalności rolnośrodowiskowej zawierający wykaz wypasów zwierząt oraz działań agrotechnicznych, w tym zastosowania nawozów i wykonania zabiegów przy użyciu środków ochrony roślin, przy czym rejestr ten w zakresie zastosowania nawozów prowadzi się dla całego gospodarstwa rolnego; 3) przestrzega innych wymogów określonych dla danego pakietu lub wariantu. W myśl art. 2 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. trwałe użytki zielone" oznaczają grunty zajęte pod uprawę traw lub innych pasz z roślin zielonych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (wysiewanych), niepodlegające płodozmianowi w gospodarstwie przez okres pięciu lat lub dłużej, z wyłączeniem obszarów odłogowanych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2078/92(7), obszarów odłogowanych zgodnie z art. 22, 23 i 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999(8) oraz obszarów odłogowanych zgodnie z art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005(9); a w tym celu "trawy lub inne pasze z roślin zielonych" oznaczają wszelkie rośliny zielne, rosnące tradycyjnie na naturalnych użytkach zielonych lub zazwyczaj zawarte w mieszankach nasion przeznaczonych do zasiewania użytków zielonych lub łąk w państwie członkowskim (wykorzystywanych bądź nie do wypasania zwierząt). Państwa członkowskie mogą uwzględnić rośliny uprawne wyszczególnione w załączniku I. Odnosząc przedstawione przepisy prawa do oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji należy wskazać, że jest ona trafna. Istotą sporu w sprawie jest kwestia czy płatność rolnośrodowiskowa za 2012 r. została przyznana skarżącemu do właściwie ustalonej powierzchni działek rolnych a więc czy przyznano ją w prawidłowej wysokości. Jest bezsporne, że skarżący w 2012 r. złożył wniosek o przyznanie mu płatności rolnośrodowiskowej do działek rolnych o nr A, C, F położonych w obrębie Wiewiórki., w związku z realizacją pakietu 2 Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.3 - Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) oraz pakiet 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone wariant 3.1.2 - Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000 o łącznej powierzchni 49.46 ha w odniesieniu do każdego z pakietów. Jest również bezsporne, że uprzednio w odniesieniu do płatności za 2011r. w dniu [...] października 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W.wydał decyzję w zakresie płatności rolnośrodowiskowej za rok 2011 r. przyznając A. Z. ostatecznie łączną kwotę 33044 zł do powierzchni stwierdzonej 47,40 ha zamiast do powierzchni deklarowanej 49,36 ha, po zastosowaniu pomniejszenia płatności na podstawie art. 16 ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 w odniesieniu do pakietu nr 2 o kwotę 1528 zł i w odniesieniu do pakietu nr 3 o kwotę 2940 zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] z [...] stycznia 2013 r. stając się decyzją ostateczną. Wydając decyzje dotyczące 2011 r. organy miały na względzie m.in. treść protokołu z 22 maja 2012 r. sporządzonego dla potrzeb prowadzonej sprawy dotyczącej płatności rolnośrodowiskowej za ten rok, celem zweryfikowania prawidłowości danych dotyczących działek A, C i F, których dotyczyła pierwotna kontrola z 3 listopada 2011 r. w gospodarstwie skarżącego z wykorzystaniem metody Foto. Jak wynika z treści w/w decyzji w odniesieniu do działki C skarżący zadeklarował w 2011 r. jej powierzchnię jako 0.26 ha i taka powierzchnia została przyjęta jako stwierdzona. W związku z wnioskiem o płatność rolnośrodowiskową za 2012 r. należy stwierdzić, że skarżący składając 15 maja 2012 r. wniosek zadeklarował do płatności działki A i F odpowiednio o