V SA/Wa 155/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. W. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agenci Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia ... listopada 2015 r. nr ... w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej dla producentów rolnych, w których gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej powstały szkody spowodowane wystąpieniem suszy w roku 2015 p o s t a n a w i a: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. W. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym: tytułem opłaty kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), a tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Postanowieniem starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 maja 2016 r. zwolniono skarżącego S.K. od kosztów sądowych oraz ustanowiono dla niego adwokata. Pismem z 30 czerwca 2016 r. (przesłanym Sądowi do wiadomości) Okręgowa Rada Adwokacka w W. poinformowała o wyznaczeniu adwokata A. W. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego. Pełnomocnik skarżącego z urzędu nadesłał do Sądu pismo procesowe z 25 lipca 2016 r. stanowiące uzupełnienie skargi oraz stawił się na rozprawie przed Sądem, która odbyła się 9 stycznia 2017 r. W piśmie z 25 lipca 2016 r. pełnomocnik zawarł wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa, oświadczając, iż nie otrzymał od skarżącego żadnego wynagrodzenia. Na rozprawie przewodniczący składu orzekającego doręczył pełnomocnikowi z urzędu formularz dla pełnomocników świadczących pomoc prawną z urzędu do wypłaty wynagrodzenia oraz zobowiązał go do wypełnienia tego druku i zwrotu do Sądu wraz z fakturą VAT – celem wypłacenia wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 stycznia 2017 r. oddalił skargę. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. (dalej p.p.s.a.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W dniu 2 listopada 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 18 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). W myśl § 22 tego aktu, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte skargą nadaną 31 grudnia 2015 r. (data stempla pocztowego – karta 4 akt sądowych sprawy), a zakończyło w dniu 9 stycznia 2017 r. wydaniem przez tut. Sąd wyroku. Wobec powyższego należy odnieść się do przepisów dotychczasowych, tj. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015, poz. 1801; dalej rozporządzenie z 2015 r.). § 22 rozporządzenia z 2015 r. zawiera również (analogiczny w treści do wyżej cytowanego) przepis przejściowy, zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Omawiane rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. (§ 23 rozporządzenia z 2015 r.). Jak już wyżej wskazano, postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte 31 grudnia 2015 r., a zakończyło się wyrokiem tut. Sądu z 9 stycznia 2017 r., czyli zostało wszczęte i niezakończone przed 1 stycznia 2016 r., a zatem została spełniona dyspozycja przepisu § 22 rozporządzenia z 2015 r. W konsekwencji należne adwokatowi z urzędu wynagrodzenie należy ustalić w oparciu o przepisy obowiązujące przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z 2015 r., tj. w oparciu o rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.; dalej rozporządzenie z 2002 r.). Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r., stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł, c) w innej sprawie - 240 zł. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest odmowa przyznania pomocy finansowej dla producentów rolnych, w których gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej powstały szkody spowodowane wystąpieniem suszy w roku 2015, a zatem niniejsza sprawa mieści się w kategorii innych spraw, o których mowa w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z 2002 r. W konsekwencji, stosownie do ww. przepisu, należna adwokatowi A. W. opłata za czynności wykonane z urzędu w postępowaniu przed Sądem I instancji wynosi 240 zł, przy czym w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia z 2002 r. opłatę tę należy podwyższyć o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (23%), tj. o kwotę 55,20 zł. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.