V SA/Wa 1553/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska - Szary, Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant - Małgorzata Sieczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; oddala skargę. Wnioskiem z [...] stycznia 2009 r. B. B., obywatel [...], zwrócił się do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż zamierza kontynuować zatrudnienie w firmie "D.". Do wniosku Cudzoziemiec dołączył wydane w dniu 19 marca 2009 r. przez Wojewodę [...] zezwolenie na pracę w firmie "D." J. N. z siedzibą w K., w okresie od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 31 marca 2010 r., na stanowisku kierownika handlowego z wynagrodzeniem nie niższym niż 1800 PLN brutto. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Wojewoda [...] odmówił udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. W uzasadnieniu organ I instancji powołał się w szczególności na odpis wyroku Sądu Rejonowego w W. Zamiejscowy IV Wydział Grodzki w S. z dnia [...] maja 2008 r. dotyczącego B. B. Cudzoziemiec został oskarżony o to, iż w dniu [...] grudnia 2007 r. w S.znajdując się w stanie nietrzeźwym przy stwierdzonym stężeniu alkoholu 1,22 mg/l (tj. 2,56 promila) i 1,34 mg/l (tj. 2,81 promila) w wydychanym powietrzu, prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny – samochód [...] nr rej. [...]. B. B. został uznany za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, stanowiącego występek z art. 178 a § 1 k.k. i za to na mocy art. 178 a § 1 k.k. Cudzoziemcowi wymierzono karę pięćdziesięciu stawek dziennych grzywny, orzeczono też wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenie wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres czterech lat oraz świadczenie pieniężne w kwocie czterystu złotych na rzecz F. w K. Organ I instancji zauważył następnie, że B. B. składając w dniu [...] stycznia 2009 r. wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP, własnoręcznym podpisem złożonym pod wypełnionym wnioskiem zaświadczył, że "(...) jest świadomy, iż złożenie wniosku lub dołączenie dokumentów zawierających nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, a także zeznanie w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nieprawdy, zatajenie prawdy (...) spowoduje odmowę udzielenia zezwolenia lub jego cofnięcie". Pomimo tego, w części E pkt VII wniosku dotyczącego pytania (...) "Czy był Pan karany sądownie?" (..) oraz w pkt. VIII "Czy toczy się przeciwko Panu postępowanie karne lub postępowanie w sprawach o wykroczenie?(...) zakreślił odpowiedź NIE, tym samym zataił prawdę, nie ujawniając informacji, iż był karany sądownie. W związku z powyższym Wojewoda [...] – mając na uwadze treść art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006 r., nr 234, poz. 1694 z późn. zm.) nakładającego na organ administracji publicznej rozpatrujący sprawę, obowiązek odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w przypadku, gdy cudzoziemiec złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje – musiał odmówić B. B. wnioskodawnego zezwolenia. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik strony wskazał, że Wojewoda [...] oparł swoją decyzję na błędnych ustaleniach, iż wnioskodawca zataił informację o toczącym się wobec niego postępowaniu karnym. Żadne bowiem postępowanie w chwili składania wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie toczyło się. W odwołaniu podniesiono również, że B. B. niewłaściwie zrozumiał treść pytania w części E pkt VII wniosku, był bowiem przekonany, iż wymierzona mu kara grzywny nie ozancza, że jest on osobą karaną sądownie. Ponadto wnioskodawca był przesłuchiwany przez organ I instancji w języku polskim bez obecności tłumacza przysięgłego i w związku z tym nie mógł zrozumieć skomplikowanych kwestii prawnych, o których nie został też właściwie pouczony. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] lipca 2009 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...], a jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach oraz art. 127 §2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył ustalenia faktyczne poczynione w sprawie oraz przywołał treść art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Następnie wskazał, że B. B. we wniosku z dnia [...] stycznia 2009 r. na stronie 6 w części E pkt VII podał fałszywą informację, iż nie był karany sądownie czym wyczerpał przesłankę zawartą w powołanym przepisie. W ocenie organu odwoławczego brak było natomiast podstaw do stwierdzenia, że Cudzoziemiec podał również nieprawdziwą informację w części E pkt VIII ww. wniosku, albowiem z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie wynika, aby w dniu składania tego wniosku toczyło się wobec niego postępowanie karne lub postępowanie w sprawach o wykroczenia. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego nieobecności tłumacza podczas przesłuchania strony przed organem I instancji, organ odwoławczy podkreślił, że przesłuchanie to odbyło się w języku polskim zgodnie z żądaniem Cudzoziemca, który oświadczył, że zna język polski i nie potrzebuje tłumacza. Przesłuchiwany potwierdził powyższe własnoręcznym podpisem złożonym na protokole przesłuchania. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że zainteresowany wypełnił obligatoryjną przesłankę do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, określoną w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, w związku z czym udzielenie mu wnioskowanego zezwolenia było niemożliwe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 8 lipca 2009 r. i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 7, 9 k.p.a. poprzez błędne uznanie postępowania przed organem I instancji za prawidłowe w sytuacji, gdy postępowanie to "było nacechowane stronniczością" – w szczególności nieprawidłowe było przyjęcie, że skarżący "żądał" przeprowadzenia przesłuchania w języku polskim; - art. 107 §1 i §2 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji czy przy ocenie spełnienia przez skarżącego przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach "jest badana świadomość i zamiar aplikującego"; - art. 11 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach poprzez oparcie się na protokołach przesłuchań skarżącego, również tych, kiedy był on przesłuchiwany bez tłumacza; - art. 80 k.p.a. poprzez nie oparcie się na całokształcie okoliczności ujawnionych w sprawie – organ pominął okoliczność, że wniosek skarżącego z dnia [...] stycznia 2009 r. był jego kolejnym wnioskiem i został wypełniony tak samo jak poprzednie oraz, że skarżący w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w W. korzystał z pomocy tłumacza. W uzasadnieniu skargi zawarto polemikę z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stwierdzono w szczególności, że skarżący składając wniosek w dniu [...] stycznia 2009 r. "robił to po raz kolejny i co ważne wypełnił go tak samo jak poprzednio, robiąc to bez zrozumienia". Podniesiono też, że to organu administracji powinni zadbać o staranne wypełnienie wniosku oraz, że skarżący miał przeświadczenie, że jego sprawa w Sądzie Grodzkim "skończyła się niejako wykupieniem". W ocenie autora skargi orzekające w przedmiotowej sprawie organy nie wzięły też pod uwagę tego, że skarżący w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w W. Sąd Grodzki w S. korzystał z pomocy tłumacza. W celu udowodnienia tej okoliczności strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy o sygn. [...] prowadzonej przed ww. sądem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz.U. nr 153, poz. 1269] oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.], dalej – p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, Sąd stwierdził, że orzeczenie to jest prawidłowe - wydane w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny i prawidłowo zastosowane przepisy prawa. Zgodnie z treścią przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, obowiązującej w dacie składania wniosku przez skarżącego, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Skarżący wypełniając w dniu [...] stycznia 2009 r. wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w części E pkt VII na str. 6 tegoż dokumentu podał nieprawdziwą informację. Udzielił bowiem negatywnej odpowiedzi na pytanie: "Czy był Pan karany sądownie?"; Kiedy, za jaki czyn, jaki zapadł wyrok i czy został wykonany?", podczas, gdy w rzeczywistości skarżący był karany wyrokiem Sądu Rejonowego w W. Sąd Grodzki w S. z dnia [...] maja 2008 r. (sygn. akt [...]). Na mocy tego wyroku B. B. wymierzono karę pięćdziesięciu stawek dziennych grzywny, orzeczono też wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenie wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres czterech lat oraz świadczenie pieniężne w kwocie czterystu złotych na rzecz F. w K. Fakt udzielenia fałszywej informacji w powyższym zakresie pozostaje jednak w niniejszej sprawie poza sporem. W skardze podniesiono natomiast, że organ nie wziął pod uwagę, iż skarżący wypełnił wniosek bez zrozumienia, nie otrzymał w tym zakresie pomocy ze strony pracowników organu, był też przeświadczony, że "jego sprawa przed Sądem Grodzkim skończyła się niejako wykupieniem". W ocenie Sądu powyższe zarzuty są całkowicie bezzasadne. Należy bowiem zauważyć, iż każdy cudzoziemiec ma obowiązek starannego wypełnienia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony po zaznajomieniu się z zawartym w nim pouczeniem i z przewidzianymi w nim konsekwencjami prawnymi udzielenia błędnych lub fałszywych informacji. To wnioskodawcę konsekwencje te obciążają. Skarżący opatrzył wniosek własnoręcznym podpisem, powinien być więc świadom skutków wiążących się ze złożeniem wniosku zawierającego nieprawdziwe informacje. Ponadto, podkreślić należy, iż na bezzasadność powyższych argumentów skarżącego wskazuje fakt, iż pomimo rzekomego niezrozumienia pytania, cudzoziemiec jednak odpowiedział na nie, zaprzeczając sądowemu karaniu. Gdyby faktycznie nie rozumiał treści pytania zadanego w omawianej rubryce, powinien był to napisać. Zdaniem Sądu argumentacja skargi wobec jednoznacznej treści pytania zawartego w pkt VII części E wniosku jest bezpodstawna i stanowi jedynie próbę tłumaczenia się skarżącego. Podkreślenia wymaga również, że wniosek z dnia [...] stycznia 2009 r. był kolejnym wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożonym przez skarżącego. W ocenie Sądu okoliczność ta dodatkowo uzasadnia twierdzenie, że skarżący znał procedurę związaną ze składaniem ww. wniosku. Za zupełnie