powierzchni: 36.71 ha, i 12, 39 ha przy stwierdzeniu przez organ, iż ich powierzchnie wynoszą odpowiednio 35,92 ha i 11,22 ha. Jeśli chodzi o działkę C to skarżący we wniosku za 2012 r. wskazał jej powierzchnię jako wynoszącą 0,36 ha a więc zwiększył jej powierzchnię w porównaniu do 2011 r. o 0,10 ha. Wydając w dniu 19 lutego 2013 r. decyzję dotyczącą płatności za 2012 r. organ I instancji w odniesieniu do obydwu pakietów uznał stwierdzone nieprawidłowości jako stanowiące "modyfikację do zobowiązania" ze strony skarżącego, zaś same błędy związane z działkami zgłoszonymi do płatności jako błędy informacyjne, czego skutkiem było przyznanie płatności wyliczonej jako iloczyn stawek za hektar według stawek należnych za dany wariant pakietu przy uwzględnieniu powierzchni 47,40 ha przyjętej jako stwierdzona do płatności za 2011 r. - i jako stanowiąca zobowiązanie rolnośrodowiskowe A. Z.. Zatem "pomniejszenie" płatności w odniesieniu do zaskarżonej decyzji polega na płatności do powierzchni stwierdzonej działek tj. 47,40 ha zamiast płatności za cały zgłoszony do płatności za 2012 r. areał działek rolnych czyli 49,46 ha. Należy zatem stwierdzić, że w sprawie nie miała zastosowania treść § 27 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z 26 lutego 2009 r. zatem nie został on naruszony. Z zaskarżonej decyzji z [...] kwietnia 2013r. wynika, że składając wniosek za 2012 r. wnioskodawca dokonał modyfikacji realizowanego zobowiązania 5 letniego poprzez powiększenie powierzchni działek, na których ten program jest realizowany (w stosunku do przyjętego zobowiązania , które od 2011 r. stanowiło wielkość 47,40 ha), co stoi w sprzeczności z treścią § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 26 lutego 2009 r. (Dz. U. 2009 poz.262 ze zm.) mającego zastosowanie w sprawie ze względu na treść § 46 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2013 r., które weszło w życie z dniem 15 marca 2013 r. ( Dz. U. 2013r. poz. 361). Z treści § 5 ust.1 rozporządzenia z 26 lutego 2009 r. wynika m.in., że zobowiązanie rolnośrodowiskowe nie podlega zmianie w trakcie jego realizacji, chyba że zmiana ta polega na zmianie miejsca uprawy roślin w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2 czyli - Rolnictwo ekologiczne. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że w odniesieniu do pakietu nr 3 nie jest możliwe zwiększenie powierzchni, na której jest on realizowany, a w odniesieniu do pakietu nr 2 jest to możliwe jedynie pod warunkiem zmiany miejsca uprawy roślin w ramach tego pakietu. Z materiału dowodowego w sprawie nie wynika jednak, ażeby okoliczność taka dotycząca pakietu nr 2 miała miejsce i nie dowodzi tego w żaden sposób sam skarżący. Skarżący twierdzi jedynie, że co do zasady zwiększenie powierzchni działek rolnych w zakresie realizowanych pakietów, nie miało miejsca ponieważ w 2008 r. (wtedy rozpoczęto realizację zobowiązania co wynika z planu rolnośrodowiskowego i z decyzji) powierzchnia działek rolnych została zgłoszona jako wynosząca do działek: A - 46,22 ha, C - 0,54 ha, F - 12,39 ha – co łącznie daje 59,15 ha . Fakt wskazania przedstawionych powierzchni jako pierwotnie zgłoszonych, nie dowodzi jednak tego, że na takiej powierzchni realizowane było zobowiązanie rolnośrodowiskowe zwłaszcza, że w sprzeczności z tym stoi treść weryfikacji zobowiązania rolnośrodowiskowego (k. 38 akt administracyjnych) z którego wynika, że w 2008 r. w obydwu wariantach powierzchnia deklarowana wynosiła 46,76 ha a stwierdzona 36,97ha, w 2009 i w 2010 r. deklarowano powierzchnię 36,97 ha, która została uznana, a w 2011 r. powierzchnia ta wobec przejęcia zobowiązania od E. Z. została określona w deklaracji rolnika na 49,36 ha i uznana w 2011 r. na 47, 40 ha., w 2012 r. zadeklarowano 49,46 ha co nie zostało uwzględnione przez organ, który przyjął powierzchnię taką jak stwierdzona w 2011r. Podkreślenia wymaga, że skarżący zarzucając nieprawidłowość wydanych decyzji podważa je kwestionując ich oparcie na treści protokołu z dnia 22 maja 2012 r. z kontroli na miejscu. Skarżący kwestionując protokół czyni to poprzez podważanie prawidłowości jego sporządzenia i to zarówno co do jego treści jak i zasadności kontroli. Skarżący poza twierdzeniem, że gdyby był na gruncie to mógłby przedstawić wyjaśnienia, które przyczyniłyby się do wyjaśnienia sprawy, nie przedstawia żadnych twierdzeń, czy dowodów z których wynika, że przyjęte we wspomnianym protokole powierzchnie są nieprawidłowe. Z treści protokołu, który istotnie sporządzony został dla potrzeb sprawy dotyczącej płatności rolnośrodowiskowej za 2011 r. wynika, że jedynie w odniesieniu do działki A sprawdzono jej powierzchnię metodą pomiaru terenowego i metodą Foto, zaś jeśli chodzi o działki C i F przyjęto ich pomiar metodą Foto, zatem wbrew stanowisku skarżącego wiadomo skąd się wzięły wspomniane pomiary. Powierzchnie działek zostały w 2011 r. uznane za zawyżone (co wynika z zaskarżonej decyzji i głównie z decyzji dot. płatności za 2011 r.) w związku z faktem, że jeśli chodzi o działkę A uznano, iż z powierzchni deklarowanej należy wykluczyć część działki stanowiącej sad będący w posiadaniu innej osoby oraz inne jej części podlegające wyłączeniu, zaś jeśli chodzi o działkę F uznano, iż jej powierzchnia została również zawyżona, co wynikało z przyjętej metody Foto (z uwzględnieniem danych ortofotomapy). Przypomnienia wymaga okoliczność, że jeśli chodzi o działkę F to w decyzji organu I instancji dotyczącej płatności za 2011 r. wskazano, że z jej powierzchni należało wykluczyć części zakrzaczone i zadrzewione. Powierzchnia działek przyjęta do płatności za 2011 r. w decyzji z [...] października 2012 r. utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Oddziału ARiMR z (...) stycznia 2013 r. w porównaniu do deklarowanej 49,36 ha wyniosła więc 47,40 ha i taka powierzchnia została uznana za zobowiązanie realizowane przez skarżącego. Tym samym przyjęcie takiej powierzchni za podstawę płatności za 2012 r. było prawidłowe i zgodne z § 5 rozporządzenia z 26 lutego 2012 r. Podkreślenia wymaga, że w tym stanie rzeczy zasadniczą przesłanką wydania zaskarżonej decyzji było uznanie wielkości powierzchni przyjętej jako zobowiązanie rolnośrodowiskowe, sam zaś protokół z kontroli, co do zasady nie miał decydującego znaczenia dla ustaleń przyjętych przez organy, przy czym nie było przeszkód ażeby organy mogły przyjąć go za dowód w sprawie i powoływać się na jego treść. Biorąc pod uwagę treść spornego protokołu należy stwierdzić, że nie odnosił się on do zasad związanych z prawidłowością prowadzonej przez skarżącego działalności na spornych działkach A, C, F ponieważ nie dotyczył on prowadzonych na nich zabiegów agrotechnicznych a dotyczył uwag kontrolujących odnoszących się do ich powierzchni, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostają więc zarzuty skarżącego dotyczące terminów koszenia działek rolnych, bo okoliczność ta nie ma żadnego zastosowania w sprawie i nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie - stan działek obrazują też zdjęcia znajdujące się na płycie dołączonej do akt administracyjnych. Kontrola, której wynikiem był protokół z 22 maja 2011 r. została przeprowadzona dla potrzeb sprawy administracyjnej związanej z płatnościami za 2011 r., zatem w tamtej sprawie skarżący mógł zgłaszać dotyczące go zastrzeżenia czy uwagi dotyczące swojej obecności w trakcie kontroli. Zarzuty dotyczące tych kwestii zgłaszane w przedmiotowej sprawie, w tym w skardze , nie mogą odnieść pożądanego skutku i należy uznać je za bezzasadne. Niezależnie od powyższych argumentów należy wskazać, że jeśli chodzi o kwestię pomiaru Foto to wykorzystanie tej metody znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, z którego wynika, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000. Z kolei art. 20 rozporządzenia przewiduje, że : 1. Państwa członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne wniosków o pomoc w celu weryfikacji warunków kwalifikowalności do pomocy. 2. Kontrole administracyjne uzupełnia system kontroli na miejscu w celu zweryfikowania kwalifikowalności do pomocy. W tym celu państwa członkowskie sporządzają próbę kontrolną zawierającą listę gospodarstw rolnych. Państwa członkowskie mogą korzystać z technik teledetekcji i globalnego systemu nawigacji satelitarnej w celu przeprowadzania kontroli działek rolnych na miejscu. 3. Każde państwo członkowskie wyznacza organ odpowiedzialny za koordynowanie obu rodzajów kontroli przewidzianych w niniejszym rozdziale. W przypadku gdy państwo członkowskie przewiduje delegowanie wykonania niektórych elementów prac, które należy przeprowadzić na mocy niniejszego rozdziału, wyspecjalizowanym agencjom lub firmom, wyznaczony organ zachowuje prawo do kontroli oraz odpowiedzialność za takie prace. Należy wskazać w tym miejscu, że treść wspomnianego rozporządzenia stosuje się - w zakresie kontroli w przypadku środków obszarowych i środków dotyczących zwierząt w ramach osi 2, o których jest mowa w tytule IV rozdział I sekcja 2 rozporządzenia (WE) 1698/2005, ponadto zasady zarządzania i kontroli, a także związane z nimi przepisy dotyczące zmniejszenia i wykluczeń w przypadku nieprawdziwych deklaracji, powinny być zgodne z zasadami określonymi w ZSZiK, w szczególności w rozporządzeniu (WE) nr 1122/2009 - w oparciu o treść pkt 4 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia systemu kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich. Należy przypomnieć przy tym, że w zakresie osi 2 określonej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2006 w art. 36 lit a pkt iv wymienione są płatności rolnośrodowiskowe. W tym stanie rzeczy odnosząc się w dalszym ciągu do kontroli metodą Foto zaznaczyć trzeba, że zgodnie z treścią art. 28 ust.1 lit. c i d rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009: 1.Kontrole administracyjne, o których mowa w art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, pozwalają na wykrywanie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrywanie za pomocą narzędzi informatycznych, w tym kontroli krzyżowych, które: c) dotyczą zgodności między zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku działkami rolnymi a działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych, w celu sprawdzenia kwalifikowalności obszarów jako takich do pomocy; d) dotyczą zgodności między uprawnieniami do płatności a obszarem zatwierdzonym i w celu sprawdzenia, czy uprawnieniom towarzyszy odpowiednia liczba kwalifikowalnych hektarów, zgodnie z definicją w art. 34 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że nie jest możliwe przyznanie płatności do obszaru działek rolnych większego niż wynika to z maksymalnego kwalifikowanego obszaru (powierzchni ewidencyjno-gospodarczej-PEG). Odnosząc treść wspomnianych przepisów do zarzutów skarżącego zawartych w skardze należy uznać, że uprawniony podmiot dokonujący kontroli miał prawo do przyjęcia odpowiedniej, zgodnej z prawem metody kontroli, która w sposób pełny pozwoli na