V SA/Wa 1562/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2013 r. sprawy ze skargi T.K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez T.K., jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2012 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] o uchyleniu decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] i przyznaniu rekompensaty na realizację operacji w zakresie "rekompensaty społeczno-gospodarcze w celu zarządzania krajową flotą rybacką" operacja "wcześniejsze emerytury". Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. W dniu 15 stycznia 2010 r. w [...] Oddziale Regionalnym ARiMR, T.K. złożył wniosek o dofinansowanie w ramach środka 1.5 Rekompensaty społeczno-gospodarcze w celu zarządzania krajową flotą rybacką w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" na realizację operacji dotyczącej wcześniejszej emerytury. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] rozpoznając ww. wniosek Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. przyznał skarżącemu rekompensatę w wysokości 73.530,07 zł. Decyzją tą nałożono również na wnioskodawcę zobowiązanie do realizacji operacji objętej wnioskiem T.K. zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa m.in. poprzez: trwałe zaprzestanie wykonywania zawodu rybaka, niekorzystania z innej pomocy finansowej ze środków publicznych na realizację operacji określonej we wniosku o dofinansowanie, oraz umożliwieniu przeprowadzenia kontroli dokumentów lub kontroli w miejscu realizacji operacji upoważnionym osobom zgodnie z przepisami dotyczącymi przeprowadzania kontroli w ramach Programu. W piśmie z dnia 20 kwietnia 2011 r. Najwyższa Izba Kontroli Delegatura w S. poinformowała Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego w S. o wyniku czynności przeprowadzonych przez NIK w związku z kontrolą realizacji Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" w zakresie restrukturyzacji floty rybackiej i rozwoju obszarów zależnych od rybactwa. Pismem z dnia 11 maja 2011 r. Dyrektor [...] OR ARiMR zawiadomił T.K. o wszczęciu postępowania w celu uchylenia decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. oraz o wstrzymaniu wypłaty rekompensaty. Odpowiadając na wezwanie organu do zajęcia stanowiska w sprawie T.K. w piśmie z dnia 20 czerwca 2011 r. wyjaśnił, iż: "(...) w okresie od września do grudnia 2010 r. zdarzało mi się wypływać w rejs należącym do mnie statkiem rybackim [...], ale tylko i wyłącznie w charakterze pasażera i armatora – celem skontrolowania pracy zatrudnianej przeze mnie załogi.". Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] lutego 212 r. nr [...] uchylił decyzję o przyznaniu pomocy w całości i przyznał rekompensatę za okres od dnia wpływu oświadczenia o zaprzestaniu wykonywania zawodu rybaka do dnia kiedy zdaniem organu T.K.wrócił ponownie do zawodu. Rozpoznając odwołanie T.K. od ww. decyzji organu I instancji Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] maja 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadenieniu rozstrzygnięcia przedstawiono stan faktyczny sprawy oraz treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, iż beneficjent w swoich wyjaśnieniach odniósł się jedynie do okresu wrzesień- grudzień 2010 r., pozostawiając bez komentarza pozostałe dni, w których był zamustrowany na jednostce rybackiej [...]. Zdaniem organu T.K. powracając do wykonywania zawodu rybaka naruszył warunki uzyskania rekompensaty w ramach środka 1.5 "Rekompensaty społeczno- gospodarcze w celu zarządzania krajową flotą rybacką" dotyczącej operacji utraty miejsca pracy na statku rybackim. Pismem z dnia 25 maja 2012 r. T.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję z dnia [...] maja 2012 r. zarzucając jej m.in. naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie istotny sprawy oraz naruszenie art. 75 kodeksu morskiego w zw. z art.59 § 3 pkt 1 kodeksu morskiego poprzez błędne rozumienie pojęcia "armatora" i "właściciela" statku. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, iż skarżący jako właściciel i armator dokonywał określonych czynności w terminach planowanych na statku [...]. W ocenie skarżącego podkreślić jednak należy, iż NIK w swojej kontroli nie rozróżnił członka załogi zatrudnionego na statku w charakterze "rybaka" od członka załogi zamustrowanego w charakterze "armatora". Naruszono tym samym przepisy kodeksu morskiego co pośrednio potwierdzają raporty Straży Granicznej. Ponadto powołano się na niewłaściwość Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozpoznającego sprawę. W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 j.t.