V SA/Wa 1526/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2020 r. sprawy ze skargi I. Z. - [...] "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz I. Z. kwotę 5.438 zł (słownie: pięć tysięcy czterysta trzydzieści osiem złotych) tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez I. Z. - Niepubliczne Przedszkole Edukacyjno-Sportowe "[...] " (dalej: "Skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: "SKO" lub "organ") z dnia [...] kwietnia 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] działającego z upoważnienia Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] określającą wysokość kwoty dotacji do zwrotu, jako dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie 91 883,10 zł przyznanej na dofinansowanie realizacji zadań przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania i opieki oraz termin naliczania odsetek naliczanych jak od zaległości podatkowej. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W wyniku przeprowadzonej kontroli dokumentacji dołączonej do rocznego rozliczenia otrzymanej dotacji w roku 2017 przez I.Z., prowadzącego Niepubliczne Przedszkole Edukacyjno-Sportowe "[...]" w W. zostało w dniu [...] marca 2018r. wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie częściowego zwrotu dotacji podmiotowej w kwocie 91 883,10 zł z przekazanej w roku 2017 dotacji wysokości 441 372,35 zł. Zgodnie ze składanymi przez Skarżącego, w miesiącach styczeń-grudzień 2017 r., informacjami o faktycznej liczbie uczniów, będącymi podstawą naliczania wysokości dotacji, na wskazany przez właściciela placówki rachunek bankowy, została przekazana kwota w wysokości 441 372,35 zł. W dniu 12 marca 2018r. do Urzędu Dzielnicy [...] wpłynęło pismo Skarżącego z dnia 5 marca 2018r., w którym zwrócił się z prośbą o umożliwienie mu dokonania korekty rocznego rozliczenia otrzymanej dotacji w roku 2017. Poinformował, że "rodzice w Niepublicznym Przedszkolu Edukacyjno- Sportowym "[...]" opłacają jedynie wyżywienie w wysokości ceny obiadów, natomiast śniadania i podwieczorki są finansowane z dotacji". W piśmie z 17 maja 2018 r. Skarżący przyznał, że kwestionowany catering "obejmuje jedynie obiad oraz jego transport" i był opłacany przez rodziców dzieci dodatkowo oprócz czesnego. W ocenie organu I instancji, z analizy przedstawionych dokumentów wynika, że Skarżący oprócz poniesionych wydatków na realizację zadań Niepublicznego Przedszkola Edukacyjno-Sportowego "[...]" w zakresie kształcenia, wychowania i opieki przedstawił wydatki przeznaczone na: 1. catering opłacany przez rodziców dzieci na kwotę - 74 844,00 zł 2. zakup oleju napędowego na kwotę 1 721,78 zł 3. badanie techniczne samochodu na kwotę 98,00 zł 4. artykuły spożywcze na kwotę 5 515,07 zł 5. artykuły spożywcze razem z artykułami przemysłowymi na kwotę 9 684,34 zł Ostateczna suma wskazanych kwot, uznanych jako wydatkowane niezgodnie z przeznaczeniem, z przekazanych w roku 2017 dotacji na rzecz Niepublicznego Przedszkola Edukacyjno-Sportowego "[...]" wynosi 91 883,10 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż zgodnie z art. 90 ust 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2016 r. poz. 1943); dalej: "u.s.o.": dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b przeznaczone są na dofinansowanie realizacji zadań szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystanie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki. Badanie techniczne oraz wykorzystanie zakupionego oleju napędowego do samochodu nie mają wpływu na realizację zadań placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej na co właściciel Niepublicznego Przedszkola Edukacyjno-Sportowego "[...]" otrzymał w roku 2017 dofinansowanie. W ocenie organu, stosownie do art. 67a ust. 1 u.s.o., w celu zapewnienia prawidłowej realizacji zadań opiekuńczych, w szczególności wspierania prawidłowego rozwoju uczniów, szkoła może zorganizować stołówkę. Organizowanie wyżywienia w przedszkolach jest konieczne ze względu na wiek przebywających tam dzieci, ale koszt samego posiłku (co najmniej w zakresie wydatków związanych z zakupem produktów żywnościowych) powinien być finansowany z opłat rodziców, a nie z dotacji. Skarżący przyznał w przesłanym piśmie z dnia 17 maja 2018r., że