V SA/Wa 1556/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Sławomir Fularski, Sędzia WSA - Justyna Mazur, Protokolant ref. staż - Julia Murawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2015 r. sprawy ze skargi M. Sp. jawna w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego oddala skargę Przedmiotem skargi złożonej przez M. Spółka jawna w G. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] lutego 2015r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z [...] stycznia 2014 r., nr [...] odmawiająca zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: wnioskiem z 6 września 2013 r. skarżąca zwróciła się do Naczelnika Urzędu Celnego w P. o zwrot podatku akcyzowego w wysokości 13.750 zł z tytułu dokonanego eksportu siedmiu samochodów osobowych marki Hyundai IX35. Do wniosku dołączono dokumenty w postaci faktur zakupu pojazdów na terenie kraju, faktur sprzedaży pojazdów w ramach eksportu, oryginał potwierdzenia dostawy CMR z 7.09.2012 r., potwierdzenie wywozu (IE599), potwierdzenia zapłaty akcyzy za przedmiotowe samochody, 7 decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 5 listopada 2013 r. o uchyleniu decyzji o rejestracji przedmiotowych samochodów i umorzeniu postępowania w sprawie ich rejestracji. Naczelnik Urzędu przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego uzyskał dane z bazy CEPiK-CEP, z której wynikało, że przedmiotowe samochody zostały zarejestrowane na terenie kraju po raz pierwszy w dniu 6 września 2012 r. przez Urząd Miasta G. i status zarejestrowanych na stałe, posiadały one na datę sprawdzania tego faktu przez organ w dniu 30 września 2013 r. i 1 października 2013 r. Z ustaleń organu wynika, że eksportu samochodów dokonano 7 września 2012 r., oraz, że wykazano zapłatę akcyzy od w.w. pojazdów. Decyzją z [...] stycznia 2014 r. Naczelnik Urzędu odmówił zwrotu podatku akcyzowego z tytułu eksportu ( Szwajcaria) samochodów osobowych. Organ I instancji stwierdził, że jedną z podstawowych przesłanek warunkujących zwrot podatku akcyzowego jest okoliczność, by eksportowane pojazdy nie były wcześniej zarejestrowane na terytorium kraju. Tymczasem pojazdy były zarejestrowane od dnia 6 września 2012 r., a fakt ten potwierdza również treść faktur zbycia samochodów na rzecz A. (AG), w których zamieszczona została wskazana data rejestracji samochodów, co dowodzi, że konsumpcja tych samochodów nastąpiła w kraju. Skarżąca złożyła odwołanie od decyzji wnosząc o jej uchylenie i zwrot akcyzy ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem uzupełnienia postępowania dowodowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 107 ust. 1 ustawy z 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (tekst jednolity Dz.U. z 2014r, poz. 752, dalej: u.p.a.) poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż sporne pojazdy w momencie eksportu były zarejestrowane na terenie kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym; - art. 122 w zw. z art. 187 w zw. z art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i wydanie decyzji w oparciu o informacje zgromadzone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdził niedopuszczalność odwołania. Na skutek złożonej skargi wyrokiem z dnia 10 października 2014 r. V Sa/Wa 1085/14 WSA w Warszawie uchylił postanowienie Dyrektora Izby, nie podzielając jego stanowiska. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z 19 lutego 2015r. Dyrektor Izby utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Przytoczył podstawy prawne decyzji i zacytował treść art. 107 § 1 ustawy o podatku akcyzowym. Wskazał, że strona nie spełniła wszystkich wymaganych tym przepisem przesłanek zwrotu akcyzy, które muszą być spełnione łącznie. Organ wskazał, że strona nie spełniła przesłanki w zakresie dysponowania pojazdami jak właściciel i dokonania ich eksportu oraz braku ich wcześniejszej rejestracji na terytorium kraju w dacie ich przemieszczenia, co wynika ze zgromadzonych w sprawie dowodów i co uniemożliwia otrzymanie przez nią zwrotu podatku akcyzowego. W szczególności w zakresie braku dysponowania samochodami jak właściciel organ wskazał na treść zawartą w komunikacie IE-599 z dnia 7 września 2012 r., którym określono warunki ich wywozu jako "EXW [...]" oraz na treść faktur VAT z 6 września 2012 r. ( dotyczących sprzedaży pojazdów kontrahentowi zagranicznemu). Organ podkreślił, że strona nie przedstawiła żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że to w rzeczywistości ona rzeczywiście zrealizowała eksport zlecając działanie w swoim imieniu agencji celnej – S. S.A, a więc, że wystąpiła w roli gestora transportu.. Jeśli chodzi o rejestrację pojazdu to w ocenie organu późniejsze decyzje dotyczące uchylenia decyzji o rejestracji pojazdu wywołują skutek ex –nunc i pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżąca złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) naruszenie art. 107 ust. 1 u.p.a. z dnia 29 kwietnia 2011 (Dz.U. nr 108,poz.626) poprzez błędne przyjęcie, że sporne pojazdy w momencie eksportu były zarejestrowane na terenie kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym w sytuacji gdy decyzje o rejestracji spornych pojazdów zostały uchylone i postępowanie w sprawie rejestracji przedmiotowych pojazdów zostało umorzone w całości oraz przez błędne przyjęcie, że podatnik nie dysponował prawem rozporządzania pojazdami jak właściciel, oraz, że strona nie udowodniła eksportu w jej imieniu pojazdów ; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 122 w związku z art. 187 i w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i wydanie decyzji w oparciu o ogólne informacje zgromadzone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. W uzasadnieniu skargi strona powołała się na wykładnię "braku wcześniejszej rejestracji pojazdu" i wskazała, że rejestracja czasowa pojazdu stanowi część procesu rejestracji stałej pojazdu. Wskazała, że organ błędnie ocenił znaczenie decyzji wydanych przez Prezydenta Miasta G. o uchyleniu wydanych przez siebie w dniu 6 września 2012 r. decyzji o rejestracji przedmiotowych samochodów i umorzeniu postępowania w przedmiocie ich rejestracji wskazując, że istotą rzeczy jest okoliczność, że rejestracja samochodów musi nastąpić w zgodzie z przepisami ustawy o ruchu drogowym. Podniosła, że organ podkreślając okoliczność, że uchylenie decyzji o rejestracji samochodów ma skutek ex nunc, nie wziął pod uwagę, że w dacie rejestracji, strona nie była właścicielem pojazdów zatem rejestracja ich nie nastąpiła zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Powoduje to, że nie sposób twierdzić, że przedmiotowe pojazdy były zarejestrowane zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W odniesieniu do skutku jaki wywiera uchylenie decyzji strona powołała się na wyrok NSA sygn. I GSK 124/13, który zapadł w odniesieniu do postępowania wznowieniowego ale ma także zastosowanie w postępowaniu zwyczajnym. W wyroku tym NSA stwierdził, że należy odróżnić skutek ex nunc jaki decyzja wywołuje w stosunkach prawnych od jej wpływu na postępowanie wznowieniowe... NSA stwierdził dalej, że Dyrektor Izby Celnej rozpoznając ponownie sprawę zwrotu podatku akcyzowego w trybie wznowienia postępowania, nie dysponował już decyzjami rejestracyjnymi a więc odpadła ta negatywna przesłanka zwrotu podatku akcyzowego. Identyczna sytuacja zdaniem strony występuje w przedmiotowej sprawie. Strona podkreśliła, że postępowanie administracyjne w sprawie rejestracji pojazdu kończy się wydaniem decyzji o rejestracji, zatem data rejestracji jest datą rejestracji stałej a nie rejestracji czasowej ( wstępnej, warunkowej jaką jest decyzja o rejestracji czasowej). Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała się również na Dyrektywę Rady 2008/118 WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę 92/12/EWG, która jako moment dopuszczenia do konsumpcji przyjmuje moment odbioru wyrobów akcyzowych. Nadto skarżąca wskazała, że organ dokonał błędnej wykładni pojęcia nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, określonym w art. 107 ust. 1 u.p.a. uznając, że skoro skarżąca, nie była pełnoprawnym właścicielem pojazdów w momencie dokonania eksportu, to nie jest uprawniona do zwrotu akcyzy. Skarżąca przyznała, że w dniu 6 września 2012 r. dokonała sprzedaży przedmiotowych samochodów i jakkolwiek w dacie eksportu nie była ich właścicielem, to posiadała prawo rozporządzania nimi jak właściciel. Skarżąca podkreśliła, że w złożonym liście przewozowym CMR zarówno w polu 1 jak i 22 została wskazana spółka ona więc była nadawcą przesyłki i ona zleciła ich transport. Zapisy w dokumencie IE-599 dotyczące warunków dostawy określone jako EXW zostały dokonane błędnie przez agenta celnego i w istocie powinny one być określone jako DDU. Nadto dokument IE 599 został wygenerowany elektronicznie i nie został potwierdzony za zgodność przez pełnomocnika strony zatem, nie może on stanowić dowodu w sprawie. W zakresie wagi dowodowej dokumentu strona odwołała się do wyroku Sądu Apelacyjnego V ACa 86/12. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Przedmiotem sprawy jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia odmawiającego zwrotu akcyzy. Zgodnie z art. 107 ust. 1 u.p.a. podmiotowi, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, i który dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, przysługuje zwrot akcyzy na wniosek, złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego. Ustawodawca ponadto postanowił, że podmiot, o którym mowa w cyt. art. 107 ust. 1 u.p.a., jest obowiązany posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, którymi są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem (art. 107 ust. 3 u.p.a.). Do wniosku o zwrot załącza się dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturę z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, o których mowa w art. 107 ust. 3 u.p.a. (art. 107 ust. 4 u.p.a.) Przesłankami zwrotu podatku akcyzowego, zgodnie z treścią powołanych przepisów, są: 1) nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, 2) dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu we własnym imieniu lub zlecenie we własnym imieniu realizacji tych czynności, 3) brak zarejestrowania samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, 4) zapłata akcyzy od samochodu osobowego na terytorium kraju, 5) złożenie wniosku właściwemu Naczelnikowi Urzędu Celnego, 6) zachowanie terminu jednego roku do złożenia wniosku, liczonego od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego. Dla pozytywnego rozpoznania wniosku o zwrot podatku akcyzowego konieczne jest, aby wszystkie przesłanki zostały spełnione łącznie. W przedmiotowej sprawie skarżąca spółka domagała się zwrotu podatku akcyzowego z tytułu eksportu 7 samochodów marki Hyundai. Należy zgodzić się z organem, że skarżąca nie spełniła wszystkich przesłanek warunkujących zwrot akcyzy. Należy uznać, zgodnie z prawidłowym stanowiskiem organu, że nie została spełniona przesłanka braku wcześniejszej