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania prowadzącego do oceny, czy zaskarżone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej odpowiadają prawu i czy postępowanie poprzedzające ich wydanie nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego ani też naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi. Odnosząc się na wstępie do zarzutu dopuszczalności prowadzenia przedmiotowej sprawy przed tut. Sądem, wyjaśnić należny, iż argumentacja skarżącego w tym zakresie jest nieprawidłowa. Przedmiotem zaskarżania w tym postępowaniu jest bowiem decyzja Prezesa ARiMR utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] lutego 2012 r. o uchyleniu decyzji ostatecznej w zakresie rekompensaty społeczno-gospodarczej w celu zarządzania krajową flotą rybacką, operacja "wcześniejsze emerytury". Zgodnie z treścią przepisu art. 14 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619 ze zm.), w przypadku odmowy przyznania przedmiotowej pomocy, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (art. 14 ust. 5). Jak wynika natomiast z treści przepisu art. 13 § 2 p.p.s.a., do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. 98, poz. 634, z późn. zm.), siedzibą Agencji jest miasto stołeczne Warszawa. Sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Nadto wyjaśnić tutaj również należy, iż przedmiotowa sprawa dotyczy pomocy ze środków europejskich przyznawanej w trybie administracyjnym na podstawie ww. przepisów prawa. Pomimo tego, iż operacja w ramach przedmiotowego dofinansowania nosi nazwę "wcześniejsze emerytury", nie mamy jednak tutaj do czynienia ze sprawą z zakresu emerytur rozstrzyganą przez sądy powszechne badające sprawy dotyczące ubezpieczeń społecznych. W świetle wyżej przedstawionych przepisów prawa nie ulega żadnej wątpliwości, iż sprawa niniejsza ma charakter sprawy administracyjnej rozpoznawanej na podstawie ww. art. 3 p.p.s.a. Przechodząc natomiast do wyjaśnienia motywów podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia wskazać należy, iż podstawę prawną przyznania pomocy finansowej na realizację środka 1.5 Rekompensaty społeczno-gospodarcze w celu zarządzania krajową flotą rybacką, objętego osią priorytetową 1 – Środki na rzecz dostosowania floty rybackiej Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013", stanowiącego załącznik do obwieszczenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 lipca 2009 r. w sprawie Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (M. P. Nr 51, poz. 739), stanowi Rozporządzenie Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. UE L 223 z 15.08.2006, str. 1), w którym ustanowiono Europejski Fundusz Rybacki (dalej zwany "EFR") oraz określono ramy wsparcia wspólnotowego na rzecz zrównoważonego rozwoju sektora rybactwa, obszarów zależnych głównie od rybactwa, a także rybołówstwa śródlądowego. Zgodnie z art. 21 lit. e rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 wsparcie z EFR mające na celu dostosowanie wspólnotowej floty rybackiej dotyczy rekompensaty społeczno-gospodarczej w celu zarządzania wspólnotową flotą rybacką zgodnie z art. 27. Stosownie do art. 27 ust. 1 lit. d rozporządzenia EFR może mieć udział w finansowaniu środków społeczno-gospodarczych proponowanych przez państwa członkowskie na rzecz rybaków dotkniętych zmianami w zakresie rybactwa, które to środki obejmują wcześniejsze odejście z sektora rybactwa, w tym wcześniejsze emerytury. W art. 3 lit. b rozporządzenia zawarto przy tym definicję rybaka jako osoby, której zajęciem – uznanym przez państwo członkowskie – jest zawodowe rybactwo na pokładzie czynnego statku rybackiego. Należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 Komisja i państwa członkowskie zapewniają spójność pomocy udzielanej z EFR z politykami, priorytetami i działaniami Wspólnoty oraz jej komplementarność z innymi instrumentami finansowymi Wspólnoty. Ta spójność i komplementarność znajduje swoje odbicie w programie operacyjnym, który, stosownie do art. 17 ust. 1 rozporządzenia, jest opracowywany przez każde z państw członkowskich w celu realizacji polityki i priorytetów, które mają być współfinansowane z EFR. Zgodnie zaś z art. 20 ust. 2 rozporządzenia dla każdej osi priorytetowej określonej w tytule IV państwo członkowskie ustanawia w ramach swego programu operacyjnego warunki i procedury ich stosowania. W powyższym kontekście wskazać należy, iż w dziale VI Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013", który został zatwierdzony przez Komisję Europejską decyzją z [...] października 