V SA/Wa 1553/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Protokolant - st. spec. Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez Spółdzielnię P. "E." z siedzibą w P. (dalej jako Skarżąca, Grupa, Strona, Spółdzielnia) jest rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) czerwca 2017 r. Nr (...) (znak (...)), o odmowie przyznania środków z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych, w okresie od dnia 20 sierpnia 2015 do dnia 19 sierpnia 2016 tj. za trzeci rok korzystania z pomocy. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: Spółdzielnia P. "E.", na podstawie decyzji wydanej przez Dyrektora W. Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu (...) kwietnia 2014 r., nr (...) została przyznana pomoc finansowa w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, w okresie od dnia 20 sierpnia 2013 r. do dnia 19 sierpnia 2018 r. W dniu (...) września 2016 r. do W. Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynął wniosek o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 za okres od dnia 20 sierpnia 2015 r. do dnia 19 sierpnia 2016 r. Pismem z dnia (...) października 2016 r. organ I instancji zwrócił się do Poczty Polskiej S.A. - Biuro Kontroli i Zarządzania Bezpieczeństwem Dział Operacyjny w P. z zapytaniem o datę nadania przesyłki poleconej. Odpowiedź na ww. pismo wpłynęła do W. Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu (...) listopada 2016 r. Kolejnym pismem z dnia (...) listopada 2016 r. Dyrektor W. Oddziału Regionalnego ARiMR ponownie skierował zapytanie do Poczty Polskiej S.A. - Biuro Kontroli i Zarządzania Bezpieczeństwem Dział Operacyjny w P., odpowiedź na to pismo wpłynęła do W. Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu (...) stycznia 2017 r. Z obydwu pism operatora pocztowego wynikało, że wniosek Spółdzielni został złożony w urzędzie pocztowym w dniu (...) września 2016 r. Pismem z dnia (...) stycznia 2017 r. organ I instancji zawiadomił Prokuraturę Okręgową w P. o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Dyrektor W. Oddziału Regionalnego ARiMR jako organ I instancji, w dniu (...) stycznia 2017 r. wydał decyzję nr (...) o odmowie przyznania środków z tytułu pomocy finansowej ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013 za okres od dnia [...] 2015 r. do dnia [...] 2016 r. tj. za trzeci rok działalności z uwagi na złożenie wniosku po terminie. Strona skarżąca odwołała się od decyzji Dyrektora W. Oddziału Regionalnego ARiMR. W odwołaniu Strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i uwzględnienie odwołania w całości poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przyznanie Grupie pomocy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Grupa wniosła również o dopuszczenie oraz przeprowadzenie dowodów z dokumentów i dowodu ze świadka dołączonych do odwołania na okoliczności szczegółowo wskazane w uzasadnieniu oraz o przeprowadzenia rozprawy, na podstawie art. 89 k.p.a. Spółdzielnia wskazała, że wniosek został złożony w dniu (...) września 2016 r., a więc w terminie. Prezes Agencji decyzją nr (...)z dnia (...) czerwca 2017 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji nr (...) wydanej przez Dyrektora W. Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu (...) stycznia 2017 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że środki z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 przyznawane są zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 81, poz. 550, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem wykonawczym". Na podstawie decyzji Nr (...) z dnia (...) kwietnia 2014 r., wydanej przez Dyrektora W. Oddziału Regionalnego ARiMR, przyznana została pomoc finansowa dla Grupy w okresie od dnia [...] 2015 r. do dnia [...] 2018 r. Organ wskazał, że zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego wniosek o płatność składa się do oddziału regionalnego Agencji właściwego ze względu na siedzibę grupy w terminie 30 dni od dnia upływu okresu prowadzenia działalności przez grupę tj. 12 miesięcy liczonych od dnia wydania decyzji o wpisie grupy do właściwego rejestru. Ponadto, § 6 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego z kolei stanowi, że wypłata pomocy za dany okres jest dokonywana na podstawie decyzji dyrektora oddziału regionalnego Agencji, która jest wydawana w terminie 90 dni od dnia złożenia wniosku o płatność. Z powyższych przepisów w ocenie organu wynika jednoznacznie, że płatność za dany rok wypłacana jest na podstawie złożonego wniosku. Niezłożenie wniosku bądź jego złożenie z uchybieniem terminu skutkuje wygaśnięciem prawa do wypłaty płatności za dany okres. Analiza akt sprawy, dokonana na etapie odwoławczym wykazała, iż Grupa została wpisana do rejestru prowadzonego przez Marszałka Województwa W. w dniu (...) sierpnia 2013 r., decyzją nr (...). Od dnia wpisu do ww. rejestru liczony jest 12 miesięczny okres prowadzenia działalności. Mając na uwadze powyższe, 30 dni na złożenie wniosku o płatność za okres od dnia [...] 