V SA/Wa 155/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2011r. sprawy ze skargi [...] - Firma Handlowa [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz [...]- Firma Handlowa [...] kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Przedmiotem skargi z 19 listopada 2008 r. W. G. – Firma Handlowa "[...]w [...] (zwanego dalej: "Skarżącym") jest decyzja Ministra Finansów z [...] października 2008 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] zawartą w wiążącej informacji taryfowej z [...] lipca 2008 r. nr [...] dotyczącej klasyfikacji towaru o nazwie handlowej "łodyga do bukietu poinsecji x 12". Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Skarżący 20 czerwca 2008 r. złożył wniosek o udzielenie wiążącej informacji taryfowej (WIT) na towar określony we wniosku jako "sztuczny kwiat bożonarodzeniowy – łodyga do bukietu poinsecji x 12", wskazał, iż towar powinien być zaklasyfikowany pod kodem nomenklatury 9505 10 90. Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją zawartą w wiążącej informacji taryfowej WIT z [...] lipca 2008 r. zaklasyfikował ww. towar do kodu CN 6702 90 00 Wspólnej Taryfy Celnej. Od tej decyzji Skarżący złożył odwołanie zarzucając decyzji: rażące naruszenie prawa materialnego, tj. błędną interpretację zapisu pozycji 6702 i jej niewłaściwe zastosowanie w sprawie oraz niezastosowanie kodu CN 9505 10 90 do przedmiotowego towaru, a ponadto rażące naruszenie art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie podjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nie wyczerpujące rozpoznanie materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Minister Finansów decyzją z [...] października 2008 r. – wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622), art. 12 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 r. ze zm.) oraz art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L nr 286 z 31.10.2007 r. ze zm.) – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Minister Finansów stwierdził, że przedmiotem sporu jest łodyga sztucznego kwiatu poinsecji nazywanego potocznie gwiazdą betlejemską, która została wykonana z drutu pokrytego tworzywem sztucznym, a liście z materiału włókienniczego. Na łodydze można umieścić 12 kwiatów poinsecji. Wszystkie elementy są ze sobą połączone. Minister odniósł się do przedstawionej przez Skarżącego wiążącej informacji taryfowej wydanej przez angielską administrację celną GB 110082534 z 7 listopada 2002 r. oraz decyzji polskiej administracji celnej w WIT nr 479/2001/96 z 19 września 2001 r., które klasyfikowały artykuły bożonarodzeniowe do kodu CN 9505 10 90. Stwierdził, że z tłumaczenia angielskiego WIT z 7 listopada 2002 r. wynika, że angielska administracja celna do kodu CN 9505 10 90 zaklasyfikowała stroik na stół mający charakter artykułu bożonarodzeniowego, wykonany ze sztucznych gałązek sosnowych, szyszki barwionej na złoto, owoców pokrytych brokatem oraz kwiatu gwiazdy betlejemskiej w kolorze czerwonym. Taka kompozycja – zdaniem Ministra – nie odnosi się ani do sztucznej gwiazdy betlejemskiej ani też do jej części (łodygi). Natomiast polski WIT został wydany przez Prezesa Głównego Urzędu Ceł w 2001 r., tzn. przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej. Wówczas polska administracja celna nie miała obowiązku posługiwania się wykazem Europejskiej Wiążącej Informacji Taryfowej (EBTI) i mogła prezentować odmienne stanowisko dotyczące klasyfikacji taryfowej towarów. Jednak z chwilą przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, tj. z 1 maja 2004 r., niniejsza decyzja straciła ważność i w związku z tym nie stanowi podstawy prawnej w przedmiotowej sprawie. Minister wskazał, że po wejściu Polski do UE zmienił się również tryb rozstrzygania sporów klasyfikacyjnych, który polega na prowadzeniu, w pierwszej kolejności konsultacji i negocjacji z innymi krajami, a w przypadku braku porozumienia, kierowania sprawy pod obrady Komitetu Kodeksu Celnego. Efektem tych działań