chybione należało więc uznać zawarte w skardze wyjaśnienie skarżącego, że wniosek z dnia [...] stycznia 2009 r. był jego kolejnym wnioskiem i został wypełniony tak samo jak poprzednie. Zdaniem Sądu, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy organ zasadnie więc przyjął, że skarżący był zobowiązany do udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pytanie czy był karany sądownie zawarte w pkt VII części E przedmiotowego wniosku. Podana przez cudzoziemca fałszywa informacja nie należy w ocenie Sądu do kategorii tzw. oczywistych omyłek, a ponadto kwestia karalności ma bardzo duży wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. To czy cudzoziemiec był karany ma istotne znaczenie dla jego dalszej drogi życiowej, a udzielenie fałszywej informacji w tym zakresie uwidacznia stosunek skarżącego do obowiązującego porządku prawnego. Tak więc Sąd podzielając orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki z dnia 28 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 488/06 i z dnia 12 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 125/07) stwierdza, że podana przez skarżącego we wniosku fałszywa informacja w kwestii karalności ma duże znaczenie w przedmiotowej sprawie i nie może być uznana, za kwestię błahą nie mającą żadnego wpływu na rozstrzygnięcie. Za niezasadny należało również uznać zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania (art. 7, 9 i 80 k.p.a.). W ocenie Sądu fakt korzystania przez skarżącego z pomocy tłumacza w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w W. Sąd Grodzki w S. nie rzutuje na ocenę prawidłowości postępowania organów orzekających w przedmiotowej sprawie. Podkreślić bowiem należy, że w toku postępowania prowadzącego do wydania zaskarżonej decyzji w dniu [...] maja 2009 r. (k.-64 akt administracyjnych) przeprowadzono przesłuchanie skarżącego w języku polskim. Skarżący oświadczył bowiem, że zna język polski i nie potrzebuje pomocy tłumacza. Skoro więc skarżący złożył oświadczenie takiej treści, to ani Wojewoda [...] ani Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie mógł zdania skarżącego kwestionować opierając się na okolicznościach związanych z wcześniejszym postępowaniem sądowym. Okoliczność korzystania przez skarżącego z pomocy tłumacza w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w W. Sąd Grodzki w S. nie pozostaje w związku z oceną legalności zaskarżonej decyzji. W związku z tym nie istniała konieczność dopuszczenia w niniejszym postępowaniu dowodu z akt sprawy o sygn. IV 57/08 prowadzonej przed ww. sądem. Celem przedmiotowego postępowania nie jest bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, czy tym bardziej sprawy karnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie – czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Nie znajduje uzasadnienia także zarzut dotyczący naruszenia art. 11 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym w protokołach przesłuchania cudzoziemców składających wnioski w sprawach uregulowanych w ustawie podaje się imię i nazwisko tłumacza. W ocenie Sądu z brzmienia tego przepisu nie można wywodzić – jak zdaje się to czynić pełnomocnik skarżącego – że tłumacz musi być obecny podczas każdego przesłuchania cudzoziemca w sprawach regulowanych ustawą o cudzoziemcach. Przepis ten określa jedynie wyjątek od art. 69 §2 k.p.a., zgodnie z którym w protokole przesłuchania oprócz imienia i nazwiska tłumacza należy także podać jego adres. Jak natomiast wskazano powyżej skarżący sam stwierdził, że zna język polski i nie potrzebuje pomocy tłumacza. Podsumowując stwierdzić należy, że organ zasadnie przyjął, że wobec skarżącego zachodzi przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy cudzoziemcach, stosownie do której cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu o udzielenie przedmiotowego zezwolenia złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Należy przy tym mieć na względzie, że wydane w sprawie decyzje obydwu instancji są tzw. decyzjami związanymi, z uwagi na użyte w treści przepisu art. 57 ustawy o cudzoziemcach sformułowanie "odmawia się". Powyższe oznacza, że ustawodawca nie pozostawił swobody organom orzekającym, lecz zobligował je – w przypadku spełnienia określonych cytowanym przepisem przesłanek – do wydania konkretnego, przewidzianego przepisem rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie zarówno Wojewoda [...] jak też Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zobowiązani zostali, mocą przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, do odmowy obywatelowi [...] udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na spełnienie jednej z negatywnych przesłanek – w przedmiotowym przypadku – złożenia wniosku zawierającego fałszywe informacje. Sąd podzielił ustalenia i oceny dokonane przez organy orzekające w sprawie uznając, że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o zebrane dowody wszechstronnie rozważone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, bez naruszenia zasad ich swobodnej oceny oraz na podstawie prawidłowo zastosowanego prawa materialnego. Prawidłowość działania organu w powyższym zakresie czyni zaś bezzasadnym zarzut naruszenia art. 107 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.