koszty cateringu pokrywali rodzice dzieci, więc tym bardziej umieszczenie tego wydatku w rocznym rozliczeniu otrzymanej w roku 2017 dotacji jest niezasadne. W związku z powyższym wydatki ujęte w punktach 1- 5 nie mogą być uznane, jako dofinansowanie realizacji zadań placówki oświatowej z przekazanych na ten cel dotacji Rozpoznając sprawę w następstwie wniesionego odwołania SKO w W. decyzją z [...] kwietnia 2019 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że prawidłowo zakwestionowano wydatki na olej napędowy, gdyż prowadzenie placówki oświatowej czy opiekuńczej nie jest związane z koniecznością posiadania samochodu osobowego. Wydatki na przedmiotowy samochód można byłoby uznać za kwalifikowane, gdyby pojazd ten był używany jako środek dydaktyczny, związany bezpośrednio z procesem nauczania, czy gdyby można było uznać, że ma związek ze sprawowaniem opieki, nie zaś w sytuacji, gdy służył on na potrzeby organu prowadzącego przedszkole. Kolegium podzieliło pogląd organu pierwszej instancji, co do braku możliwości przeznaczenia dotacji na finansowanie kosztów wyżywienia dzieci w sytuacji, gdy ze stanu faktycznego sprawy wynika, że koszty te były pokrywane w ramach opłat uiszczanych przez rodziców. W tym zakresie zauważono, że możliwość pokrywania tych wydatków z dotacji powodowałaby podwójne finansowanie wyżywienia dzieci - raz z opłat wnoszonych przez rodziców, drugi raz z dotacji z budżetu gminy. Pokrywanie kosztów wyżywienia dzieci przez rodziców skutkuje więc tym, że wydatek ten nie mógł być sfinansowany z dotacji. Środki publiczne, jakie stanowi dotacja nie mogą zaś stanowić zysku przedsiębiorcy prowadzącego przedszkole. Mogą bowiem one być wydatkowane jedynie na cele określone w art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, a mianowicie wyłącznie na wydatki bieżące w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. SKO potwierdziło zasadność stanowiska organu I instancji, który stwierdził w okolicznościach faktycznych sprawy, że rodzice opłacali koszty wyżywienia dzieci w kwocie 11 zł dziennie Okoliczności te potwierdzone są twierdzeniami samego skarżącego, który przyznał, że takie umowy z rodzicami zawierał, jak również, że w żadnym z dokumentów dotyczących prowadzenia przedszkola i statusu tej placówki nie wskazano wyraźnie ani w sposób dorozumiany, iż wydatki na wyżywienie dzieci pokrywane będą także z dotacji oświatowej. Skarżący zresztą mimo wezwań kontrolujących stosownych umów nie okazał. Co prawda skarżący podnosi, że opłaty od rodziców przeznaczone były wyłącznie na obiad, jednak w żaden sposób nawet tego nie uprawdopodabnia Nie wynika to w szczególności z przedstawionych faktur ani innych dokumentów. Skarżący na ww. decyzję złożył skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj: 1) art. 64 § 2 w zw. z art. 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.); dalej jako "k.p.a." oraz art. 109 § 1 k.p.a. przez zaniechanie wezwania pełnomocnika do usunięcia braku formalnego w postaci niezłożenia pełnomocnictwa, a następnie doręczenie decyzji nieumocowanemu na tę chwilę pełnomocnikowi; 2) art. 7 w zw. z art. 77 oraz art. 85 k.p.a. przez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności pominięcie tej jego części, która wykazuje wydatkowanie dotacji na zakup artykułów spożywczych przeznaczonych na posiłki dla przedszkolaków oraz zaniechanie dogłębnego wyjaśnienia wydatków w ramach cateringu, w szczególności w relacji do wysokości płatności i składowych czesnego, a także wydatków na olej napędowy, w powiązaniu z brakiem przeprowadzenia dowodów koniecznych dla rozstrzygnięcia tego rodzaju sporu. Skarżący zarzucił także naruszenie prawa materialnego tj. art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty w zw. z art. 252 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2077); dalej: "u.f.p." przez nietrafne zobowiązanie wnioskodawcy do zwrotu części dotacji za rok 2017, do czego doprowadziła m.in. błędna wykładnia kryteriów zaliczenia wydatków jako finansowanych z dotacji. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie ewentualnie o uchylenie decyzji Kolegium i umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.); zwanej dalej: "p.p.s.