są rozporządzenia klasyfikacyjne Komisji Europejskiej, jako organu odpowiedzialnego za jednolitą klasyfikację towarów przez wszystkie kraje członkowskie UE. Po akcesji Polski do UE organem ustalającym sporne klasyfikacje taryfowe we Wspólnocie jest Komitet Kodeksu Celnego. To działanie ma na celu zapewnienie jednolitej klasyfikacji towarów przez wszystkie państwa członkowskie UE. Minister wyjaśnił, że taka sytuacja nie zaistniała w tym przypadku, gdyż ww. wiążąca informacja taryfowa wydana przez angielską administrację celną dotyczy innego towaru, a mianowicie stroika na stół, w którym gwiazda betlejemska jest jednym z elementów podkreślających charakter Świąt Bożego Narodzenia. Minister uznał również, że dołączone przez Skarżącego wiążące informacje taryfowe nr: DEB/155/05-1 z 2 lutego 2005 r., DEB/2256/07-1 z 17 sierpnia 2007 r., DEB/2321/07-2 z 28 sierpnia 2007 r., DEB/2676/07-1 z 10 października 2007 r. oraz DEB/1923/07-1 z 5 lipca 2007 r. wydane przez niemiecką administrację celną dla artykułów mających charakter bożonarodzeniowy i klasyfikujące je do kodu CN 9505 10 90, nie dotyczą samego kwiatu poinsecji ani też jego części – łodygi. W związku z tym dokumenty te nie potwierdzają zasadności klasyfikacji spornego towaru do pozycji 9505. Minister następnie wyjaśnił, że na mocy reguły 1. Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), sztuczne kwiaty należy klasyfikować do pozycji 6702, zgodnie z jej brzmieniem we Wspólnej Taryfie Celnej "Sztuczne kwiaty, liście i owoce oraz ich części; artykuły wykonane ze sztucznych kwiatów, liści lub owoców". Minister powołując się na komentarz do działu 67, zawarty w "Notach wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów", stwierdził, że pozycja 6702 nie wyklucza zaklasyfikowania do niej sztucznych kwiatów lub ich części, które zostały ozdobione np. przez złocenie. Następnie Minister powołując się na komentarz do działu 95, zawarty w "Notach wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów" oraz komentarz do pozycji 9505, zawarty w "Notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE C 133 z dnia 30 maja 2008 r.) stwierdził, że pozycja 9505 nie obejmuje sztucznych kwiatów. Zdaniem Ministra sztuczna poinsecja, mimo że jako roślina naturalna pojawia się w sprzedaży przed Bożym Narodzeniem, to w rozumieniu Wspólnej Taryfy Celnej jest sztucznym kwiatem objętym pozycją 6702, służącym do dekorowania pomieszczeń w okresie Świąt Bożego Narodzenia, a także wykonywania stroików podkreślających charakter tych Świąt. Minister dodatkowo wskazał, że dokumentami potwierdzającymi prawidłowość klasyfikacji taryfowej spornej łodygi sztucznej poinsecji do pozycji 6702 (będącej częścią kwiatu klasyfikowanego do tej pozycji), są wybrane z bazy EBTI wiążące informacje taryfowe wydane przez administrację celną: angielską – GB 110083237 z 11 listopada 2006 r. oraz niemiecką DE HH/951/08-3 z 16 czerwca 2008 r., DE F/3797/04-1, DE F/3795/04-1 i DE F/3793/04-1 z 14 września 2004 r. oraz DE F/3231/08-1 z 12 czerwca 2008 r. W opinii Ministra organ zebrał wystarczającą ilość materiału dowodowego potrzebną do podjęcia odpowiedniego rozstrzygnięcia, tzn. próbkę, opis towaru oraz dodatkowo decyzje zawarte w wiążących informacjach taryfowych administracji celnych innych krajów Wspólnoty Europejskiej w sprawach o analogicznym charakterze, pozwalającego zaklasyfikować przedmiotowy towar do właściwej pozycji Taryfy (6702 90 00), zgodnie z Ogólnymi Regułami 1, 3(b) i 6 Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Skarżący na powyższą decyzję złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie: 1. prawa materialnego, tj. art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej poprzez błędną interpretację zapisu poz. 6702 ORINS i jej niewłaściwe zastosowanie w sprawie, oraz niezastosowanie pozycji 9505 10 90 do przedmiotowego towaru; 2. art. 9 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej: "PWKC") poprzez zaniechanie złożenia wniosku o uruchomienie procedury klasyfikacyjnej przez Komisję w obliczu istnienia rozbieżnych wiążących informacji taryfowych w odniesieniu do produktu; 3. art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nie wyczerpujące rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. W motywach skargi Skarżący zarzucił, że Minister nie odniósł się w żaden sposób w uzasadnieniu decyzji do obszernej argumentacji faktycznej popartej dowodami (wydrukami z publikacji świątecznych) stanowiących wprost o wyłącznie bożonarodzeniowym charakterze i zastosowaniu "gwiazdy betlejemskiej" czyli tzw. poinsecji, czym naruszył art. 180 § 1 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Skarżący stwierdził, że ogólnodostępne źródła informacyjne w zakresie pochodzenia i zastosowań kwiatów (naturalnych jak i sztucznych) jednoznacznie wskazują na symbolikę kwiatu poinsecji kojarzoną ze świętem Bożego Narodzenia, stąd też inna popularna nazwa tego produktu – "Gwiazda Betlejemska". Obok popularnej choinki i jemioły jest to jedna z najpopularniejszych i wyłącznie kojarzonych ze świętami dekoracji kwiatowych. Podkreślił, że poinsecja jest produktem świątecznym posiadającym wartość dekoracyjną charakterystyczną wyłącznie dla świąt Bożego Narodzenia, jako sztuczny kwiat została wyprodukowana i jest rozpoznawalna wyłącznie jako produkt bożonarodzeniowy, jest używana wyłącznie w tym okresie i nie spełnia funkcji użytkowych. Argumentacja powyższa – w opinii Skarżącego – stanowi dowód na spełnienie przesłanek pozycji CN 9505. Skarżący zarzucił także, iż organ celny nie wszczął postępowania w trybie art. 9 ust. 1 tiret pierwsze PWKC. Skarżący zauważył, że jakkolwiek wskazany przez Ministra WIT obejmujący stroik bożonarodzeniowy nie jest wyłącznie kwiatem poinsecji, to nie ulega wątpliwości, że stanowiąca jego element poinsecja sama w sobie jest artykułem kojarzonym wyłącznie ze świętami w rozumieniu Wspólnej Taryfy Celnej. Również fakt takiej interpretacji przez polską administrację celną przed akcesją Polski do UE nie był pozbawiony racji, gdyż dostępne materiały piśmiennicze odnoszące się do spornego produktu wskazują na jego świąteczny charakter. Następnie Skarżący stwierdził, że zasadność klasyfikacji przedmiotowego produktu w obrębie pozycji 9505 potwierdza również treść poszczególnych reguł ORINS. Skarżący zwrócił uwagę, że do wyrobów stanowiących mieszaniny wyrobów składających się z różnych materiałów lub wytworzonych z różnych komponentów oraz wyrobów stanowiących komplety do sprzedaży detalicznej, których klasyfikacja w myśl reguły 3 (a) nie może być przeprowadzona, należy stosować pozycję obejmującą materiał lub komponenty decydujący o zasadniczym charakterze wyrobu, jeżeli takie kryterium jest możliwe do zastosowania (reguła 3b); jeżeli nie można przeprowadzić klasyfikacji według reguły 3 (a) lub (b), należy stosować pozycję, która w kolejności numerycznej jest ostatnia z pozycji możliwych do zastosowania (reguła 3c). W omawianym przypadku mamy do czynienia z produktem, którego zasadniczy charakter wynika z jego pochodzenia i przeznaczenia – jako artykułu dekoracyjnego w okresie świątecznym. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę podtrzymał ustalenia faktyczne i prawne zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z 15 kwietnia 2009 r. (załączniku do protokołu) Skarżący powołał się na wyrok ETS z 13 lipca 2006 r. w sprawie C-514/04 Uroplasty, pkt 40 i kolejne. W wyroku tym ETS wskazał wyraźnie, po pierwsze, że wyjaśnienia do CN (Nomenklatury Scalonej) oraz noty wyjaśniające do HS nie mają mocy wiążącej, a ponadto nie mogą modyfikować zakresu CN. Po drugie, decydujące dla klasyfikacji taryfowej kryteria ustalać należy w pierwszej kolejności w oparciu o obiektywne cechy i właściwości towarów wskazane w brzmieniu pozycji CN i w uwagach dotyczących sekcji i działów. Zgodnie z powyższymi regułami Minister Finansów powinien był najpierw rozważyć, czy w przedmiotowej sprawie, możliwe jest zaklasyfikowanie spornego produktu na podstawie jego cech fizycznych lub zgodnie z obiektywnym zastosowaniem rzeczonego produktu do odpowiedniej pozycji CN (w tym wypadku 6702 lub 9505), tak jak to uczyniono w powyższym orzeczeniu w pkt 43. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 3047/08 oddalił skargę. Od powyższego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną. Zaskarżonemu wyrokowi wnoszący skargę kasacyjną zarzucił: 1. rażące naruszenie prawa materialnego, to jest art. 1 rozporządzenia nr 1214/2007 poprzez błędną interpretację zapisu pozycji 6702 oraz pozycji 9505 CN w odniesieniu do przedmiotowego towaru, polegającą na uznaniu, że skoro pozycja 9505 nie wymienia wprost sztucznych kwiatów, to nie można ich ujmować w tej pozycji, pomimo że pozycja ta obejmuje artykuły świąteczne niezależnie od materiału, z którego zostały wykonane; 2. rażące naruszenie prawa procesowego, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływana dalej jako: p.p.s.a.) poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo że zaskarżona decyzja jest obarczona wadami prawa materialnego, to jest została wydana z naruszeniem art. 1 rozporządzenia nr 1214/2007 oraz wadami prawa procesowego, czyli narusza art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 Ordynacji podatkowej oraz art. 9 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia nr 2454/93 – co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 3. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, że importowany towar nie posiada cech artykułu świątecznego w rozumieniu pozycji 9505 CN. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 7 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 467/09 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. NSA w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że sąd pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania akceptując stanowiska organu odwoławczego, co do prawidłowości zakwalifikowania spornego towaru do kodu CN 6702 90 00 Wspólnej Taryfy Celnej bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy, a przede wszystkim pod kątem możliwości zakwalifikowania omawianego towaru do kodu 9505 10 90. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił argumentacji, że skoro towar jest sztucznym kwiatem, nie było potrzeby ustalenia, o co wnioskował skarżący, czy sporny towar ma charakter artykułu bożonarodzeniowego, w rozumieniu kodu 9505 10 90. W ocenie NSA taka argumentacja może prowadzić do hierarchizacji określonych kodów Wspólnej Taryfy Celnej, dając pierwszeństwo ich stosowania przed innymi, na co brak jest podstaw prawnych w świetle ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej. Sąd zauważył, że ani brzmienie samej pozycji 9505 10 ani uwagi do sekcji lub działu względnie noty wyjaśniające nie zawierają zamkniętego katalogu towarów klasyfikowanych do tego kodu. Wymieniane są jedynie pewne cechy i przykłady towarów, z których niektóre pozbawione cech wiążących je z okresem świątecznym klasyfikowane są do innych pozycji. W ocenie NSA brzmienie 1 reguły ORINS prowadzi do wniosku, iż każda pozycja kodu Wspólnej Taryfy Celnej jest równoprawna, a jej zastosowanie, co do zasady, zależy jedynie od tego, czy oceniany towar podpada pod dany kod. W świetle punktu 1 ogólnych reguł, dla celów prawnych klasyfikacji towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów. Gdy procedura ustalenia kodu, o której mowa w regule 1, nie doprowadzi do ustalenia prawidłowego kodu, stosuje się reguły ORINS przewidziane w punktach 2-3 ogólnych reguł. NSA stwierdził, że organ celny rozpoznając wniosek strony o zakwalifikowanie określonego towaru do danego kodu Wspólnej Taryfy Celnej powinien w pierwszej kolejności, stosownie do punktu 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej ustalić, czy analizowany towar zgodny jest z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów określonego kodu, a gdy procedura przewidziana w punkcie 1 nie doprowadzi do ustalenia