rejestracji samochodów w momencie rozpoczęcia procedury ich eksportu, jak również, że skarżąca w myśl art. 107 ust. 1 u.p.a., nie wykazała faktu rozporządzania samochodami jak właściciel i dokonania ich eksportu w tym charakterze (lub, że rozporządzała samochodami jak właściciel i to na jej rzecz eksport został zrealizowany), przy czy obydwie te przesłanki muszą wystąpić łącznie. W orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie "nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel" nie jest tożsame pojęciu "nabycia prawa własności samochodu osobowego". Zakres podmiotowy pierwszego spośród tych pojęć jest szerszy i swoim zakresem obejmuje również podmiot, który nie będąc prawnym właścicielem samochodu osobowego, jest jego posiadaczem, i który na podstawie konkretnej czynności z jego udziałem uzyskał możliwość faktycznego dysponowania pojazdem w sposób i w zakresie przysługującym właścicielowi, nawet jeżeli równocześnie skutkiem tej czynności nie jest przeniesienie prawa własności. W związku z powyższym w orzecznictwie przyjmuje się, że fakt przeniesienia prawa własności na skutek sprzedaży samochodu, nie pozbawia dotychczasowego właściciela prawa dokonania jego dostawy wewnątrzwspólnotowej czy też eksportu osobiście bądź przez inną osobę, co powoduje, że dokonujący dostawy wewnątrzwspólnotowej, czy też eksportu, nie musi posiadać władztwa nad rzeczą. Dokonując w tym kontekście dalszej wykładni art. 107 § 1 u.p.a., należy stwierdzić, ze dopuszczalna jest także sytuacja, w której nabywca towaru dokona jego eksportu czy też dostawy wewnątrzwspólnotowej w imieniu zbywcy, przy czym, jeżeli taka sytuacja miała miejsce powinna być w określony sposób udokumentowana. Skarżąca spółka nabyła w pewnym momencie prawo rozporządzania samochodami jak właściciel, co nastąpiło w drodze kupna tych samochodów w dniu 5 września 2012 r. od dealera Hyundai. Dyrektor Izby stwierdził jednak, że w chwili wykonywania wywozu (eksportu) do Szwajcarii skarżąca nie dysponowała przedmiotowymi samochodami jak właściciel, lecz podmiot w postaci nabywcy, którym był jej szwajcarski kontrahent czyli D. AG. Dyrektor uznał, że skarżąca, przed eksportem samochodów na terytorium Szwajcarii, wyzbyła się prawa rozporządzania towarem jak właściciel ponieważ w dniu 6 września 2012 r. sprzedała przedmiotowe samochody i nie była ona "gestorem transportu", gdyż jej rola ograniczyła się do dostarczenia pojazdu na miejsce wskazane przez nabywcę, czego dowodzi treść faktur VAT z dnia 6 września 2012 r. i treść zawarta w komunikacie IE 599 określająca warunki wywozu samochodów.. Oceniając ustalenia organu w tym zakresie należy uznać je za prawidłowe, ponieważ załączone dokumenty nie potwierdzają, iż to skarżąca dokonała eksportu, czy też, że eksport był realizowany przez inny podmiot, ale w imieniu skarżącej (która powinna nabyć prawo rozporządzania samochodem jak właściciel). Słusznie Dyrektor Izby wskazał, że strona nie przedstawiła żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że to ona zrealizowała wywóz, czy też, że agencja celna dokonała tych czynności w jej imieniu. Należy podkreślić, że skarżąca nie złożyła żadnych dokumentów, oprócz wskazanego w potwierdzeniu wywozu IE 599 z 7 września 2012r., które potwierdzałyby ustalenia między skarżącą i nabywcą samochodów w zakresie kosztów transportu i ubezpieczenia, przy czym z ww. dokumentu przedłożonego przez stronę wynika, że wskazano tam warunki dostawy jako EXW Gliwice. Warunki dostawy EXW przewidują najmniejszą odpowiedzialność oraz zaangażowanie ze strony sprzedającego. Dostawa zostaje uznana za dokonaną w momencie postawienia towarów do dyspozycji