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie sąd uznał, że skarga jest częściowo zasadna. Za uprawniony Sąd uznał zarzut naruszenia art. 64 § 2 w zw. z art. 140 k.p.a. przez zaniechanie wezwania przez SKO pełnomocnika do usunięcia braku formalnego w postaci niezłożenia pełnomocnictwa. Zasadny jest również zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. przez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności pominięcie tej jego części, która wykazuje wydatkowanie dotacji na zakup artykułów spożywczych przeznaczonych na posiłki dla przedszkolaków. Należy zaznaczyć, iż materialnoprawną podstawę zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowi art. 252 u.f.p. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania (ust. 3), zaś dotacjami nienależnymi są dotacje udzielone bez podstawy prawnej (ust. 4). Z powyższego wynika, że zwrotowi podlegają: dotacje otrzymane we właściwej wysokości ale nie wykorzystane w określonym terminie, dotacje wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem oraz dotacje pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości. Stwierdzenie przyczyny obowiązku zwrotu dotacji ma istotne znaczenie z punktu widzenia terminu, od którego naliczane są odsetki, od zwracanej kwoty dotacji. Zauważyć należy, że niepubliczne przedszkole otrzymuje dotację z budżetu gminy, a organy samorządu terytorialnego mogą kontrolować prawidłowość wykorzystania dotacji. Wydatkowanie przez gminę środków publicznych (udzielanie gminnej dotacji oświatowej) stanowi najważniejszą funkcję finansów publicznych. Wydatkowanie środków publicznych obwarowane jest sankcją za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Finanse publiczne obejmują bowiem z jednej strony gromadzenie dochodów i przychodów, a z drugiej - dokonywanie wydatków oraz rozchodów. Cecha ta ma walor konstytucyjny - art. 216 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że środki finansowe na cele publiczne są gromadzone i wydatkowane w sposób określony w ustawie. Powyższe powoduje, że gmina musi (w ramach tzw. dyscypliny finansów publicznych) mieć możliwość skontrolowania prawidłowości wykorzystania przez beneficjenta, otrzymanych środków finansowych (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2014 r., II GSK 1292/13). W niniejszej sprawie, przedmiotem kontroli, a następnie postępowania administracyjnego była analiza wydatkowania środków publicznych pochodzących z gminnej dotacji oświatowej, która przeznaczona została na realizację określonych w ustawie celów. Dotacja ta została udzielona niepublicznemu przedszkolu by mogło ono pokryć swoje wydatki bieżące ale tylko te, które są przeznaczone na realizację zadań przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania i opieki w tym profilaktyki społecznej. NSA w wyroku z dnia 21 listopada 2014 r., II GSK 1292/13, wskazał, że instytucja dotacji stanowi rodzaj wydatku budżetowego określanego jednostronnie, przez podmiot dotujący w imieniu państwa, na rzecz podmiotu dotowanego, udzielanego w celu uzupełnienia brakujących środków na finansowanie działalności mającej znaczenie dla interesu ogólnego, uwarunkowanego, w ściśle określonej wysokości, nieodpłatnego i bezzwrotnego. W sprawie sporny jest więc zwrot dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Odnosząc się zakwestionowanych faktur, które dotyczyły zakupu artykułów spożywczych Skarżący w piśmie z 17 maja 2018 r. wyjaśnił, że usługa cateringu obejmuje jedynie obiad i jego transport. Pozostałe posiłki (śniadania i podwieczorki), w tym produkty do ich przygotowania, nie były objęte opłatą od rodziców i były ponoszone z dotacji. Skarżący w toku postępowania odwoławczego wniósł również o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania pracownic przedszkola na okoliczność tego jakie wydatki związane z żywieniem były pokrywane przez rodziców – wniosku dowodowego o przesłuchanie organ jednak nie uwzględnił. Organ odwoławczy stwierdził w powyższym kontekście, że Skarżący przyznał, że w żadnym z dokumentów dotyczących prowadzenia przedszkola i statusu tej placówki nie wskazano wyraźnie ani w sposób dorozumiany, iż wydatki na wyżywienie dzieci pokrywane będą także z dotacji oświatowej. SKO wskazało również, iż mimo wezwań kontrolujących stosownych umów