właściwego kodu, organ celny powinien stosować reguły 2 i 3. Dlatego przedwczesne było ze strony organu celnego danie pierwszeństwa kodowi 6702 90 00 Wspólnej Taryfy Celnej z powołaniem się na okoliczność, iż analizowany towar jest sztucznym kwiatem, o którym mowa w tym kodzie, skoro nie zbadano, czy towar ten ma charakter artykułu bożonarodzeniowego, dla którego przewidziano odrębny kod 9505 10 90. NSA zwrócił uwagę, że w konsekwencji przyjęcia argumentacji organów podtrzymanej przez sąd pierwszej instancji mogłoby się okazać, że mając na uwadze mało precyzyjne brzmienie pozycji i sekcji odnoszących się do artykułów świątecznych i bożonarodzeniowych trudno byłoby znaleźć dla kodu 9505 10 90 odpowiednie towary. W ocenie NSA marginalizacja znaczenia wspomnianego kodu nie zasługuje na akceptację, z uwagi na komercyjne znaczenie okresu bożonarodzeniowego. Nie ma więc nie tylko prawnego, ale i gospodarczego uzasadnienia, aby dla celów stosowania Wspólnej Taryfy Celnej podległość artykułów świątecznych i bożonarodzeniowych oceniać z pomijaniem kodu 9505, w tym kodu 9505 10 90. W powyższych względów NSA za zasadny uznał zarzut naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną interpretację zapisu pozycji 6702 oraz pozycji 9505 CN w odniesieniu do omawianego towaru, polegającą na uznaniu, że skoro pozycja 9505 nie wymienia wprost sztucznych kwiatów, to nie można ich ujmować w tej pozycji, w sytuacji, gdy pozycja ta obejmuje artykuły świąteczne niezależnie od materiału, z którego zostały wykonane. NSA nie podzielił natomiast zarzutu naruszenia art. 141 p.p.s.a. Zwrócił uwagę, że skarżący podnosząc ten zarzut zmierzał do zakwestionowania ustaleń przyjętych przez wojewódzki sąd administracyjny. Tymczasem zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W oparciu o treść art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 467/09 wydanym w następstwie skargi kasacyjnej skarżącego. Badając zaskarżoną decyzję we wskazanym zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje klasyfikacja taryfowa produktu o nazwie handlowej "łodyga do bukietu poinsecji". Organy celne zaklasyfikowały przedmiotowy towar do kodu CN 6702 90 00 Wspólnej Taryfy Celnej, w oparciu o regułę 1, 3(b) i 6 ORINS, brzmienie pozycji 6702 (kwiaty sztuczne, liście i owoce oraz ich części), a także brzmienie podpozycji 6702 90 00 (z pozostałych materiałów) Wspólnej Taryfy Celnej Unii Europejskiej. Skarżący zakwestionował klasyfikację przyjętą przez organy celne, ponieważ w jego ocenie towar o nazwie ,, łodyga do bukietu poinsecji" należy zaklasyfikować do kodu CN 9505 10 90 obejmującego artykuły bożonarodzeniowe. Skarżący zarzucił więc organom celnym naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną klasyfikację towaru oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez nie podjęcie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stan faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego. W ocenie Sądu, zarzuty skarżącego są zasadne, zarówno w zakresie naruszenia przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego. W pierwszej kolejności należy rozpatrzeć podniesiony zarzut naruszenia przepisów postępowania, a więc naruszenie art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 Ordynacji podatkowej. Rozpoznając sprawę w tym zakresie stwierdzić należy, że organy celne zakwalifikowały sporny towar do kodu CN 6702 90 00 Wspólnej Taryfy Celnej bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy. Postępowanie dowodowe sprowadziły jedynie do ustaleń w zakresie przyporządkowania towaru "łodyga do bukietu poinsecji" do kodu CN 6702 90 00 Wspólnej Taryfy Celnej, obejmującej kwiaty sztuczne, liście i owoce oraz ich części, z pozostałych materiałów. Na podstawie przyjętej klasyfikacji organy wyłączyły możliwość zaliczenia opisywanego towaru do kodu CN 9505 10 90 obejmującego artykuły bożonarodzeniowe. W zakresie możliwości przyporządkowania towaru do kodu CN 9505 10 90 organy celne nie przeprowadziły