właściwą weryfikację uprawnień wnioskodawcy w związku z czym brak jest podstaw do kwestionowania zasad kontroli przeprowadzonej 22 maja 2012 r., brak jest więc także podstaw do uznania, że doszło do naruszenia przez organy treści art. 26 i art. 27 ust. 1, 30 i 31 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. Ponadto jeśli chodzi o zarzuty skarżącego dotyczące przeprowadzenia kontroli bez jego obecności to należy stwierdzić, że organy miały do tego prawo zgodnie z treścią art. 27 ust. 1 rozporządzenia Komisji (Rady) nr 1122/2009 ponieważ mogą one ale nie muszą powiadamiać kontrolowanego o kontroli nawet jeśli nie zagraża to jej celowi. Tak jak już Sąd wspominał należy stwierdzić, że wyniki w/w kontroli w sposób bezpośredni miały znaczenie dla płatności za 2011 r. i wydania w związku z tym ostatecznej decyzji z [...] stycznia 2013 r. Istnienie ostatecznej decyzji dotyczącej 2011 r. mimo jej zaskarżenia do WSA, powodowało zatem możliwość wydania decyzji przez organ w zakresie płatności za 2012 r., w której to decyzji za podstawę rozstrzygnięcia przyjęto okoliczność, że możliwa do przyjęcia powierzchnia do płatności może odpowiadać jedynie realizowanemu przez rolnika zobowiązaniu. Zatem kwestia wspomnianego raportu z kontroli w zakresie płatności za 2012 r. nie była głównym argumentem decydującym o treści decyzji. Należy zauważyć ponadto, że zgodnie z wiedzą Sądu decyzja II instancji z [...] stycznia 2013r. dotycząca płatności za 2011 r. została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2013 r. (sygn. akt V SA/Wa 879/13 ) uznana za nieważną wobec rozpoznania przez organ II instancji odwołania złożonego po terminie. Odnosząc się do dalszych zarzutów skarżącego dotyczących braku powtórzenia kontroli z 22 maja 2012 r. należy podkreślić, że w przedmiotowej sprawie nie zgłaszał on takiego wniosku, nie zgłaszał również żądania dotyczącego udzielania mu niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, jak również nie zgłaszał żądania dotyczącego możliwości brania czynnego udziału w sprawie o czym stanowi treść art. 21 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. 2007.427 ze zm.), który ma zastosowanie w sprawie. W tych okolicznościach należy uznać, że nie doszło do naruszenia wspomnianego przepisu prawa zaś o naruszeniu treści art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy o płatnościach bezpośrednich nie może być mowy bo przepisy tej ustawy nie mają w sprawie zastosowania. Należy podkreślić, że ewentualne zgłaszanie wniosków dotyczących wskazanych uprawnień strony w innej sprawie administracyjnej, nie mają znaczenia w sprawie przedmiotowej i nie mają wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. W stanie faktycznym sprawy nie są trafne również zarzuty dotyczące naruszenia treści art. 7, 77 § 1 kpa ze względu na treść wskazywanego wyżej art. 21 ust. 1 i 2 ustawy z 7 marca 2007 r. Nie doszło również do naruszenia art. 78 § 1 kpa wobec braku stosownego wniosku dowodowego o czym była mowa wyżej jak również nie doszło w sprawie do naruszenia treści art. 8 i 9 kpa. Brak jest także podstaw do uznania za trafny zarzutu dotyczącego naruszenia treści art. 4 ust. 1 w zw. z pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 ponieważ w ocenie Sądu treść wspomnianych przepisów nie została przez organ naruszona jako odnosząca się do obowiązku państwa członkowskiego zapewniającego ustanowienie systemu kontroli, w sytuacji, w której organy stosują tylko zasady ustanowionego systemu takiej kontroli. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, ze skarga nie jest zasadna w związku z czym na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił ją.