2015 r. do dnia [...] 2016 r., liczone jest od dnia upływu 12 miesięcznego okresu prowadzenia przez Stronę działalności, a zatem upłynęło z dniem (...)2016 r. Organ wskazał przy tym, iż ponieważ pieczęć nadania przesyłki poleconej nr (...) , w której znajdował się wniosek o płatność, była nieczytelna, organ I instancji ze strony internetowej Poczty Polskiej S.A. sprawdził status przesyłki, z którego wynikało, że przesyłka została nadana w dniu (...) września 2016 r., tj. po terminie wskazanym w § 6 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego. W dniu (...) października 2016 r. Grupa złożyła dowód nadania ww. przesyłki w placówce Poczty Polskiej S.A. w P. Z ww. dokumentu wynika, iż przesyłka nr (...) została nadana w dniu (...) września 2016 r., a nie jak wynika ze strony Poczty Polskiej S.A. poświęconej śledzeniu przesyłek rejestrowanych, w dniu [...] 2016 r. W celu wyjaśnienia powyższej kwestii, organ I instancji, pismem z dnia (...)2016 r. zwrócił się do Poczty Polskiej S.A. (Dział Operacyjny w P.) z prośbą o wskazanie terminu nadania przez Spółdzielnię przesyłki nr (...) . W dniu (...) listopada 2016 r., do W. Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynęło pismo Poczty Polskiej S.A. stanowiące odpowiedź na to zapytanie. Zgodnie z powyższym pismem terminem nadania przesyłki nr (...) jest dzień (...) września 2016 r. Dyrektor W. Oddziału Regionalnego ARiMR, pismem z dnia (...)2016 r., ponownie zwrócił się do Poczty Polskiej S.A. z prośbą o weryfikację daty nadania przesyłki nr (...) , tym razem wysyłając kopię potwierdzenia nadania tejże przesyłki przez Stronę. Poczta Polska S.A., w piśmie z dnia (...) grudnia 2016 r., ponownie potwierdziła, iż datą nadania przesyłki o wskazanym numerze jest dzień [...] 2016 r. Jednocześnie wskazała na odmienność czcionki widniejącej na potwierdzeniu nadania daty, różnica dotyczy cyfry "1". Organ odwoławczy podkreślił przy tym, iż określony rozporządzeniem wykonawczym 30-dniowy termin do złożenia wniosku o płatność jest terminem prawa materialnego. Terminem materialnym jest okres, w którym nastąpić może ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjnoprawnego stosunku materialnego. Uchybienie terminu materialnego wywołuje skutek prawny wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnym. Termin prawa materialnego jest terminem, który ogranicza w czasie dochodzenie lub inną realizację praw podmiotowych, a jego skuteczny upływ powoduje wygaśnięcie określonego prawa podmiotowego tub niemożliwość jego realizacji Przez ARiMR stwierdził tym samym, iż przyjętą przez ARiMR datą nadania przesyłki poleconej nr (...) zawierającej wniosek o płatność za okres od dnia [...]2015 r. do dnia [...] 2016 r. jest [...] 2016 r. Tym samym organ II instancji uznał, iż wniosek o płatność za 3 rok działalności został złożony po terminie wynikającym z § 6 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego. Odnosząc się natomiast do zarzutów Strony, które zostały postawione w odwołaniu, organ odwoławczy wskazał, iż Dyrektor W. Oddziału Regionalnego ARiMR uzasadniając podjętą przez siebie decyzję powołał się nie tylko na dane ze strony internetowej Poczty Polskiej S.A., a przede wszystkim na dwa pisma otrzymane z Poczty Polskiej S.A. - Biuro Kontroli i Zarzadzania Bezpieczeństwem, Dział Operacyjny w P. W obu pismach Poczta Polska S.A., wskazała, iż datą nadania przesyłki nr (...) jest dzień [...] 2016 r. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a., jak również wniesienia o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność faktu posługiwania się przez placówkę Poczty Polskiej S.A. określoną pieczęcią, Prezes ARiMR poinformował, że postępowanie w sprawie przyznania płatności regulowane ustawą z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U, 2016 r., poz. 1387, z późn. zm.) oraz wydanym na jego podstawie rozporządzeniem, jest postępowaniem szczególnym. Organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniając wszelkie okoliczności sprawy, dokonał ustalenia stanu faktycznego w oparciu o zebrany materiał dowodowy, tj. pisma z Poczty Polskiej S.A., co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Wobec powyższych ustaleń, organ odwoławczy nie mógł dopatrzeć się w działaniu organu I instancji naruszenia art. 7 oraz art. 80 k.p.a., jak również naruszenia art. 107 k.p.a., gdyż w decyzji z dnia [...] 