postępowania dowodowego, naruszając swym działaniem powołane przepisy Ordynacji podatkowej, a naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie NSA nie można uznać za wystarczające dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przypisanie spornemu towarowi cech charakterystycznych dla kodu 6702 90 00 Wspólnej Taryfy Celnej, nie zaś z uwagi na niespełnienie przez ten towar przesłanek uznania go za artykuł bożonarodzeniowy w rozumieniu kodu 9505 10 90, co w sprawie nie zostało zbadane. Takim działaniem organy niesłusznie wyłączyły możliwość przyjęcia, że towar, klasyfikowany na ogół do innych pozycji, z uwagi na szczególne cechy wiążące go ze Świętami Bożego Narodzenia, może być klasyfikowany do kodu 9505 10 90. Wykluczenie możliwości przyporządkowania ,,łodyga do bukietu poinsecji" do kodu 9505 10 90 mogło być jedynie skutkiem ustalenia, że sporny towar nie ma charakteru artykułu bożonarodzeniowego, a zatem nie może podlegać kodowi 9505 10 90. Rozpoznając ponownie sprawę organy celne powinny przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe w zakresie ustalenia, czy sporny towar ma charakter artykułu bożonarodzeniowego "z pozostałych materiałów", w rozumieniu kodu 9505 10 90, czy też nie. Chodzi tutaj o ustalenie faktyczne co do charakteru towaru ocenianego pod kątem kryteriów zawartych w "Notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich", a więc, czy jest to produkt, który ma mieć wartość dekoracyjną i czy został wyłącznie zaprojektowany, wyprodukowany i jest rozpoznawalny jako artykuł świąteczny, a ponadto, czy produkt ten jest używany w okresie Bożego Narodzenia. W szczególności – jak wskazał NSA - z uwagi na to, że artykuł bożonarodzeniowy, o którym mowa w sprawie, ma charakter towaru sezonowego, przydatne może być zbadanie, czy okres świąteczny i poprzedzający Boże Narodzenie w zdecydowanie znaczącym stopniu wyczerpuje popyt na ten towar. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że przystępując do rozpatrywania wniosku strony o zakwalifikowanie określonego towaru do danego kodu Wspólnej Taryfy Celnej, stanowiącej załącznik I do rozporządzenia Komisji (WE) NR 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L z dnia 31 października 2007 r.) organ celny powinien w pierwszej kolejności, stosownie do punktu 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej ustalić, czy analizowany towar zgodny jest z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów określonego kodu. Gdy procedura przewidziana w punkcie 1 nie doprowadzi do ustalenia właściwego kodu, organ celny powinien stosować reguły 2 i 3. W konsekwencji naruszenia przepisów procesowych zasadny jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającego załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej poprzez błędną interpretację zapisu pozycji 6702 oraz pozycji 9505 CN w odniesieniu do omawianego towaru, polegającą na uznaniu, że skoro pozycja 9505 nie wymienia wprost sztucznych kwiatów, to nie można ich ujmować w tej pozycji, w sytuacji, gdy pozycja ta obejmuje artykuły świąteczne niezależnie od materiału, z którego zostały wykonane. Organy celne ponownie rozpoznając sprawę powinny poprzedzić rozstrzygnięcie o zakwalifikowaniu spornego towaru do jednego z wymienionych kodów Wspólnej Taryfy Celnej w oparciu o dokonanie pełnych ustaleń faktycznych pozwalających ocenić, czy towar ma charakter artykułu bożonarodzeniowego. Przyporządkowanie towaru do kodu 6702 90 00 Wspólnej Taryfy Celnej z powołaniem się na okoliczność, iż analizowany towar jest sztucznym kwiatem, o którym mowa w tym kodzie było zatem przedwczesne w sytuacji gdy organ nie zbadał, czy towar ten ma charakter artykułu bożonarodzeniowego, dla którego przewidziano odrębny kod 9505 10 90. W związku z powyższym, uznając, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów materialnych oraz postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, oraz art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.