V SA/Wa 1541/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA – Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Ministra Finansów z dnia ... kwietnia 2010 r. Nr ... w przedmiocie rozłożenia na raty należności z tytułu ustalonej opłaty legalizacyjnej; postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z ... czerwca 2010 r. L. S. (zwany dalej: skarżącym), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Finansów z ... kwietnia 2010 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.] – dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, iż sformułowany w skardze wniosek nie został uzasadniony, a tym samym nie wykazano istnienia przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji Ministra Finansów. Skarżący nie zawarł żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, iż skoro skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć, że wykonanie decyzji Ministra Finansów spowodowałoby taką szkodę. Jednocześnie, skarżący nie podniósł argumentów przemawiających za tym, że wykonanie przedmiotowej decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie skarżący, poza zarzutami odnoszącymi się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, których Sąd na tym etapie rozpoznawania sprawy nie bierze pod rozwagę, nie zawarł żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W konsekwencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.