V SA/Wa 1527/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Danuta Dopierała, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Protokolant - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi B. ... sp. j. w W. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia ... czerwca 2006 r. nr ... w przedmiocie odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych; 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję P. z dnia ... lutego 2006r. 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku Zaskarżoną decyzją z ... czerwca 2006 r. Nr ..., po rozpatrzeniu odwołania B. Spółka Jawna w W., od decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia ... lutego 2006 r. Nr ... Minister Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji był wniosek pracodawcy o wypłatę dofinansowania za okres ... 2005 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu ... lipca 2005 r. strona przekazała wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych za okres ... 2005 r. Wniosek został przekazany zgodnie z terminem określonym w art. 26c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 z późn. zm.). W związku z faktem zaistnienia zaległości w wymagalnych zobowiązań wobec Funduszu, wynikających z tytułu obowiązku wnoszenia wpłat, o których mowa w art. 31 ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy o rehabilitacji, Fundusz przekazał informację o odmowie przyznania dofinansowania za okres obejmujący ... 2005 r. Zgodnie z przepisem art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji miesięczne dofinansowanie przysługuje pracodawcy, który nie posiada zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu. Zaległość w zobowiązaniach pracodawcy wobec Funduszu nie została spłacona w terminie wynikającym z art. 26c ust. 4a ustawy o rehabilitacji tj. do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania za ww. okres. Z materiału dowodowego przedstawionego przez organ pierwszej instancji wynika, iż strona nie uregulowała zobowiązań wobec Funduszu w terminie umożliwiającym uzgodnienie salda tj. do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania. Organ rozpatrujący odwołanie podzielił pogląd organu pierwszej instancji odnośnie konieczności uregulowała zobowiązań wobec Funduszu do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania. Powołał przy tym stanowisko Sekretarza Stanu - Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych z dnia ... kwietnia 2005 r. (...), zgodnie z którym skoro na mocy art. 26a ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776, z późn. zm.), miesięczne dofinansowanie przysługuje pracodawcy, który nie posiada zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu, to pracodawca nie może mieć zaległości w dniu faktycznego rozstrzygnięcia o wypłacie dofinansowania. Dniem faktycznego rozstrzygnięcia, zgodnie z obowiązującą procedurą prawną, jest dzień przesłania pracodawcy przez Fundusz informacji o uzgodnieniu salda przysługującego dofinansowania. Ta bowiem czynność "uzgodnienia" jest podstawą przekazania uzgodnionej kwoty na rachunek bankowy pracodawcy, o czym przesądza § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2003 r. w sprawie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 232, poz. 2330, z późn. zm.). Natomiast jeżeli pracodawca ma zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu zastosowanie ma § 4 ust. 2 powołanego rozporządzenia. Zatem Fundusz na podstawie wskazanego przepisu, informuje pracodawcę o dokonanym przez siebie ustaleniu, iż saldo dofinansowania nie wykazuje kwoty należnej (jest zerowe) wraz ze wskazaniem zaległości istniejącej w zobowiązaniach pracodawcy - wykluczającej przyznanie wnioskowanej kwoty dofinansowania. Ponadto na mocy art. 26c ust. 4a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych procedura uzgadniania salda dofinansowania jest ograniczona czasowo. Zgodnie z powołanym przepisem nieuzgodnienie salda, w terminie do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania, skutkuje wydaniem przez Fundusz decyzji o odmowie wypłaty tego dofinansowania (także wtedy, gdy przyczyną nieuzgodnienia jest istnienie zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu). Zatem ostatni dzień miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku jest ostatnim dniem, w którym może dojść do uzgodnienia salda, zarówno wobec skutecznego wykazania przez pracodawcę, że zaległość nie istnieje, jak i wobec jej uiszczenia przez pracodawcę. Jeżeli natomiast w ostatnim dniu miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku nadal istnieje zaległość w zobowiązaniach wobec Funduszu (a zatem nie doszło do uzgodnienia, że wnioskowana przez pracodawcę kwota dofinansowania jest prawidłowa i należna, tj. do uzgodnienia salda, a w dalszej kolejności nie doszło do jej wypłaty) Fundusz winien wydać decyzję o odmowie wypłaty dofinansowania. Ewentualne późniejsze uiszczenie zaległości przez pracodawcę nie wpłynie na prawidłowość wydanej decyzji. Może skutkować natomiast na prawo do uzyskania dofinansowania za dalsze okresy. Organ odwoławczy podkreślił, iż przepis art. 26c ust. 4a ustawy o rehabilitacji jasno stanowi, iż w przypadku nieuzgodnienia salda w terminie do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania, Fundusz wydaje decyzję o odmowie wypłaty tego dofinansowania. Wskazał, iż w przedmiotowej sprawie strona nie kwestionowała faktu posiadania zaległości w zobowiązaniach wobec Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, tylko wnioskowała o ich rozłożenie na raty, co nie zmienia faktu, iż posiadała wymagalne zobowiązania zarówno na dzień złożenia wniosku za ... 2005 r., jak i na dzień ustalenia salda przysługującego dofinansowania. W skardze na tę decyzję Skarżąca zarzuciła : 1. naruszenie prawa materialnego poprzez nieuwzględnienie regulacji § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2003 r. w sprawie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 232, poz. 2330), pomimo powołania w zaskarżonej decyzji, 2. nieuwzględnienie przez organ II instancji okoliczności, ze do zaległości podatkowej powodującej niezgodność salda , a tym samym odmowy dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych, doszło z przyczyny leżącej wyłącznie po stronie PFRON, tj. naruszenie przez ten organ procedury podatkowej, określonej przepisami Ordynacji podatkowej. W ocenie Skarżącej naruszenie to miało bezpośredni wpływ na nieuzgodnienie salda, a w konsekwencji odmowę dofinansowania. PFRON obciążył Skarżącą skutkiem swojego błędu, a organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutu zgłoszonego w odwołaniu. 3. pominięcie aspektu społecznego tj. faktu, że odmowa dofinansowania godzi nie w pracodawcę, a w głównie w dobro osób niepełnosprawnych. art. 26a ust. 1 i 3 ustawy o rehabilitacji poprzez odmówienie pracodawcy dofinansowania mimo spełnienia przez Skarżącą warunków zakreślonych w tych przepisach; W oparciu o powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Polityki Społecznej podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 marca 2007 r., sygn. V SA/Wa .../07 oddalił skargę B. Spółka Jawna w W. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia ... czerwca 2006 r., nr ... odmawiającą wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że zgodnie z art. 26 a ust. 8 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych miesięczne dofinansowanie przysługuje pracodawcy, który nie posiada zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu. Na dzień złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania za okres obejmujący ... 2005 r. skarżąca nie spełniała tego warunku. Po stronie B. Spółki Jawnej, istniały zaległości w wymagalnych zobowiązaniach wobec Funduszu, wynikające z tytułu obowiązku wnoszenia opłat, o których mowa w art. 31 ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy. Zobowiązanie, w tym zaległość za ... 2004 r., w kwocie ... zł wraz z odsetkami, zostało określone decyzją z dnia ... sierpnia 2005 r. Zdaniem WSA, toczące się z wniosku pracodawcy postępowanie w sprawie rozłożenia tej należności na raty, ani jego przebieg, nie miało wpływu na istnienie samego zobowiązania. Zarzuty dotyczące nieprawidłowości występujących w tym postępowaniu nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych za ... 