2008 r., w opisie środka 1.5 Rekompensaty społeczno-gospodarcze w celu zarządzania krajową flotą rybacką wyjaśniono, iż restrukturyzacja polskiej floty, planowana na okres programowania 2007-2013, wiązała się będzie z dalszym ograniczeniem potencjału połowowego tak, by najlepiej dostosować go do dostępnych zasobów, i będzie miała niekorzystny wpływ na zatrudnienie i sytuację społeczno-ekonomiczną na obszarach rybackich. W związku z tym konieczne jest podjęcie towarzyszących działań społeczno-ekonomicznych w celu zrównoważenia niekorzystnych efektów Planu Dostosowania Nakładu Połowowego, udzielanie wsparcia, różnicowanie działalności na obszarach dotkniętych problemem. Główny typ wsparcia dotyczył będzie m.in. rekompensat za wcześniejsze odejście z zawodu rybaka, w tym wcześniejszych emerytur, jako kontynuacji mechanizmów i projektów Finansowego Instrumentu Wspierania Rybołówstwa. Jako beneficjentów tego środka wskazano rybaków. Należy również zauważyć, iż warunki i tryb przyznawania, wypłaty oraz zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osiami priorytetowymi zawartymi w programie operacyjnym, w zakresie nieokreślonym w przepisach Unii Europejskiej lub przewidzianym w tych przepisach do określenia przez państwo członkowskie Unii Europejskiej zostały określone w ustawie z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619, z póżn. zm.). Szczegółowe warunki i tryb przyznawania, wypłaty lub zwracania pomocy, w ramach osi priorytetowej 1 - Środki na rzecz dostosowania floty rybackiej, na podstawie delegacji zawartej w art. 19 ustawy, w której wytycznych wskazano m.in., iż regulacje podustawowe mają zapewnić prawidłową realizację programu oraz mieć na względzie istotę i cel poszczególnych środków objętych osiami priorytetowymi zawartymi w programie operacyjnym, zostały określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 1 - Środki na rzecz dostosowania floty rybackiej, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz. U. Nr 101, poz. 840, z późn. zm.). W § 21 ust. 1 powołanego rozporządzenia wskazano, iż pomoc w ramach rekompensat społeczno-gospodarczych na realizację operacji dotyczących wcześniejszych emerytur jest przyznawana, w formie rekompensaty, rybakowi, który trwale zaprzestał wykonywania zawodu rybaka, ukończył co najmniej 55 rok życia oraz pracował w zawodzie rybaka na statkach rybackich co najmniej przez 10 lat. Zgodnie natomiast z treścią § 22 ust. 3 ww. rozporządzenia z dniem powzięcia informacji o powrocie osoby, której przyznano pomoc do wykonywania zawodu rybaka na statku rybackim, Agencja wstrzymuje wypłatę rekompensaty i uchyla decyzję o przyznaniu pomocy. Osoba, której przyznano pomoc, jest obowiązana do zwrotu środków finansowych wypłaconych w ramach tej pomocy. Mając na uwadze powyższe przepisy prawa wskazać należy, iż istota przedmiotowej sprawy dotyczy kwestii powrotu skarżącego do zawodu rybaka. Zdaniem skarżącego, pomimo zgody co do okoliczności wielokrotnego wypływania przez niego w rejsy połowowe jednostką rybacką [...] (której jest właścicielem i armatorem), nie można jednak uznać, że faktycznie powrócił on do zawodu rybaka. Skarżący wskazywał tutaj, iż jego udział w przedmiotowych rejsach zawsze miał charakter kontrolny wobec załogi, a on sam nigdy nie wykonywał czynności związanych z zawodem rybaka. W ocenie Sądu argumentacja skarżącego w zakresie wykładni zawodu rybaka nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać tutaj należy, iż dokumenty urzędowe zgromadzone w sprawie jak również niesporne oświadczenia skarżącego w zakresie wielokrotnego wypływania w rejsy połowowe (choć jak sam wskazywał w charakterze osoby kontrolującej – o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia) przeczą zasadności powoływanych tu twierdzeń. Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, iż skarżący ubiegając się o dofinansowanie załączył do dokumentacji sprawy m.in.: zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej - stan na dzień 14.04.2008 r., potwierdzające prowadzanie działalności w zakresie rybołówstwa na wodach morskich, a także zaświadczenie z dnia 10 marca 2010 r. wydane przez ZUS Inspektorat w S., potwierdzające, że wnioskodawca opłacał składki za siebie na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie: od 01.04.1998 r. do 31.12.1998 r. oraz od 01.01.1999 r. do 30.09.2004 r. oraz na Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych od 01.10.2004 r. do nadal. Skarżący prowadząc działalność gospodarczą w zakresie rybołówstwa, objęty jest obowiązkowo ubezpieczeniem zdrowotnym. Mając