V SA/Wa 1543/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2019 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków oddala skargę. Przedmiotem skargi Gminy Miasto [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], w sprawie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta [...] na okres 3 lat. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia 12 marca 2018 r. Zakład Wodociągów i Kanalizacji spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w [...], przedłożył wniosek o zatwierdzenie taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta [...] na okres 3 lat. Pismem z 23 marca 2018 r. wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia przedłożonego wniosku o zatwierdzenie taryfy o wskazane w wezwaniu informacje i dokumenty. W odpowiedzi na wystosowane wezwanie pismami z dnia 10 kwietnia 2018 r., 24 kwietnia 2018 r. oraz 7 maja 2018 r. przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne uzupełniło wniosek taryfowy o żądane w wezwaniu informacje oraz dokumenty. W dniu 17 kwietnia 2018 r. Dyrektor Regionalnego Zarząd Gospodarki Wodnej we [...] zawiadomił Zakład Wodociągów i Kanalizacji spółka z ograniczoną odpowiedzialności w [...] oraz Burmistrza [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta [...] na okres 3 lat oraz o możliwości czynnego udziału w postępowaniu, tj. wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt sprawy nie wynika aby Burmistrz [...] czynnie uczestniczył w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ regulacyjny w celu zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta [...]. W dniu [...] maja 2018 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we [...] (zwany dalej organem regulacyjnym) wydał decyzję, znak: [...], zatwierdzającą ustaloną przez Zakład Wodociągów i Kanalizacji spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] taryfę dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta [...] na okres 3 lat. W uzasadnieniu decyzji organ regulacyjny stwierdził, że projekt taryfy oraz uzasadnienia przedstawionego przez Zakład Wodociągów i Kanalizacji spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w [...], jest zgodny z przepisami ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2018 r. poz. 1152); dalej: "z.z.w.o.ś.", oraz ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. poz. 1566). Dyrektor RZGW we [...] przedstawił, że wnioskodawca ustalił niezbędne przychody uwzględniając w szczególności zmiany wielkości usług i warunki ich świadczenia oraz koszty wynikające z planowanych wydatków inwestycyjnych na podstawie wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, dokonał analizy zmiany warunków ekonomicznych wykonywania przez spółkę działalności gospodarczej, w tym marżę zysku oraz dokonał weryfikacji kosztów związanych ze świadczeniem usług, poniesionych w roku obrachunkowym obowiązywania poprzedniej taryfy ustalonej na podstawie ewidencji księgowej z uwzględnieniem planowanych zmian tych kosztów w okresie obowiązywania taryfy pod względem celowości ich ponoszenia w celu zapewnienia ochrony interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen. Burmistrz Miasta [...] odwołał się od przedmiotowej decyzji. Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] sierpnia 2018 r. Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie utrzymał w mocy decyzję z [...] maja 2018 r. Organ odwoławczy stwierdził, iż organ regulacyjny na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego przeanalizował w toku prowadzonego postępowania projekt taryfy w sposób poprawny. Podtrzymał stanowisko organu I instancji, który uznał, że projekt taryfy został sporządzony zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określanie taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. poz. 472); dalej: "rozporządzenie". Podkreślił, że organ regulacyjny poprawnie dokonał oceny projektu taryfy pod względem zgodności z przepisami z.z.w.o.ś. oraz przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. Bez zarzutu w stosunku do organu regulacyjnego pozostawia się również dokonaną analizę zmiany warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, w tym marżę zysku, oraz dokonaną weryfikację kosztów, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1 z.z.w.o.ś., pod względem celowości ich ponoszenia w celu zapewnienia ochrony interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen. Odnosząc się do zapisów podnoszonych w odwołaniu organ odwoławczy podkreślił, że taryfy mają zapewnić przedsiębiorcy wodociągowemu, m.in. uzyskanie niezbędnych przychodów oraz wyeliminować subsydiowanie skrośne tj. pokrywanie kosztów dotyczących jednego rodzaju działalności lub jednej z grup odbiorców, przychodami pochodzącymi z innego rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej lub innej taryfowej grupy odbiorców. Wskazując na § 11 rozporządzenia organ odwoławczy podniósł, że w projekcie taryfy przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne wyodrębniło grupy taryfowe. Zatwierdzona taryfa zawiera dwie grupy taryfowe dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków: gospodarstwa domowe i odbiorcy korzystający z wody wyłącznie na cele socjalne, pozostali odbiorcy. W opinii organu odwoławczego przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w sposób poprawny dokonało alokacji kosztów na poszczególne grupy taryfowe uwzględniając lokalne uwarunkowania, a w szczególności wielkość zróżnicowania kosztów świadczenia usług w poszczególnych grupach odbiorców usług mierzoną kosztami jednostkowymi. Dokonano podziału kosztów na odpowiednie grupy taryfowe, przyjmując wskaźniki alokacji kosztów wyliczone na podstawie udziałów poszczególnych grup odbiorców w całkowitej ilości dostarczonej wody lub odebranych ścieków oraz ustalonych w oparciu o ewidencję księgową. Organ odwoławczy dodatkowo stwierdził, że możliwość wprowadzenia jednolitej stawki opłat za odprowadzanie ścieków wynika m.in. z zapisów Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania na terenie Gminy Miejskiej w [...]. Wskazał, że zapisy § 5 tego regulaminu stanowią, że to umowa zawarta z odbiorcą określa maksymalne ilości oraz dopuszczalny poziom zanieczyszczeń w dostarczanych ściekach. To umowa reguluje m.in. ilość i jakość tych ścieków, warunki świadczenia usług oraz procedury i warunki kontroli urządzeń kanalizacyjnych. Wyjaśnił, że dopuszczalne zanieczyszczenia ścieków przemysłowych oraz warunki ich wprowadzania do urządzeń kanalizacyjnych reguluje również rozporządzenie Ministra Budownictwa w sprawie sposobu realizacji obowiązków dostawców ścieków przemysłowych oraz warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych. Z tego względu organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, że koszty oczyszczania 1m3 ścieków, odbiorców należących do grupy gospodarstwa domowe oraz dla pozostałych odbiorców są różne. Zauważył, iż co prawda koszty oczyszczania ścieków komunalnych zawierających w sobie ścieki przemysłowe w przypadku przekroczeń wartości dopuszczalnych mogą być potencjalnie wyższe od ścieków socjalno- bytowych, jednakże koszty ich oczyszczania ponoszą przedsiębiorcy przemysłowi z uwagi na uiszczanie w takim przypadku opłat dodatkowych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła Gmina Miasto [...] wnosząc o uchylenie decyzji organu II instancji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 10 § 1 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, z późn. zm.); dalej: "k.p.a.", które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Jej zdaniem organ regulacyjny mimo obowiązku wynikającego z przepisu art. 27c z.z.w.o.ś. o stosowaniu do postępowania przed organem regulacyjnym przepisów k.p.a. ograniczył się jedynie do doręczenia Burmistrzowi Gminy Miasto [...] zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 17 kwietnia b.r. doręczonego w dniu 19 kwietnia b.r. zakreślając krótki 7 dniowy termin do przedstawienia ewentualnych uwag i wniosków dot. sprawy a tym samym wyłączając Gminę w dalszym toku postępowania od udziału w sprawie następnie kontynuował postępowanie administracyjne w tym zakresie zakończone Decyzją z dnia [...] maja b.r. o zatwierdzeniu taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta [...] na okres 3 lat, uniemożliwiając wypowiedzenie się co do wszystkich zebranych materiałów oraz zgłoszenia żądań i ewentualnych wniosków a przede wszystkim z możliwością zapoznania się z analizą zmiany warunków ekonomicznych, którą organ regulacyjny powinien dokonać na podstawie art. 24c ust. 2 z.z.w.o.ś. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, z późn. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 20 ust. 2 z.z.w.o.ś. przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne określa taryfę na podstawie niezbędnych przychodów po dokonaniu ich alokacji na poszczególne taryfowe grupy odbiorców usług. Zgodnie z art. 20 ust. 4 z.z.w.o.ś. przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne ustalają niezbędne przychody, o których mowa w ust. 2, uwzględniając w szczególności: koszty związane ze świadczeniem usług, poniesione w latach obrachunkowych obowiązywania poprzedniej taryfy, ustalone na podstawie ewidencji księgowej, z uwzględnieniem planowanych zmian tych kosztów w okresie obowiązywania taryfy; zmiany warunków ekonomicznych oraz wielkość usług i warunki ich świadczenia; koszty wynikające z planowanych wydatków inwestycyjnych, na podstawie planów, o których mowa w art. 21 ust. 1. Stosownie do § 10 rozporządzenia przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne określa alokację kosztów na taryfowe grupy odbiorców usług odpowiednio dla zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków. § 11 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że dla dokonania alokacji na taryfowe grupy odbiorców usług, uzasadnione koszty pośrednie, wspólne dla wszystkich rodzajów działalności gospodarczej z zakresu zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne dzieli na poszczególne rodzaje prowadzonej działalności gospodarczej oraz na poszczególne taryfowe grupy odbiorców usług. Zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne dokonuje wyboru rodzaju i struktury taryfy, uwzględniając lokalne uwarunkowania w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. W ust. 2 § 13 wskazano, że ceny i stawki opłat powinny być różnicowane w taki sposób, żeby zapewnić uzyskanie z wpłat odbiorców usług przychodów na poziomie zapewniającym samofinansowanie się działalności przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz zysku z zakresu zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków; motywowanie odbiorców usług do racjonalnego korzystania z wody i ograniczania zanieczyszczenia ścieków; eliminowanie subsydiowania skrośnego; łatwość obliczania i sprawdzania cen i stawek opłat. Organ regulacyjny zasadnie przyjął w powyższym kontekście, iż projekt taryfy został sporządzony zgodnie z zasadami określonymi w z.z.w.o.ś. oraz z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. W projekcie taryfy przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne wyodrębniło grupy taryfowe. Zatwierdzona taryfa zawiera dwie grupy taryfowe dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków: gospodarstwa domowe i odbiorcy korzystający z wody wyłącznie na cele socjalne, pozostali odbiorcy. Organ regulacyjny ustalił, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w sposób poprawny dokonało alokacji kosztów na poszczególne grupy taryfowe uwzględniając lokalne uwarunkowania, a w szczególności wielkość zróżnicowania kosztów świadczenia usług w poszczególnych grupach odbiorców usług mierzoną kosztami jednostkowymi. Dokonano podziału kosztów na odpowiednie grupy taryfowe, przyjmując wskaźniki alokacji kosztów wyliczone na podstawie udziałów poszczególnych grup odbiorców w całkowitej ilości dostarczonej wody lub odebranych ścieków oraz ustalonych w oparciu o ewidencję księgową. Organ odwoławczy trafnie wskazał, że w świetle § 13 ust. 2 pkt 3 i 4 rozporządzenia taryfowe ceny i stawki opłat powinny być skalkulowane i różnicowane w taki sposób, żeby zapewnić eliminację subsydiowania skrośnego oraz łatwość ustalenia i sprawdzenia należności za świadczenie usług. Oznacza to, iż przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne posiada obowiązek dokonywania alokacji kosztów na poszczególne grupy odbiorców w przypadku jeśli istnieją udokumentowane różnice w kosztach dostawy wody lub odprowadzania ścieków dla poszczególnych odbiorców. Organ wykazał jednak, iż przeprowadzona analiza polegająca na wyliczeniu niezbędnych przychodów oraz planowanych kosztów nie daje podstaw do różnicowania ceny dla poszczególnych grup odbiorców. Ponadto, możliwość wprowadzenia jednolitej stawki opłat za odprowadzanie ścieków wynika m.in. z zapisów Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania na terenie Gminy Miejskiej w [...]