2005 r. Zaległość w zobowiązaniach pracodawcy wobec Funduszu nie została zapłacona w terminie określonym w art. 26 c ust. 4 a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych to jest do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania za dany okres. Skarżąca uregulowała zadłużenie w dniu ... września 2005 r.. W związku z tym Sąd I instancji, podzielił stanowisko organów obu instancji, że pracodawca nie może mieć zaległości w dniu faktycznego rozstrzygnięcia o wypłacie dofinansowania. Dniem tym jest dzień przesłania pracodawcy przez Fundusz informacji o uzgodnieniu salda przysługującego dofinansowania. Sąd I instancji podniósł, że czynność uzgodnienia jest podstawą przekazania uzgodnionej kwoty na rachunek bankowy pracodawcy, o czym przesądza § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2003 r. w sprawie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 232, poz. 2330 ze zm.). W ocenie WSA, mimo że pismo zawierające informacje, że saldo przysługującego dofinansowania za okres ... 2005 r., było zerowe, skierowano do skarżącej w dniu ... stycznia 2006 r., kiedy strona nie miała już zaległości, to dotyczyło ono stanu na dzień ustalenia salda przysługującego dofinansowania. Sąd I instancji zauważył, że zgodnie z art. 26 c ust. 4 a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych procedura uzgadniania salda jest ograniczona czasowo. Ostatni dzień miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku jest zatem ostatnim dniem w którym może dojść do uzgodnienia salda, zarówno wobec skutecznego wykazania przez pracodawcę, że zaległość nie istnieje, jak i wobec jej uiszczenia przez pracodawcę. Jeżeli w ostatnim dniu miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku zaległość w zobowiązaniach wobec Funduszu nadal istnieje, Fundusz powinien wydać decyzję o odmowie wypłaty dofinansowania. Ewentualne późniejsze uiszczenie zaległości przez pracodawcę nie ma wpływu na prawidłowość wydanej decyzji odmownej. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku B. Spółka Jawna domagała się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: - art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. - poprzez zaniechanie przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji przy wszechstronnym rozważeniu całego materiału zgromadzonego w sprawie i nie odniesienie się do zarzutów skargi; - § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2003 r. w sprawie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych - poprzez niewłaściwe zastosowanie, które uniemożliwiło uzgodnienie salda. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że Sąd I instancji rozpoznając skargę nie uwzględnił wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności dotyczących zaległości skarżącej w zobowiązaniach wobec Funduszu. Zdaniem skarżącej, istnienie tych zobowiązań było wynikiem bezczynności organu, który przez kilka miesięcy nie podjął żadnych czynności w sprawie z wniosku skarżącej o umorzenie należności, o której mowa w art. 33 ust. 4 a pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Gdyby wspomniany wniosek został załatwiony w terminie kwestia zaległości nie istniałaby, gdyż albo zobowiązanie skarżącej zostałoby umorzone albo uregulowane. Fundusz nie rozpoznał w terminie także drugiego wniosku skarżącej o rozłożenie wspomnianej należności na raty. Decyzja rozstrzygająca wniosek skarżącej z dnia ... sierpnia 2008 r. została wydana ... września 2005 r.. Skarżąca podkreśliła, że niezwłocznie po zapoznaniu się z tą decyzją uregulowała swoje zadłużenie i na dzień rozpoznawania wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania tj. ... października 2005 r., nie posiadała zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu. Naruszenie przez Fundusz procedury uzgadniania salda, o której mowa w § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia ... grudnia 2003 r., w szczególności zaniechanie wezwania Skarżącej do wyjaśnienia niezgodności salda uniemożliwiło to uzgodnienie i wypłatę dofinansowania. Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2008r. zapadłym w sprawie o sygn. akt II GSK .../07 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a nadto zasądził na rzecz Skarżących zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. NSA nie zgodził się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że nieuzgodnienie salda w terminie, o którym mowa w art. 26 c ust. 4 a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w każdym wypadku prowadzi do wydania decyzji odmawiającej wypłaty dofinansowania. W ocenie sądu kasacyjnego WSA nie dokonał pełnej oceny stosowania przez organy orzekające regulacji dotyczącej uzgadniania salda, zawartej w art. 26 a powołanej ustawy i § 4 rozporządzenia z dnia 30 grudnia 2003 r. Zgodnie z art. 26 c ust. 3 Fundusz w terminie 7 dni od dnia przekazania przez pracodawcę wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania, przekazuje informacje o saldzie przysługującego dofinansowania do wynagrodzenia. W przypadku gdy ustalona przez Fundusz kwota dofinansowania jest równa kwocie dofinansowania wykazanej we wniosku pracodawcy, Fundusz przesyła pracodawcy informację o wysokości salda przysługującego dofinansowania wraz z informacją o uzgodnieniu salda (§ 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 grudnia 2003 r.). Natomiast gdy ustalona przez Fundusz kwota dofinansowania jest inna niż kwota dofinansowania wykazana we wniosku pracodawcy, Fundusz przesyła pracodawcy informację o ustalonej przez siebie kwocie dofinansowania wraz z dokładną informacją o sposobie ustalenia tej kwoty oraz wzywa pracodawcę do wyjaśnienia niezgodności w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania (§ 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 grudnia 2003 r.). Dopiero uzgodnienia salda kreuje po stronie Funduszu obowiązek przekazania w terminie 7 dni miesięcznego dofinansowania na rachunek bankowy pracodawcy. Zdaniem NSA z przytoczonych regulacji wynika, że uzgadnianie salda jest istotnym etapem procesu przyznawania miesięcznego dofinansowania. W wypadku, gdy tak jak w rozpoznawanej sprawie, uzgodnienie salda nie nastąpi w terminie do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku konieczne staje się rozważenie przyczyn takiego stanu rzeczy, w szczególności czy nastąpiło to na skutek działań pracodawcy, czy też Funduszu. Dalej Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że inicjatywa wszczęcia procedury uzgadniania salda należy do Funduszu i jest związana z weryfikacją wniosku złożonego przez pracodawcę. Zaniedbanie Funduszu w zakresie zainicjowania tej procedury nie może w związku z tym niekorzystnie wpływać na sytuację pracodawcy. W rozpoznawanej sprawie po otrzymaniu wniosku Skarżącej Fundusz nie podjął czynności związanych z uzgodnieniem salda. W związku z tym nie doszło do jego uzgodnienia w terminie określonym w art. 26 c ust. 4 a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Stało się to przyczyną uchylenia przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej, decyzją z dnia ... grudnia 2005 r., decyzji Funduszu z dnia ... października 2005 r., którą odmówiono wypłaty miesięcznego dofinansowania. Procedura ta została wszczęta pismem z dnia 6 stycznia 2006 r., w którym Funduszu powiadomił Skarżącą, że saldo przysługującego dofinansowania za okres obejmujący ... 2005 r. nie wykazuje kwoty należnej (jest zerowe), wskazując jednocześnie na zadłużenie skarżącej w zobowiązaniach wobec Funduszu, które zostało uregulowane w dniu 22 września 2005 r. Chodziło o zaległość za ... 2004 r. w kwocie ... zł wraz z odsetkami, we wpłacie 30% środków funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych wykorzystanych niezgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Jednocześnie skarżąca została wezwana do wypowiedzenia się co do ustaleń Funduszu w terminie 7 dni. We wskazanym terminie Skarżąca złożyła pismo, w którym obszernie przedstawiła swoje stanowisko, wywodząc, że zaległość wobec Funduszu była przedmiotem wniosku o jej umorzenie a następnie wniosku o rozłożenie jej na raty. Fundusz nie rozpoznał jednak tych wniosków w terminie co w powiązaniu z zaniechaniem uzgodnienia salda bezpośrednio po złożeniu wniosku o miesięczne dofinansowanie za ... 2005 r. doprowadziło do pozbawienia Skarżącej miesięcznego dofinansowania. NSA zwrócił uwagę, że w skardze kasacyjnej, a także w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Skarżąca szczególnie eksponowała okoliczności związane z zaległościami w zobowiązaniach wobec Funduszu, wskazując, że powstały one i istniały w dacie składania wniosku o dofinansowanie za okres obejmujący ... 2005 r. z powodu opieszałego działania Funduszu. Z twierdzeń skarżącej wynika, że wnioskiem z dnia ... listopada 2004 r. zwróciła się do Funduszu o umorzenie wpłaty, którą była zobowiązana uiścić na podstawie art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Wniosek skarżącej nie został przez Fundusz rozpatrzony do dnia wystąpienia o miesięczne dofinansowanie za ... 2005 r. Skarżąca utrzymuje, że na skutek sugestii pracownika Funduszu, który poinformował, że wniosek z ... listopada 2004 r. nie będzie uwzględniony, cofnęła go w dniu ... sierpnia 2005 r. i jednocześnie złożyła wniosek o rozłożenie zaległości na raty. W tym stanie sprawy Fundusz decyzją z dnia ... sierpnia 2005 r. określił wysokość zobowiązania z tytułu przekazania środków, o których mowa w art. 33 ust. 4 a pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, a następnie decyzją z dnia 20 września 2005 r. odmówił rozłożenia na raty ustalonej kwoty. W tym czasie Fundusz nie podjął żadnych czynności zmierzających do uzgodnienia salda. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podane okoliczności nie mogą pozostawać bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. NSA podkreślił, że Skarżąca nie uregulowała zobowiązań wobec Funduszu, między innymi dlatego, że procedura uzgodnienia salda nie została we właściwym czasie podjęta i zaniedbanie Funduszu we wskazanym zakresie nie może obciążać Skarżącej. W ocenie NSA nie można wykluczyć, że gdyby wspomniana procedura została wszczęta bezpośrednio po złożeniu wniosku o dofinansowanie za ... 2005 r., skarżąca uregulowałaby zobowiązania wobec Funduszu w terminie określonym w art. 26 c ust. 4 a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, a tym samym miałaby możliwość uzgodnienia salda. Sąd I instancji uznał, że procedura uzgodnienia salda, chociaż przeprowadzona w styczniu 2006 r., odnosiła się do stanu na dzień ustalania salda. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak było wystarczających podstaw do przyjęcia przez WSA takiego stanowiska. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, według stanu na jaki dzień zostało ustalone saldo. Biorąc pod uwagę, że procedura uzgodnienia salda była przeprowadzona ze znacznym opóźnieniem, już po upływie terminu określonego w art. 26 c ust. 4 a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych i po uregulowaniu przez skarżącą zobowiązań wobec Funduszu, dokładne określenie dnia, do którego odnosiło się ustalanie stanu salda miało istotne znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. NSA zauważył także, że zdaniem WSA, dniem faktycznego rozstrzygnięcia o wypłacie dofinansowania, jest dzień przesłania pracodawcy przez Fundusz informacji o uzgodnieniu salda przysługującego dofinansowania. W tym dniu pracodawca nie może mieć zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu. Z ustaleń przyjętych przez Sąd I instancji wynika, że w dacie przesłania pracodawcy informacji o stanie salda to jest 6 stycznia 2006 r. Skarżąca nie miała żadnych zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu. Zobowiązania obejmujące listopad 2004 r. zostały bowiem uregulowane w dniu 22 września 2005 r. Powinno to doprowadzić Sąd do wniosku, że w dniu faktycznego rozstrzygnięcia o wypłacie - 6 stycznia 2006 r. skarżąca nie miała zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu. Tymczasem WSA zaakceptował odmowę wypłaty miesięcznego dofinansowania, co wskazuje, że stanowisko Sądu jest wewnętrznie sprzeczne. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. W związku z tym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że poza przypadkiem wymienionym pod literą b), warunkiem sine qua non uchylenia zaskarżonego postanowienia jest stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ administracji, miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku opisanym pod literą c) wymaga się ponadto, aby wpływ ten był istotny. Jedynie w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) możliwe jest uchylenie zaskarżonego aktu administracyjnego niezależnie od tego, czy naruszenie mogło, czy też nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Sąd zwraca również uwagę na dyspozycję przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podnosi w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia organu podatkowego. Za istotną dla wyniku przedmiotowej sprawy należy także uznać normę prawną wyrażoną w art. 190 p.p.s.a., zgodnie z którą Sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa, o której mowa w powyższym przepisie obejmuje zarówno wykładnię prawa materialnego, jak i prawa procesowego. Rozpoznając skargę w powyższym zakresie, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , zarzutom skargi nie sposób odmówić słuszności. Jest poza sporem, że Fundusz po otrzymaniu wniosku o wypłatę dofinansowania nie wszczął procedury uzgodnienia salda w terminie wynikającym z art. 26c ust. 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych i decyzją z dnia ...10.2005 r. odmówił wypłaty miesięcznego dofinansowania za miesiące ... 2005 r. Procedura ta została wszczęta dopiero po uchyleniu powyższej decyzji przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej tj. pismem z ....01.2006r., którym poinformowano Wnioskodawców, że saldo przysługującego dofinansowania jest zerowe. Należy zauważyć, iż nastąpiło to wbrew stanowisku zaprezentowanym w uzasadnieniu decyzji Ministra, w którym wyraźnie stwierdzono, że w sytuacji istnienia zaległości we wpłatach na Fundusz winien mieć zastosowanie § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2003 r. w sprawie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem Sekretarza Stanu – Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych z dnia 14 kwietnia 2005 r. ( BON-III-02936-47-MZ/05 ), na mocy art. 26a ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych miesięczne dofinansowanie przysługuje pracodawcy, który nie ma zaległości w chwili faktycznego rozstrzygnięcia w wypłacie dofinansowania, zaś dniem faktycznego rozstrzygnięcia jest dzień przesłania pracodawcy informacji o uzgodnieniu salda. Wskazał, że ta bowiem czynność "uzgodnienia" salda jest podstawą do przekazania uzgodnionej kwoty , o czym przesądza § 5 powołanego wyżej rozporządzenia. Stanowisko to zostało podzielone przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mimo powyżej opisanego stanowiska, które w toku sądowej kontroli zostało uznane za prawidłowe, organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy wysłał do Strony pismo, w którym wskazał, że saldo jest zerowe, chociaż w dniu ... styczna 2006 r. B. nie miała już zaległości wobec Funduszu. Wobec tego należy uznać, że uzgodnienie salda nie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy i brak było podstaw do odmowy wypłaty dofinansowania za miesiące ... 2005r. NSA wskazał, że tylko Fundusz mógł zainicjować procedurę uzgodnienia salda. Wobec tego nie może, odmawiając wypłaty dofinansowania, powoływać się na niespłacenie zaległości w terminie wynikającym z art. 26c ust. 4a ustawy o rehabilitacji zawodowej. Przepis ten dotyczy bowiem tylko sytuacji, gdy Fundusz zgodnie z ust. 3 przekaże informacje o saldzie pracodawcy. Nie można interpretować powyższego przepisu w ten sposób, że zawsze istniejące zadłużenie winno zostać zapłacone do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania. Nie mówi on bowiem o spłacie zadłużenia, ale o nieuzgodnieniu salda, a jak to już zostało przesądzone procedurę tę może wszcząć wyłącznie Fundusz. Niedopuszczalne jest obciążanie strony wnioskującej wypłatę dofinansowania skutkami zaniedbań Funduszu. W sprawie niniejszej byłoby to szczególnie jaskrawe, gdyż zaległość za listopad 2004r. , która bezspornie istniała w chwili składania wniosku o dofinansowanie , byłą objęta wnioskiem o umorzenie, a wniosek ten nie został rozpoznany w terminach określonych w Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.