2017 r. zawarte jest zarówno uzasadnienie prawne, jak i faktyczne podjętej przez organ I instancji decyzji. Jednocześnie, odnosząc się do wniosku przesłuchania świadków, organ II Instancji wskazał, iż stosownie do treści art. 75 § 1 k.p.a. , nie zaszły okoliczności do zastosowania tego przepisu. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygnięcie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zawarte w decyzji z dnia (...) czerwca 2017 r., wydane w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej. Skarżąca w skardze podniosła zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich poprzez dokonanie ustaleń niezgodnych, a nawet sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, nieuwzględnienie wniosków dowodowych Skarżącego, dowolną oceną materiału dowodowego; b) art. 11 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób ogólnikowy oraz nieustosunkowanie się do dowodów przedstawionych przez Skarżącego i ich pominięcie. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż organ w sposób nieuprawniony stwierdził, że materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwala na uznanie, że przesyłka została nadana w dniu [...]2016 r., a nie jak wskazuje Grupa i jak wskazuje data stempla pocztowego na potwierdzeniu nadania w dniu [...]2016 r. Spółdzielnia nie podziela stanowiska organu, które zostało przedstawione w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji. Grupa nadała przesyłkę w dniu [...]2017 r. i obecne działanie organu, który swoją decyzję opiera się błędnym wpisie na stronie internetowej uważa za całkowicie pozbawione podstaw. W konsekwencji za nieprawidłową należy uznać decyzję o odmowie przyznania środków finansowych z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych z uwagi na to, że wbrew twierdzeniom organu wniosek został złożony we właściwym terminie. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami wyżej wskazanej ustawy p.p.s.a oraz ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013r., poz. 173 z p. zm., obecnie Dz. U. z 2017r., poz. 1856) dalej jako u.w.r.o.w., jak i z pozostałymi normami prawa materialnego mającymi zastosowanie w sprawie, Sąd uznał, iż rozstrzygnięcie to zostało wydane prawidłowo, a tym samym skarga podlega oddaleniu. Należy przy tym podkreślić, iż zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 i ust. 2 u.w.r.o.w., z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z p. zm., obecnie Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej: k.p.a., chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a zgodnie z ust. 3 tego przepisu strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a, lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga również to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże w mocy art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Realizując powyższe uprawnienia Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w sprawie nie doszło do naruszenia zastosowanych przepisów prawa materialnego, zaś w działaniach organów nie sposób dopatrzyć się uchybień proceduralnych, które mogłyby skutkować uchyleniem decyzji. Na wstępie - odnosząc się do mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, a w szczególności treści rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 81, poz. 550, z późn. zm.; obecnie Dz. U. z 2018r., poz.688), zwanego dalej "rozporządzeniem wykonawczym" - należy wskazać, że w myśl § 6 ust. 3 tego rozporządzenia wypłata pomocy za dany okres jest dokonywana na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, która jest wydawana w oparciu o złożony wniosek o płatność, spełniający warunki określone w § 7 ust. 1, do którego dołączane są dokumenty wskazane w ust. 2 tego przepisu. Wniosek o płatność – zgodnie z § 6 ust. 2 - składa się do oddziału regionalnego Agencji właściwego ze względu na siedzibę grupy w terminie 30 dni od dnia upływu okresu, o którym mowa w ust. 1, który stanowi, że pomoc wypłacana w formie rocznych płatności obejmuje okresy kolejnych 12 miesięcy prowadzenia działalności przez grupę, liczone od dnia wydania decyzji o wpisie grupy do rejestru. W niniejszej sprawie badaniu Sądu została poddana decyzja Prezesa ARiMR utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji dotycząca odmowy przyznania stronie środków z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" za okres od [...]2015 roku do [...] 2016 roku, tj. za trzeci rok korzystania z pomocy, z uwagi na złożenie wniosku po terminie wskazanym w tym przepisie, a więc po dniu [...] 2016 r. Jak już wspomniano - zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 i ust. 2 u.w.r.o.w., do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a zgodnie z ust. 3 tego przepisu strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zatem z treści ww. przepisu wynika, że organ działa na podstawie k.p.a., z zastrzeżeniem pewnych odmienności, do których należy brak związania treścią m.in. art. 77 § 1 tej ustawy, zatem zawarty w skardze zarzut dotyczący jego naruszenia nie jest zasadny. Obowiązkiem organu jest natomiast rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co w ocenie Sądu miało miejsce w sprawie. Organ II instancji odniósł się do dokumentów i dowodów zgromadzonych w sprawie i dokonał oceny ich znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji przeprowadziły postępowanie w oparciu zarówno o dokumenty oraz twierdzenia przedstawione przez stronę, jak też znajdujące się aktach sprawy dokumenty, w tym pisma Poczty Polskiej S.A., o czym strona została poinformowana. Fakt nieuznania przez organy dowodów przedstawionych przez stronę za wystarczające do zmiany oceny stanu faktycznego oraz wskazanie powodów dokonania takiej oceny nie może być natomiast traktowane jako przeprowadzenie postępowania niezgodnie z zasadami określonymi w art. 21 u.w.r.o.w. Należy w tym miejscu dodać, iż organ nie pominął dowodów przedstawionych przez stronę, jednakże mając na uwadze całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznał, iż ich treść nie mogła mieć wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. To samo odnosi się do wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków, jak też dowodu z opinii biegłego. Za niezasadny tym samym uznać również należało zarzut dotyczący naruszenia art. 7 k.p.a. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 107 § 1 oraz art. 11 k.p.a. Wbrew zarzutom skarżącej organ II instancji właściwie ustalił stan faktyczny oraz wskazał mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa. Dokonując ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Prezes ARiMR w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyczerpująco wyjaśnił podjęte rozstrzygnięcie opierając argumentację na zgromadzonym materiale dowodowym. Nie naruszył tym samym również art. 80 k.p.a. oraz art. 21 ust. 2 u.w.r.o.w. Organ przeprowadził szczegółowe postępowanie dowodowe mające na celu ustalenie, którego dnia został nadany w placówce pocztowej wniosek Strony skarżącej. W opinii Sądu organ prawidłowo ustalił, opierając się na pismach operatora pocztowego, że wniosek ten został złożony w dniu (...)2016 r., a nie jak twierdzi Strona skarżąca w dniu (...)2016 r. Swoje twierdzenie Skarżący opiera na potwierdzeniu nadania, na którym widnieje stempel pocztowy z datą "[...]2016" , natomiast operator pocztowy twierdzi, że ów stempel nie jest wiarygodny, z uwagi na stan cyfry "1" w dacie "16", Nadto Poczta Polska S.A. wskazała na zapisy ze swoich dokumentów, z których jednoznacznie wynika, iż wniosek został złożony w dniu 26 września 2016 r., natomiast na kopercie przesyłki, jak też na potwierdzeniu odbioru dołączonego do przesyłki znajdują się nieczytelne datowniki, które zostały umieszczone przez pracownika przyjmującego przesyłkę do nadania (karta 13/1 akt admin.). W ocenie Sądu nie można tym samym uznać, że organy przekroczyły zakres postępowania dowodowego, jaki ciążył na organie w rozpatrywanej sprawie. Skarżący nie przedstawił dowodu podważającego dowód z rejestru operatora pocztowego. Należy też podkreślić, że dla prawidłowego rozpoznania sprawy nie jest niezbędnym zakończenie postępowania karnego, które toczy się w stosunku do osoby, która w imieniu Skarżącego , będąc pracownikiem Spółdzielni, nadała wniosek na poczcie. Ewentualne prawomocne zakończenie tego postępowania, w którym osoba ta zostanie uznana winną lub nie popełnionego czynu fałszowania dokumentów, może być podstawą do wznowienia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Tym samym organy wydając zaskarżone decyzje odniosły się do zgromadzonego materiału dowodowego, jak i twierdzeń Strony skarżącej. Spowodowało to – zdaniem Sądu - brak podstaw do uznania, że doszło do naruszenia zasad ogólnych k.p.a., jak również zasad dotyczących zgromadzenia i oceny materiału dowodowego w sposób, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy. Organ w wyczerpujący sposób zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, zaskarżona decyzja zawiera ponadto wszystkie elementy przewidziane przepisami procedury administracyjnej, uzasadnienie zawiera szczegółowe wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez organ innych przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.