V SA/Wa 1578/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA - Jolanta Bożek po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. J. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: - odrzucić skargę. Pismem z 8 lipca 2009 r. W. J. złożył skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność organu, tj. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z siedzibą w W. z powodu nie udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 12 maja 2009 r. w związku z odmową przyznania mu pomocy w ramach programu Rozwoju Obszarów Wiejskich, "Modernizacja gospodarstw rolnych". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę otrzymaną w dniu 13 lipca 2009 r. przekazał pismem z 15 lipca 2009 r. zgodnie z właściwością do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Powyższe pismo wraz ze skargą zostało nadane w placówce pocztowej do właściwego organu w dniu 16 lipca 2009 r. Następnie Sąd w związku z treścią skargi wezwał skarżącego do wypowiedzenia się czy w terminie 7 dni czy pismo z 7 lipca 2009 r. zatytułowane "Skarga administracyjna na bezczynność organu" jest faktycznie skargą na bezczynność organu tj. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa czy też jest skargą na pismo z [...] kwietnia 2009 r. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wnoszoną w trybie art. 3 § 2 pkt 4 w związku z art. 52 § 3 i art. 53 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. w związku z nieudzielaniem odpowiedzi przez organ na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o czym skarżący został pouczony w powyższym piśmie odmawiającym mu przyznania pomocy w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych". W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący oświadczył, iż jego pismo z 7 lipca 2009 r. jest skargą wnoszoną w trybie art. 3 § 2 pkt 4 w związku z art. 52 § 3 i art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – pismo z 14 października 2009 r. (k. 27-29 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do przepisu art. 22 ust. 3 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64 z 2007 r., poz. 427 ze zm.), dalej: ustawa o wspieraniu, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy (w ramach działań wskazanych w ustępie 1 tego artykułu), podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Jednocześnie w art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu, zagwarantowano wnioskodawcom prawo do złożenia na takie pismo skargi do sądu administracyjnego, na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. Zatem aby skutecznie wnieść środek zaskarżenia, o którym mowa w omawianym przepisie art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu, sięgnąć należy do odpowiednich regulacji p.p.s.a., określających zasady i tryb skarżenia aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4. Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę w tym przypadku można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni – do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a., termin do złożenia skargi jest zachowany jeśli zostanie ona złożona do sądu w ciągu 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub jeżeli organ nie udzielił takiej odpowiedzi, w ciągu 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż wystąpienie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa stanowi obligatoryjny warunek wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zaś udzielenie odpowiedzi na takie wezwanie ma już właściwie jedynie znaczenie formalne, tj. dla oceny zachowania terminu skargi. Zauważyć bowiem należy, iż art. 53 § 2 przewiduje również wypadek nie udzielenia takiej odpowiedzi. Podkreślić również należy, że wykładnia językowa zarówno przepisu art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu, jak i art. 52 § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jednoznacznie wskazuje, iż skarga służy na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przenosząc omawiane regulacje na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, iż skarżący na wezwanie Sądu wyjaśnił, iż wniósł skargę na pismo z [...] kwietnia 2009 r. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – [...] Oddział Regionalny w trybie art. 3 § 2 pkt 4 w związku z art. 52 § 3 i art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Należy bowiem zauważyć, że właśnie pismo z [...] kwietnia 2009 r. stanowi akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarżący po otrzymaniu powyższego pisma zgodnie z pouczeniem w nim zawartym pismem z 12 maja 2009 r. w zakreślonym terminie wezwał Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa. Prezes ARiMR nie udzielił skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wobec czego W. J. pismem z 8 lipca 2009 r. złożył skargę na powyższe pismo, wnosząc ją jednak bezpośrednio do Sądu. W tym miejscu należy zauważyć, iż badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie jej wymagań formalnych, w tym zachowania ustawowego terminu do wniesienia skargi (art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zgodnie z przytaczanym już powyżej przepisem, termin do złożenia skargi jest zachowany jeśli zostanie ona złożona w ciągu 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub jeżeli organ nie udzielił takiej odpowiedzi, w ciągu 60 dni od dnia wniesienia wezwania - art. 53 § 2 p.p.s.a. Natomiast stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z ustaleń faktycznych poczynionych w niniejszej sprawie wynika, iż skarżący pismem z 12 maja 2009 r. wezwał Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa, jednak organ nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie. W tej sytuacji, termin sześćdziesięciu dni do złożenia skargi do sądu administracyjnego, w trybie zgodnym z art. 54 § 1 p.p.s.a., upływał 13 lipca 2009 r. Skarżący skargę zaadresował i wysłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 8 lipca 2009 r. (k. 8 akt sądowych). Natomiast skarga do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, tj. organu za pośrednictwem którego należało ją wnieść, została nadana przez Sąd, jak wynika ze stempla pocztowego znajdującego się na kopercie, w dniu 16 lipca 2009 r. W orzecznictwie i literaturze utrwaliło się stanowisko, iż dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. Należy zaznaczyć, że termin do wniesienia skargi jest zachowany jedynie wówczas, gdy niewłaściwy organ, do którego skargę złożono, przekaże ją organowi wskazanemu w art. 54 § 1 p.p.s.a. lub zaadresowaną do organu właściwego odda w polskim urzędzie pocztowym, przed upływem terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. W realiach rozpoznawanej sprawy nie może budzić najmniejszych wątpliwości fakt, iż skargę do sądu administracyjnego należało wnieść na zasadach ogólnych za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W konsekwencji należy stwierdzić, że skarżący wniósł skargę do właściwego organu dopiero 16 lipca 2009 r., a zatem po upływie ustawowego terminu, który minął 13 lipca 2009 r. W tak ustalonym stanie faktycznym aktualizuje się norma prawna zawarta w art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którą Sąd odrzuca skargę złożoną po upływie terminu do jej wniesienia. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.