kupującego w oznaczonym miejscu, bez zobligowania do dalszych czynności ze strony sprzedającego. Koszty transportu i ryzyko ponosi kupujący od momentu postawienia towaru do jego dyspozycji w wymienionym miejscu. Tak więc skoro z przedstawionej dokumentacji wynika, że strony uzgodniły warunki dostawy jako EXW [...], Dyrektor Izby trafnie uznał, że eksport przedmiotowych samochodów, nie został dokonany na zlecenie czy też w imieniu strony, a agencja celna działała na rzecz nabywcy, tym bardziej, że skarżąca nie przedstawiła również żadnego dowodu, że to ona zleciła agencji dokonanie czynności wywozu. Należy przyjąć, że okoliczności tej nie potwierdza w tej sytuacji również treść dokumentu CMR mimo, iż w polach nr 1 i 22 listu przewozowego CMR jako nadawca widnieją dane spółki. Należy uznać, że Dyrektor trafnie wskazał, że rola strony ograniczyła się jedynie do dostarczenia pojazdów do miejsca wskazanego przez nabywcę, a nie przyjęciu roli "gestora transportu" ww. samochodów osobowych. Zatem dokonaną transakcję należy potraktować jako sprzedaż w kraju; dokonana zaś na terenie kraju sprzedaż samochodów osobowych kontrahentowi zagranicznemu, nie jest eksportem zdefiniowanym w art. 2 pkt 6 u.p.a. - eksport - wywóz wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej potwierdzony przez urząd celny, który nadzoruje faktyczne wyprowadzenie tych wyrobów lub samochodów poza terytorium Unii Europejskiej Skoro, jak wskazano już wyżej, eksport, zgodnie z art. 2 pkt 6 u.p.a., jest fizycznym przemieszczeniem wyrobu z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej, a zwrot podatku akcyzowego zapłaconego w kraju należny jest jedynie po wykazaniu dostarczenia samochodu osobowego poza terytorium Unii Europejskiej, to w sytuacji, gdy skarżąca nie dokonała eksportu (czy też w jej imieniu ten eksport nie został dokonany), nie przysługuje jej zwrot zapłaconego podatku akcyzowego. Sąd podkreśla, że załączone dokumenty potwierdzają eksport, ale były niewystarczające do zastosowania instytucji zwrotu akcyzy, ponieważ ponownie należy przypomnieć, że do zwrotu akcyzy wymagane jest łączne spełnienie dwóch warunków podmiotowych: władanie pojazdem jak właściciel oraz dokonanie przez taki podmiot lub w jego imieniu eksportu. W przedmiotowej sprawie w dniu 7 września 2012r. skarżąca utraciła faktyczną więź z pojazdami wraz z przekazaniem ich nabywcy z zakładu w Gliwicach (EXW Gliwice) do przetransportowania na własny koszt na terytorium państwa trzeciego, co świadczy również o tym, że eksport tych samochodów osobowych dokonany był przez nabywcę we własnym imieniu. Nie można przyjąć, że wskazanie warunków EXW [...], zamiast prawidłowego zdaniem strony DDU, było wynikiem pomyłki agenta celnego, a nie wynikiem świadomego uzgodnienia warunków wywozu towaru, ponieważ tego gołosłownego twierdzenia strony nic nie potwierdza. Brak jest również podstaw do uznania, za zasadne stanowiska strony, że skoro potwierdzenie wywozu stanowiące dokument wygenerowany elektronicznie, nie zostało potwierdzone za zgodność z oryginałem to nie można przyjąć, iż jest to dokument urzędowy a treści w nim zawarte mogą być podstawą ustaleń organu. Należy zaznaczyć, że komunikat IE 559, wraz z wywozowym dokumentem towarzyszącym, jest dokumentem wygenerowanym z systemu Huzar Software i stanowi on dowód potwierdzający wywóz przedmiotowych pojazdów (w ramach Systemu Kontroli Eksportu –ECS) zgodnie z przepisami prawa celnego, na równi z dokumentami papierowymi. Dokument ten jest przy użyciu odpowiedniego klucza możliwy i łatwy do zweryfikowania przez organy celne, zatem twierdzenia strony odnośnie jego wagi dowodowej, są bezzasadne. Sąd uznaje również, że stanowiska strony w przedmiocie oceny w zakresie konsumpcji samochodów na terenie kraju nie potwierdza treść przywoływanej w sprawie Dyrektywy, jako, że nie ma ona bezpośredniego zastosowania do samochodów. Tym samym nie można uznać za trafne zarzutu naruszenia treści art. 107 ust. 1 u.p.a. o jakim jest mowa w pkt 1 skargi. Odnosząc się do kwestii rejestracji samochodów na terytorium kraju Sąd uznał,również, że bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 107 ust. 1 u.p.a. oraz art. 122 w zw. z art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i wydanie decyzji w oparciu o ogólne informacje zgromadzone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Organy podatkowe na podstawie zgromadzonych dokumentów miały podstawy do stwierdzenia, że skarżąca nie spełniła przedmiotowego warunku do zwrotu akcyzy. Trzeba bowiem podkreślić, że z danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz załączonych przez skarżącą faktur sprzedaży przedmiotowych samochodów szwajcarskiemu kontrahentowi wynika, że w dniu 6 września 2012 r. dokonano ich pierwszej rejestracji. Rejestracja ta, na datę sprawdzenia danych w CEPiK w dniu 30 września 2013 r. i 1 października 2013 r. była aktualna, po czym w dniu 5 listopada 2013 r. decyzje dotyczące rejestracji zostały w wyniku wznowienia uchylone a postępowania umorzone. Należy zauważyć, że z treści zapisów w CEPiK wynika, że rejestracji samochodów w dniu 6 września 2012 r. dokonano na wniosek skarżącej i to ona widnieje jako właściciel tych samochodów, które następnie już po zarejestrowaniu sprzedała szwajcarskiej firmie (bo w treści faktur sprzedaży zawarty jest zapisek o rejestracji). W tej sytuacji Sąd jest zdania, że późniejsze wznowienie postępowania w sprawie rejestracji i uchylenie decyzji o rejestracji i umorzenie postępowania pozostaje w świetle treści art. 107 ust. 1 u.p.a. bez wpływu na trafność rozstrzygnięcia organu. Należy stwierdzić ponadto, że treść wyroku I GSK 124/13 dotyczy postępowania nadzwyczajnego, został wydany w określonych okolicznościach faktycznych w związku z czym zdaniem Sądu nie można zawartych w nim argumentów przenieść wprost w odniesieniu do postępowania zwykłego. Należy zauważyć także mając na względzie treść przepisów w postaci art. 80a ust. 1, ust. 2 ,ust. 4, art. 80b ust. 2 pkt 1 i 4, art. 80c ust. 1 pkt 8 Prawa o ruchu drogowym dotyczącym ewidencji kierowców i pojazdów samochodowych, że dane jakie gromadzone są w tej ewidencji i przekazywane do niej w zakresie rejestracji samochodów przez właściwe organy, jak również mając na względzie, że przepisy tej ustawy przewidują jakim organom i w jakich sprawach mogą one być przekazywane , powodują, że wydruk z ewidencji może stanowić dowód w sprawie. Zdaniem Sądu dowód ten jest dowodem równoważnym z dowodem urzędowym. Wynika to bowiem zarówno z faktu prowadzenia tej ewidencji przez organ centralny, jak również ze sposobu gromadzenia danych. Zatem organ mógł przyjąć, że samochody zostały zarejestrowane w kraju w datach wskazanych w ewidencji, które to dane zostały także potwierdzone przez faktury załączone przez stronę. Stąd też należy uznać, że konsumpcja danego pojazdu nastąpiła w kraju, a nie na terytorium Szwajcarii. Dlatego też prawidłowo organ z tej przyczyny odmówił zwrotu podatku akcyzowego. Mając powyższe na względzie Sąd stoi na stanowisku, że Dyrektor Izby dokonał prawidłowej oceny całego materiału dowodowego, przewidzianego przepisami ustawy o podatku akcyzowym i przedstawionego przez podmiot wnioskujący o zwrot akcyzy, na którym ciąży obowiązek przedstawienia dowodów z dokumentów. Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.).