Skarżący nie okazał. W ocenie Sądu, powyższe stwierdzenia organu II instancji nie znajdują odzwierciedlenia w aktach administracyjnych. Nie wynika z nich bowiem, aby Skarżącego wzywano do nadesłania umów z rodzicami, jak również, że złożył on oświadczenie o wskazanej przez organ treści. Niesporne jest przy tym w rozpoznawanej sprawie, iż 12 faktur za usługi cateringowe na łączną kwotę 74 844 zł (karta 34 akt adm.) zostało opłacone przez rodziców. Uznanie zaś, że jedynie część wydatków pokrywana była przez rodziców, a więc te związane z obiadami serwowanymi przez firmę cateringową, powodowałoby że wydatki związane z finansowaniem śniadań i podwieczorków nie mogłyby zostać uznane za niezgodne z przeznaczeniem dotacji. Z akt sprawy wynika, że organ odwoławczy nie zwrócił się do strony o przedłożenie dokumentów pozwalających na wykazanie, że rodzice nie pokrywali całości wydatków związanych z wyżywieniem. Organ II instancji nie przeprowadził w tym zakresie w zasadzie żadnego postępowania dowodowego – nie przeprowadzono również wnioskowanego przez Skarżącego – w toku postępowania odwoławczego - dowodu z przesłuchania wskazanych pracowników przedszkola. Sąd podziela argumentację przedstawioną w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 5 września 2017 r., sygn. I SA/Gl 382/17, że podmioty otrzymujące dotacje powinny prowadzić dokumentację w taki sposób aby, by organy dotacyjne mogły dokonać kontroli prawidłowości wydatkowania przyznanej na ten cel dotacji, niezależnie czy w ramach kompetencji przyznanych im przepisem art. 90 ust. 3e i 3f u.s.o., czy też w ramach postępowania administracyjnego, którego przedmiotem jest prawidłowość rozdysponowania dotacji. Jednakże z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że to na organie ciąży obowiązek podejmowania z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.) i dopiero po spełnieniu tego standardu rozpatrzenie całego materiału dowodowego w kontekście wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności (art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.). Co prawda trudno nałożyć na organ obowiązek nieograniczonego poszukiwania dowodów (dokumentów), tym bardziej korzystnych dla strony, które sama strona ma obowiązek sporządzić, archiwizować i w razie potrzeby przedstawić organowi, ale mając na uwadze powołane ostatnio regulacje, należy przyjąć, że na organie administracyjnym ciąży w takim przypadku obowiązek wezwania strony o przedstawienie tejże dokumentacji. Brak wezwania strony o przedstawienie dowodów albo zbyt ogólne wezwanie może uzasadniać konieczność uzupełnienia przeprowadzenia postępowania dowodowego. W sprawie doszło zatem do naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istniejącego w sprawie przez organ, stosownie do art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.). Podkreślić przy tym należy, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 k.p.a.). W postępowaniu prowadzonym przed organ administracji publicznej obowiązuje zasada otwartego katalogu środków dowodowych, dopuszczająca jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 k.p.a.). Odnosząc się zaś do wydatków związanych z zakupem oleju napędowego oraz badaniem technicznym samochodu, Sąd podziela stanowisko organu II instancji, iż prowadzenie placówki oświatowej czy opiekuńczej nie jest związane z koniecznością posiadania samochodu osobowego. Wydatki na przedmiotowy samochód można byłoby uznać za kwalifikowane, gdyby pojazd ten był używany jako środek dydaktyczny, związany bezpośrednio z procesem nauczania, czy gdyby można było uznać, że ma związek ze sprawowaniem opieki, nie zaś w sytuacji, gdy służył on na potrzeby organu prowadzącego przedszkole. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 206 p.p.s.a., albowiem w rozpoznawanej sprawie skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Skarżąca zasadnie wniosła skargę jedynie w stosunku do kwoty wydatków przeznaczonych na artykuły spożywcze. Powyższa okoliczność, zdaniem Sądu, daje podstawę do miarkowania kosztów zastępstwa procesowego. Stąd też zasądzone koszty zastępstwa procesowego Sąd obniżył do wysokości należnej kwoty wynikającej z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U z 2018 r. poz. 265).