więc na uwadze całokształt ustalonych okoliczności (trwałe a nie sporadyczne rejsy zainteresowanego) organ miał prawo uznać, że dokumentem potwierdzającym rzeczywiste wykonywanie zawodu rybaka na statku rybackim było zaświadczenie ZUS o odprowadzaniu składek zdrowotnych. W pełni zasadne było tutaj uznanie, że dokumenty pozwalające potwierdzić faktyczne wykonywanie zawodu rybaka, w przypadku armatorów pracujących na statkach rybackich, to: zaświadczenia wydane przez właściwą instytucję ubezpieczeń społecznych o opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne wraz z zaświadczeniem potwierdzającym prowadzenie działalności gospodarczej oraz wyciągiem pływania, które powinny być rozpatrywane łącznie i powinny potwierdzać wykonywanie zawodu rybaka na statku rybackim. W tym miejscu wyjaśnić także należy, iż pojęcie "rybak" zdefiniowane zostało w art. 3 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. Urz. UE L 223 z 15 sierpnia 2006 r., str. 1), zgodnie z którym rybak to osoba, której zajęciem - uznanym przez państwo członkowskie - jest zawodowe rybactwo na pokładzie czynnego statku rybackiego. Definicja pojęcia "rybak" zawarta w powołanym przepisie kładzie główny nacisk na fakt zajmowania się przez daną osobę zawodowym rybactwem na pokładzie czynnego statku rybackiego. Rybakiem jest zatem osoba aktywnie wykonująca zawód rybaka na statku rybackim. Jak sygnalizowano powyżej, zdaniem Sądu także oświadczenia skarżącego wskazują w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, iż prowadził on działalność gospodarczą w zakresie rybołówstwa. Podkreślić należy, iż wyjaśnienia skarżącego dotyczące jego rejsów na statku rybackim znajdują swoje potwierdzenie także w wyciągach pływania otrzymanych przy piśmie Morskiego Oddziału Straży Granicznej w G. z dnia 29 października 2011 r., gdzie wskazano, iż skarżący wielokrotnie zamustrowany był na statku rybackim [...]. W swoim oświadczeniu z dnia 20 czerwca 2011 r. skarżący potwierdził, iż niejednokrotnie wypływał w rejs należącym do niego statkiem rybackim [...] wskazując, że czynił to w charakterze armatora celem skontrolowania zatrudnianej załogi. W ocenie Sądu, skoro jednak "Rybakiem" jest osoba aktywnie wykonująca zawód rybaka na statku rybackim [ vide: art. 3 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006], to mając na względzie doświadczenie zawodowe skarżącego określone w wyciągu pływania (Skarżący niejednokrotnie wykonywał prace na jednostkach rybackich jako kierownik jednostki czy szyper, które w swojej istocie polegają na kontroli pracy na podlegającej jednostce) i zestawiając te okoliczności z dokumentami zebranymi w sprawie, w pełni uzasadnione było uznanie przez organ, iż skarżący powrócił do wykonywania zawodu rybaka. Tym samym skarżący naruszył warunki uzyskania rekompensaty w ramach przedmiotowego środka. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należ, że definicja "Rybaka" przyjęta w rozporządzeniach unijnych służyć ma celowi danego Programu Operacyjnego i definicji tej nie można stosować wybiórczo. Tym samym powoływanie się przez skarżącego w przedmiotowym zakresie na regulacje kodeksu morskiego, który zgodnie z treścią przepisu art. 1 reguluje stosunki prawne związane z żeglugą morską, uznać należy za nieprawidłowe. Zdaniem Sądu w kontekście niespornych okoliczności ustalonych w toku prowadzonego postępowania, wskazane powyżej przepisy prawa regulujące bezpośrednio materię badanej sprawy nakazują uznać skarżącego za osobę aktywnie wykonująca zawód rybaka na statku rybackim. W konsekwencji, obie decyzje wydane w sprawie uznać należy za prawidłowe. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. poprzez nie podanie organu rozstrzygającego i brak podpisu organu właściwego w zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu, zarzuty skarżącego także w tym zakresie uznać należało za niezasadne. W pełni prawidłowe są tutaj rozważania organu zawarte w odpowiedzi na skargę. Podkreślić należy, iż w nagłówku zaskarżonej decyzji jako organ wydający decyzję wskazano Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, adres: AL Jana Pawła II 70, 00-175 Warszawa. Decyzja ta podpisana została przez Dyrektora Departamentu Wsparcia Rybactwa D.Z. ze wskazaniem, iż działa on na podstawie upoważnienia Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja sporządzona zatem została prawidłowo, zarówno w zakresie treści, jak i formy określonej przepisem art. 107 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadna i z mocy art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku