V SA/Wa 1566/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi O. D. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców. z dnia ... maja 2011 r. nr ... w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wobec stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o nadanie statusu uchodźcy; 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokat ..., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę ... zł ( ... złotych ... groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę ...zł (... złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę ... zł (... złotych ... groszy). Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez O. D. jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... maja 2011 r., nr ... o utrzymaniu w mocy decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr ... z dnia ... marca 2011 r. o umorzeniu postępowania o nadanie statusu uchodźcy, wobec stwierdź zenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: O. D., obywatelka F., deklarująca narodowość i., w dniu ... sierpnia 2011 r. złożyła kolejny (drugi) wniosek o nadanie statusu uchodźcy. We wniosku wskazała: "W 2008 r. zniknął mój mąż i do tej pory nie znam jego miejsca pobytu. Mój mąż, A. E., pracował jako taksówkarz. Możliwe, że zajmował się czymś jeszcze dodatkowo, bo przynosił do domu duże pieniądze. Po dwóch miesiącach od zniknięcia mojego męża, do mojego domu w N. przyszli ludzie w maskach. Chcieli wiedzieć, gdzie ukrywa się mój mąż. Pobili mnie wtedy i rzucili E. tak, że rozbiła głowę. Do tej pory ma dużą bliznę na głowie. Powiedzieli, że za miesiąc znów przyjdą, grozili dzieciom. Bałam się o dzieci, dlatego wyjechałam z R.. W latach 2008-2010 mieszkałam u mamy, w stanicy O.. W tym czasie z matką załatwiałyśmy papiery na wyjazd. 20 grudnia 2010 r. otrzymałam list z R. od mojej matki - jest tam wezwanie na milicję. Dołączam również płytę CD, która wiele mówi o mojej sytuacji." Decyzją z ... marca 2011 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców umorzył postępowanie w sprawie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Decyzja objęła również małoletnie dzieci skarżącej R. D., ur. ....09.2008 r. i E. D., ur. ...01.2005 r. W uzasadnieniu decyzji organ zauważył, że wszystkie okoliczności przedstawione przez wnioskodawczynię w nowym wniosku są tożsame z okolicznościami, które były już przedmiotem rozstrzygnięcia organów orzekających. W poprzedniej sprawie zakończonej ostateczną decyzją Rady ds. Uchodźców nr ... z dnia ....11.2010r. cudzoziemka wskazując zasadnicze przyczyny opuszczenia kraju pochodzenia zeznała: " Kiedy 2008 roku, w sierpniu, przepadł mój mąż, po dwóch miesiącach przyszli ludzie w maskach i zrobili przeszukanie. Nie wiem, kim byli, nie pokazywali dokumentów. Pytali, gdzie jest mąż, a ja naprawdę nie wiedziałam, gdzie on jest. (...). Pytali o męża, gdzie jest, czym się zajmował. Ja niczego nie wiedziałam, może i się czymś zajmował, ale nic mi nie mówił. Potem od razu zrezygnowałam z mieszkania, przeprowadziłam się do mamy, w st. O., gdzie mieszkałam do wyjazdu, do Polski. Przyjechałam, bo bałam się o życie dzieci. (...)." Zdaniem organu załączone przez cudzoziemkę do wniosku dowody - filmy umieszczone na płycie CD oraz wezwanie na przesłuchanie z dn. ....11.2010 r. - nie stanowią nowych, istotnych elementów w sprawie. Płyta CD zawiera siedem różnych filmów, z których tylko jeden, jak twierdzi strona, odnosi się bezpośrednio do jej sytuacji w kraju pochodzenia. Jakość nagrania nie pozwoliła, co prawda, na jednoznaczne stwierdzenie, czy pod którąkolwiek z pokazywanych fotografii widnieje imię i nazwisko męża cudzoziemki, ale podkreślenia wymaga fakt, że organ nie neguje prawdziwości zeznań w/wym. w kwestii zaginięcia jej męża i zgłoszenia przez nią tego faktu lokalnym władzom, a w związku z powyższym, ww. nagranie nie wnosi do jej sprawy żadnych nowych, wcześniej nie znanych organowi okoliczności. To samo dotyczy wezwania na przesłuchanie - jak wskazała sama cudzoziemka, osoby, które na krótko po zaginięciu jej męża naszły ją w domu w N., nie były związane z władzami kraju pochodzenia i dlatego brak jest logicznego wytłumaczenia, dlaczego miałaby być wzywana do Oddziału Spraw Wewnętrznych MSW, tym bardziej w charakterze podejrzanej. W związku z powyższym organ stanął na stanowisku, że kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy, złożony przez O. D. jest oparty na tych samych podstawach, co poprzedni. Wobec tego, zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postępowanie należało umorzyć. Od decyzji tej skarżąca złożyła odwołanie, w którym zarzuciła organowi pierwszej instancji niewłaściwe wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie art. 40 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, wobec błędnego zastosowania tego przepisu, mimo, że przesłanki umorzenia postępowania nie mogą być traktowane w sposób rozszerzający. Decyzją z dnia ... maja 2011 r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy powołał art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. Rozpatrując odwołanie strony RdsU przede wszystkim podzieliła stanowisko organu I instancji, że O. D. wystąpiła z kolejnym wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy opartym na tych samych podstawach. Podkreśliła, że w obrocie prawnym znajduje się ostateczna w administracyjnym toku instancji decyzja Rady do Spraw Uchodźców Nr ... wydana w dniu ...11.2010 roku, utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Nr ... z ....07.2010 roku o odmowie nadania O. D. statusu uchodźcy oraz ochrony uzupełniającej i wydaleniu z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Decyzja ta rozstrzygała ostatecznie sprawę wniosku cudzoziemki o nadanie statusu uchodźcy. W styczniu 2011 roku na powyższą decyzję Rady cudzoziemka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga nie została jeszcze rozpatrzona przez WSA. Następnie nie czekając na rozpatrzenie skargi wystąpiła po raz drugi o nadanie statusu uchodźcy. Rada wskazała także, że zgodnie z art. 32 ust. 3 i 4 Dyrektywy Rady 2005/85/WE z 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich – merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy wszczętej na skutek wniesienia kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy jest uzasadnione w sytuacji, gdy po wstępnym rozpatrzeniu tego wniosku zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje, znacznie zwiększające prawdopodobieństwo spełnienia przez wnioskodawcę warunków statusu uchodźcy. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie przedstawiła we wniosku żadnych nowych podstaw wniosku. Organ zatem stwierdził, że ma do czynienia z tożsamością strony, okoliczności faktycznych i żądania strony. To samo odnosi się do sytuacji w kraju pochodzenia strony. W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z ... maja 2011 r. skarżąca zarzuciła naruszenie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt. 2 ustawy o ochronie oraz art. 7, 8, 10 i art. 77 k.p.a. i wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. W motywach skargi skarżąca powtórzyła zarzuty i stwierdzenia zwarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji i powołując się na orzeczenie NSA stwierdziła, ze Rada prowadząc postępowanie odwoławcze w jej sprawie powinna rozpoznać sprawę merytorycznie, gdyż wymaga tego zasada dwuinstancyjności. Powołując się na orzeczenie WSA stwierdziła, że złożenie przez nią drugiego wniosku nie może być odczytane przez organy jako działanie w złej wierze. Ponadto odwołując się poglądów doktryny podkreśliła, że trwałość decyzji nie jest równoznaczna z jej niezmienialnością, w jej przypadku organ nie powinien się powoływać na zasadę trwałości decyzji administracyjnej, zastosowanie tej regulacji było bowiem dla cudzoziemki niezasadne i krzywdzące. Ponadto zarzuciła decyzji Rady naruszenie postanowień Dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich. Podniosła, że dopiero w ponownej procedurze przedstawiła szereg nowych dokumentów, które udało jej się zdobyć już po wydaniu decyzji ostatecznej w pierwszej procedurze, w tym m. in. kopię wezwania na przesłuchanie z dnia ... listopada 2010r., płytę CD dotyczącą sytuacji w I. oraz dokument potwierdzający okoliczności zaginięcia jej męża. Podniosła także, iż organ drugiej instancji nie zastosował instytucji z art. 10§ 2 k.p.a., co uniemożliwiło przeprowadzenie przed tym organem dowodów zgłoszonych przez nią przy piśmie z dnia ... maja 2011r., w postaci książeczki zdrowia dziecka – córki E., oryginału wezwania na przesłuchanie z dnia ... kwietnia 2011r i wezwania do sądu z ... grudnia 2010r. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji i stwierdził, że zarzuty zawarte w skardze nie dają podstaw do przyjęcia, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). W oparciu o art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy stosują środki określone w ustawie. Regulacje te określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Z analizy akt sprawy wynika, że w dniu ... stycznia 2011 r. skarżąca zwróciła się z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy. Należy podkreślić, że skarżąca była już uprzednio objęta postępowaniem o nadanie statusu uchodźcy, w którym to postępowaniu została wydana decyzja odmawiająca skarżącej nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej i orzekająca o wydaleniu wobec stwierdzenia, że brak jest okoliczności uzasadniających udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Wobec powyższego kluczowym zagadnieniem w sprawie jest ustalenie, czy w związku z nowym, kolejnym wnioskiem skarżącej o udzielenie statusu uchodźcy, tj. wnioskiem z ... stycznia 2011 r. organ wydający zaskarżoną decyzję miał prawo uznać, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, a więc, że wniosek ten oparty jest na tych samych podstawach, a zatem że jest on niedopuszczalny, co nakłada na organ obowiązek umorzenia postępowania. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, jeżeli organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że wniosek jest niedopuszczalny, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. W myśl art. 40 ust. 2 ww. ustawy wniosek jest niedopuszczalny, gdy: 1) wnioskodawca uzyskał status uchodźcy w innym państwie członkowskim; 2) po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach; 3) małżonek, który uprzednio wyraził zgodę na złożenie wniosku przez wnioskodawcę w jego imieniu, złożył odrębny wniosek, podczas gdy nie zachodzą okoliczności dotyczące tego małżonka uzasadniające taki wniosek. Jednocześnie zauważyć należy, że rozstrzyganie w zakresie statusu uchodźcy odbywa się przede wszystkim na podstawie art. 1A Konwencji dotyczącej statusu uchodźcy sporządzonej 28 lipca 1951 r. w Genewie, Protokołu dotyczącego statusu uchodźców sporządzonego w Nowym Jorku 31 stycznia 1967 r., ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Pomocniczo przy procedowaniu zastosowanie mają również inne akty prawne, w tym, np. dyrektywy Rady 2004/83/WE z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony oraz dyrektywy 2005/85/WE w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich. Orzekając w zakresie żądania zawartego we wniosku o przyznanie statusu uchodźcy organ rozstrzygający, ma obowiązek rozpatrzyć je w kontekście okoliczności zgłoszonych we wniosku (rozumianych jako wszelkie okoliczności dotyczące cudzoziemca), dotyczących go w indywidualny sposób i stanowiących o jego prześladowaniu i zagrożeniach, a które mieszczą się w katalogu zamkniętych przesłanek określonych w art. 1A Konwencji Genewskiej pozwalających na uznanie wnioskodawcy za uchodźcę. Przedstawione twierdzenia, muszą być również oceniane z uwzględnieniem okoliczności zewnętrznych rozumianych jako sytuacja istniejąca w kraju pochodzenia, która to sytuacja stanowi uzasadnienie występowania wskazywanych przez wnioskodawcę zagrożeń. Należy uznać, że skoro okoliczności podane w pierwszym wniosku o nadanie statusu uchodźcy w zestawieniu z określoną sytuacją panującą w kraju pochodzenia oraz sytuacją osobistą wnioskodawczyni, nie doprowadziły do udzielenia którejś z form ochrony, to zgłoszenie takich samych okoliczności faktycznych w następnym wniosku, przy takim samym stanie prawnym, nie może automatycznie uruchomić postępowania zmierzającego do merytorycznego jego rozpoznania. W dyrektywie Rady z dnia 1 grudnia 2005 r., nr 2005/85/WE, która wskazuje na zasady procedowania (co do minimalnych norm) w sprawach uchodźczych określono procedury rozpatrywania wniosku (art. 23) jak również postępowania w przypadku złożenia kolejnych wniosków (art. 32). W art. tym w ustępie 3 w sposób wyraźny mowa jest o tym, że kolejny wniosek poddawany jest wstępnej ocenie, czy zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje pozwalające na rozpatrzenie możliwości uzyskania przez niego statusu uchodźcy na mocy dyrektywy 2004/83/WE. Co do zasady należy stwierdzić, że w motywie 15 wspomnianej dyrektywy przewiduje się, że w przypadku gdy wnioskodawca składa kolejny wniosek, nie przedstawiając nowych dowodów lub argumentów, zobowiązywanie Państwa Członkowskiego do przeprowadzenia pełnej procedury ponownego rozpatrzenia byłoby niewspółmierne. W takich przypadkach Państwa Członkowskie powinny mieć wybór między procedurami przewidującymi wyjątki od gwarancji, z których zwykle korzysta wnioskodawca. Takim wyjątkiem w prawodawstwie krajowym jest właśnie art. 40 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, a więc rozumienie pojęcia definicji "oparty na takich samych podstawach" polega na uznaniu, że są to takie same jak dotychczas okoliczności faktyczne sprawy, takie same twierdzenia, a więc, że nie doszło do zgłoszenia przez wnioskodawcę we wniosku nowych (dodatkowych) informacji lub argumentów. W odniesieniu do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że okoliczności zgłoszone przez cudzoziemkę we wniosku z ... stycznia 2011 r. wyraźnie odwołują się do tych samych okoliczności, które były już przedmiotem rozważań w postępowaniu wywołanym złożeniem pierwszego wniosku. Wskazać należy, iż w postępowaniu zainicjowanym pierwszym wnioskiem skarżąca powoływał się również na fakt zaginięcia w 2008r. jej męża oraz przeszukanie, którego po dwóch miesiącach po tym wydarzeniu dokonali "ludzie w maskach" i w czasie którego pytali o męża, a także na obawy o życie dzieci wywołane tymi zdarzeniami. Okoliczności te podlegały badaniu w toku postępowania z pierwszego wniosku. W kolejnym wniosku skarżąca jako podstawę swojego wystąpienia o ochronę powoływała wyłącznie te same okoliczności, które były już badane w toku postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia ... listopada 2011 r. Słusznie organy uznały tutaj, iż oba wniosku są identyczne pod względem stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Podkreślić też należy, iż organy administracyjne badające sprawę skarżącej z kolejnego wniosku, zbadały również sytuację w kraju jej pochodzenia ( materiały na k 42 - 64 akt administracyjnych) dochodząc do przekonania, że mają do czynienia z tożsamością sprawy również pod względem tej sytuacji. Trudno zresztą aby było inaczej skoro cudzoziemka wszczęła nową procedurę uchodźczą niespełna półtora miesiąca po zakończeniu pierwszej, a żadne niespodziewane czy gwałtowne wydarzenia ani w R. ani w rejonie K. nie miały w tym czasie miejsca. Nie zmienia oceny o tożsamości spraw pod względem podmiotowym, przedmiotowym i prawnym powoływanie się na "nowe dowody" w postaci płyty CD dotyczącej sytuacji w I. oraz na okoliczność, że jej mąż rzeczywiście zaginął a także wezwanie na przesłuchanie z dnia ....11. 2010r. (tzn. sprzed wydania poprzedniej decyzji ostatecznej w sprawie cudzoziemki). Organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że nie mogą one świadczyć o zmianie stanu faktycznego i uzasadnić ponownego merytorycznego badania sprawy gdyż albo dotyczą okoliczności już ustalonych w poprzednim postępowaniu ( zaginięcia męża skarżącej, sytuacji w kraju pochodzenia), albo pozostają bez logicznego związku z twierdzeniami strony o tym co zdarzyło się przed jej wyjazdem do Polski i co jej zdaniem uzasadnia przyznanie ochrony międzynarodowej (dotyczy to wezwania na przesłuchanie w charakterze podejrzanej do Oddziału Spraw Wewnętrznych MSW, podczas gdy cudzoziemka twierdziła, iż "ludzie w maskach" którzy naszli ją w domu po zaginięciu męża nie byli związani z władzami kraju pochodzenia). Dodać do tego można iż co do zasady przyznanie cudzoziemcom możliwości składania kolejnych wniosków w przedmiocie udzielenia ochrony międzynarodowej nie daje przecież prawa do ich ponownego merytorycznego rozpatrywania z pominięciem jakichkolwiek zasad postępowania administracyjnego. Wszczynanie kolejnych postępowań uchodźczych, z tym samym uzasadnieniem faktycznym i tylko z powoływaniem nowych, dodatkowych dowodów ( bez znaczenia w sprawie, lub istniejących już – przed wydaniem poprzedniej decyzji administracyjnej), nie może spowodować prowadzenia nowego postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. Prawo do złożenia nowego wniosku nie jest przyznane, aby strona mogła "doudowodnić" okoliczności, które już powoływała poprzednio, zwłaszcza takie, których organ nie kwestionuje. Z kolei sytuacja niemożności powołania pewnych dowodów lub okoliczności w poprzednim postępowaniu a istotnych w sprawie jest przewidziana instytucją wznowienia postępowania ( art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a.), z której strona powinna skorzystać jeśli chciała zaoferować np. dowód z wezwania na przesłuchanie z dnia......11.2010r. Na ten i inne dowody skarżąca mogła się powołać w trwającym równolegle z niniejszym postępowaniem administracyjnym wywołanym wnioskiem z ....01.11r. - postępowaniu sądowym ze skargi na decyzję RdU z dnia ....11.2010r. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt. 1 b sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i uchyla rozstrzygnięcie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Podkreślić też trzeba, iż merytoryczne postępowanie w sprawie pierwszego wniosku cudzoziemki o nadanie statusu uchodźcy trwa w dalszym ciągu, gdyż ww. ostateczna decyzja Rady z ....11.2010r. została uchylona ( prawomocnym już wyrokiem z dnia 17 stycznia 2012r. ) a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Cudzoziemka mogła zatem zgłaszać w tamtym postępowaniu merytorycznym wszelkie wnioski i dowody na okoliczności istotne w sprawie, w tym dowody, które wskazywała w niniejszym postępowaniu administracyjnym ( np. przy piśmie z dnia ....05.2011r.). Z tych wszystkich względów, uznając, iż wydane w sprawie decyzje nie naruszają prawa materialnego, a w trakcie postępowania nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż tylko takie naruszenie może prowadzić do uchylenia decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w pkt 1 wyroku. Wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu zasądzono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z §18 ust. 1 pkt 1 lit "c" i §2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).