. Zapisy § 5 tego regulaminu stanowią, że to umowa zawarta z odbiorcą określa maksymalne ilości oraz dopuszczalny poziom zanieczyszczeń w dostarczanych ściekach. To umowa zatem reguluje m.in. ilość i jakość tych ścieków, warunki świadczenia usług oraz procedury i warunki kontroli urządzeń kanalizacyjnych. Trafnie wskazano, iż rozporządzenie Ministra Budownictwa z dnia 14 lipca 2006 r. w sprawie sposobu realizacji obowiązków dostawców ścieków przemysłowych oraz warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1757) określa zgodnie z § 1 sposób realizacji obowiązków dostawców ścieków przemysłowych; warunki wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych, w tym dopuszczalne wartości wskaźników zanieczyszczeń w ściekach przemysłowych wprowadzanych do urządzeń kanalizacyjnych; sposób sprawowania kontroli ilości i jakości ścieków. Zgodnie z § 5 rozporządzenia dostawca ścieków przemysłowych udostępnia przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu niezbędne dane o rodzaju i wielkości produkcji i stosowanych procesach technologicznych oraz o gospodarce ściekowej w zakładzie, w celu określenia ilości i czasowego rozkładu dopływu ścieków przemysłowych oraz rodzaju ich zanieczyszczenia. Dodatkowo w § 9 - 11 nałożono na przedsiębiorcę obowiązek prowadzenia kontroli ilości i jakości odprowadzanych ścieków pod względem ich zgodności z obowiązującymi normami oraz kontrolę przestrzegania warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych w zależności od poszczególnych wskaźników określonych w załącznikach do rozporządzenia. Wobec powyższego, organ II instancji prawidłowo skonstatował, iż brak jest podstaw do uznania, iż nieróżnicowanie opłat za odbiór ścieków na poszczególne taryfowe grupy odbiorców powoduje, iż przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne stosuje nieuczciwe ceny za odprowadzanie ścieków, ponieważ koszty oczyszczania ścieków komunalnych zawierających w sobie ścieki przemysłowe w przypadku przekroczeń wartości dopuszczalnych ponoszą finalnie przedsiębiorcy przemysłowi z uwagi na uiszczanie opłat dodatkowych. Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 10 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, iż skarżący został w sposób prawidłowy w dniu 19 kwietnia 2018 r. powiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie. Jak wynika z akt sprawy, od dnia doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania do dnia wydania decyzji przez organ regulacyjny skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa do zapoznania się aktami sprawy. Ponadto, zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Takiego związku skarżący nie wskazał. Przy czym wyznaczenie przez organ krótkiego 7-dniowego terminu do przedstawienia uwag i wniosków nie może być traktowane w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy jako argument za poparciem tezy, iż jako strona Gmina faktycznie nie mogła dokonywać czynności procesowych. Podkreślenia wymaga, iż zgodnie z art. 27b z.z.w.o.ś. w celu wykonywania zadań określonych w ustawie organ regulacyjny może wzywać przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, odbiorcę usług lub gminę, w wyznaczonym terminie nie krótszym niż 7 dni, do przekazania informacji lub dokumentów niezbędnych do wykonywania tych zadań. W takim przypadku jednakże wezwanie winno zawierać: wskazanie zakresu informacji lub dokumentów; wskazanie celu wezwania; wskazanie terminu przekazania informacji lub dokumentów; pouczenie o sankcjach za nieprzekazanie informacji lub dokumentów oraz za przekazanie informacji lub dokumentów nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd. Wskazany w piśmie z 17 kwietnia 2018 r. termin miał zatem bezspornie charakter instrukcyjny, porządkowy, zatem dokonanie czynności po jego upływie nie odebrałoby jej skuteczności. Reasumując, w świetle bezspornego stanu faktycznego niniejszej sprawy, organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego. Prowadząc postępowanie przestrzegano stosownych reguł procesowych. Z akt sprawy i z uzasadnień decyzji wynika, że zbadano wyczerpująco wszystkie okoliczności faktyczne i dokonano obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny. Mając powyższe na względzie, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.