V SA/Wa 1586/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska-Szary (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2009 r. sprawy ze skarg M. M. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie stawki celnej i kwoty wynikającej z długu celnego i zobowiązania podatkowego 1. uchyla zaskarżone decyzje; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz M. M. kwotę 494 zł (czterysta dziewięćdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...].08.2003r., objęto procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar w postaci odzieży, na warunkach zadeklarowanych w zgłoszeniu, czyli ze stawką celną konwencyjną, na podstawie dołączonego do zgłoszenia celnego świadectwa FORM A nr [...], wystawionego w procedurze retrospektywnej, potwierdzającego [...] pochodzenie towarów nim objętych. W ramach kontroli postimportowej przeprowadzonej zgodnie z art. 83 § l Kodeksu celnego, organ celny zweryfikował całość dokumentów przedłożonych do odprawy celnej, wg SAD nr j.w. W ramach kontroli, pismem z dnia [...].10.2003r., oraz z dnia [...].11.2005r. polskie władze celne zwróciły się do organu, który wystawił w/w świadectwo o przeprowadzenie jego weryfikacji . W związku z brakiem odpowiedzi [...] władz w terminie 10 miesięcy od wystąpienia polskiej administracji celnej z wnioskiem o weryfikację dowodu pochodzenia postanowieniem z dnia [...].04.2006r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął w z urzędu postępowanie celno-podatkowe w przedmiotowej sprawie. W toku postępowania strona załączyła do akt pismo Departamentu Przemysłu i Handlu z D. z dnia [...].06.2006r. zaadresowane do Izby Celnej w W. (wraz z tłumaczeniem przysięgłym) potwierdzające autentyczność świadectwa pochodzenia FORM A nr [...]. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją nr [...] z dnia [...].08.2006r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. uznał zgłoszenie celne SAD nr j.w., za nieprawidłowe w części dotyczącej stawki celnej, kwoty należności celnych oraz zobowiązania podatkowego i obliczył kwotę długu celnego z zastosowaniem autonomicznej stawki celnej. Zmianie uległ również wymiar podatku VAT. W uzasadnieniu organ wskazał m.inn., że odpowiedź władz [...] z dnia [...].06.2006r. w sprawie weryfikacji przedmiotowego świadectwa została podstemplowana nieaktualną pieczęcią . Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008r. wydaną na skutek odwołania strony Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia wysokości odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych i umorzył postępowanie w tym zakresie oraz w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 83 § 2 Kodeksu celnego, po zwolnieniu towarów organ celny, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, może w szczególności kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również późniejszych operacji handlowych dotyczących tych towarów. W ramach tak rozumianej kontroli mieści się również możliwość sprawdzenia, tak pod względem formalnym, jak i materialnym, dokumentów, na podstawie których importer wnioskował o zastosowanie stawki konwencyjnej. W ramach kontroli polskie władze celne przekazały przedmiotowy dowód pochodzenia do zweryfikowania przez [...] władze celne. Możliwość weryfikacji przewidują przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. z 1997 r. nr 130, poz. 851 ze zm.) - zgodnie z § 20a pkt. 1 tego aktu w celu sprawdzenia autentyczności świadectwa pochodzenia towarów lub prawidłowości danych w nim zawartych, organ celny może skierować je do weryfikacji do organu wystawiającego świadectwo. Przepis § 20 a pkt 2 stanowi natomiast, że jeżeli organ, do którego skierowano świadectwo, w celu jego weryfikacji, nie udzieli odpowiedzi w terminie 10 miesięcy od dnia wysłania wniosku o weryfikację lub udzielona odpowiedź nie będzie zawierała informacji pozwalających na stwierdzenie, że weryfikowany dokument jest autentyczny i zawiera prawidłowe dane, dokument uznaje się za nieprawidłowy do potwierdzenia pochodzenia towaru. W związku z brakiem odpowiedzi [...] władz celnych w terminie 10 miesięcy od wysłania wniosku weryfikacyjnego z dnia [...].10.2003r. (mimo wystosowania pisma monitującego z dnia [...].11.2005r.), właściwy w sprawie Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wydał decyzję nr [...] z dnia [...].08.2006r. ustalającą w prawidłowej wysokości kwotę należności celnych i podatkowych. Brak odpowiedzi na wniosek weryfikacyjny skutkował zakwestionowaniem przez organ l instancji konwencyjnej stawki celnej w stosunku do towaru objętego SAD nr jw. i obliczeniem długu celnego z zastosowaniem stawki podstawowej - autonomicznej stawki celnej, na podstawie zapisu o kraju pochodzenia zamieszczonego na fakturze załączonej do zgłoszenia - nr [...] z dnia [...].07.2003r. Organ wyjaśnił, iż z przepisu § 20 a pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.10.1997r. jednoznacznie wynika, że brak odpowiedzi władz weryfikujących dokument pochodzenia, stanowi obligatoryjną przesłankę do zakwestionowania prawidłowości przedłożonego dowodu pochodzenia. Powyższego, w ocenie organu, nie zmienia fakt przedłożenia przez stronę pisma Departamentu Przemysłu i Handlu Indonezji z dnia [...].06.2006r., w którym organ ten potwierdza wystawienie świadectwa nr FORM A nr [...]. Pismo to bowiem nie zostało przekazane urzędową drogą do polskich władz celnych, mimo skierowania do władz [...] pisma monitującego z dnia [...].11.2005r., dotyczącego nadesłania wyników weryfikacji dokumentu pochodzenia nr [...] z dnia [...].08.2003r. Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdził, że tylko oficjalne wyniki weryfikacji, uzyskane drogą urzędową mogą stanowić podstawę do uznania lub zakwestionowania weryfikowanego dokumentu pochodzenia, co wynika z wyżej cytowanego § 20a pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.10.1997r. W tej sytuacji bezspornym, w ocenie organu, pozostaje fakt braku podstaw prawnych do zastosowania na sprowadzony przez stronę towar konwencyjnej stawki celnej, z powodu braku potwierdzenia autentyczności dokumentu pochodzenia, przez odpowiednie organy kraju jego wystawienia (brak wyników weryfikacji dokumentu pochodzenia). Zdaniem organu odwoławczego rozstrzygnięcie organu celnego I instancji jest prawidłowe w zakresie stawki celnej oraz kwoty długu celnego. W odniesieniu do należności podatkowych wymierzonych w zaskarżonej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. nr [...] z dnia [...].08.2006r. organ wskazał, że podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło (art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 08.01.1993r.). W niniejszej sprawie organ celny I instancji zaskarżoną decyzją zakwestionował stawkę celną sprowadzonego przez stronę towaru. W związku ze zmianą stawki celnej nastąpiła zmiana kwoty cła, tym samym wysokości podatku od towarów i usług. Powyższe spowodowało, że Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzją z dnia [...].08.2006r. ponownie określił kwotę podatku z tytułu importu towarów, co zostało wskazane w zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia wysokości odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych w zaskarżonej decyzji i umarzył postępowanie w tej części, wskazując, że brak było podstaw do orzekania w przedmiotowej decyzji co do odsetek od zaległości podatkowych. Zasady wymiaru oraz wysokości odsetek od zaległości podatkowych są bowiem przedmiotem odrębnego postępowania, które w razie sporu pomiędzy organem a zobowiązanym, co do zasady określenia lub wysokości odsetek od zaległości podatkowych będzie przedmiotem odrębnego, zaskarżonego rozstrzygnięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] kwietnia 2008r. M. M. zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 20 a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. z 1997 r. nr 130, poz. 851 ze zm.) i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że w niniejszej sprawie organem wystawiającym świadectwo pochodzenia był Departament Przemysłu i Handlu Lokalny DKI [...]. Świadectwo zostało potwierdzone przez ten urząd na skutek osobistej interwencji skarżącego i potwierdzenie wiarygodności świadectwa zostało wysłane Urzędowi Celnemu faksem w dniu [...] czerwca 2009r. oraz wysłane na adres skarżącego pocztą kurierską. Oryginał potwierdzenia został złożony w Urzędzie ( za pośrednictwem skarżącego) dnia [...] czerwca 2006r. ( adnotacja inspektora celnego A. K.). W ocenie skarżącego w takiej sytuacji nadużyciem prawa jest twierdzenie , że Urząd Celny w terminie 10 miesięcy od wystąpienia do władz [...] nie otrzymał potwierdzenia wiarygodności świadectwa. Rozporządzenie bowiem nie określa w sposób restrykcyjny w jaki sposób zaświadczenie ma być Urzędowi dostarczone i sposób jego doręczenia jest obojętny dla sprawy. Przed wydaniem decyzji organu I instancji, w dniu [...] sierpnia 2008r. , Urząd dysponował pisemnym poświadczeniem oryginalności dokumentu, posiadał go w formie faxu i w formie oryginalnego pisma. Skarżący stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zaszły okoliczności, o których mowa w art. 20a ww Rozporządzenia RM z 15.10.1997r., a więc brak było podstawy prawnej do wydania zaskarżonych decyzji w sprawie uznania zgłoszenia za nieprawidłowe w części zastosowanej stawki konwencyjnej. Z porównania dokumentów świadectwa pochodzenia i pisma potwierdzającego jego autentyczność wynika, że wystawił je ten sam urząd, a z treści pisma, wynika że stanowi ono odpowiedź władz [...] na pismo Urzędu Celnego w W. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem z dnia 22 lipca 2008r. wyłączono do odrębnego rozpoznania skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2008r. w części , w jakiej decyzja ta dotyczy rozstrzygnięcia co do podatku od towarów i usług, a następnie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008r. połączono sprawy dotyczące obu skarg do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić trzeba, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Oceniając zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2008r. należy stwierdzić, iż została wydana z naruszeniem prawa. Jak wynika z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy w dniu [...].08.2003 r. skarżący dokonał zgłoszenia celnego - SAD nr [...] - w którym wnioskował o zastosowanie wobec sprowadzonego towaru konwencyjnej stawki celnej na podstawie świadectwa pochodzenia FORM A nr [...], wskazującego na [...] pochodzenie towaru. Zgodnie z dyspozycją art. 85 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. nr 75, poz. 802 ze zm.) stosowanej w sprawie niniejszej na mocy art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. z 2004 r., nr 68, poz. 623), należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Z kolei art. 13 § 1 Kodeksu celnego stanowi, iż cła określane są na podstawie Taryfy celnej lub innych środków taryfowych. Taryfa celna obejmuje stawki celne, sposób, warunki i zakres ich stosowania (§ 3 pkt 2). Obowiązujące w dniu dokonania zgłoszenia celnego przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 11 grudnia 2001 r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz. U. nr 146, poz. 1639) wprowadzają możliwość stosowania stawek celnych konwencyjnych, autonomicznych, preferencyjnych, obniżonych i ryczałtowych (Część "A" ust. 1 Postanowień wstępnych do Taryfy Celnej, stanowiącej załącznik do ww. rozporządzenia). O zastosowaniu stawki celnej rozstrzyga pochodzenie towarów - ekonomiczna przynależność towarów do danego kraju lub regionu. Zagadnienia niepreferencyjnego pochodzenia towarów, dotyczące stawek konwencyjnych i autonomicznych, zostały uregulowane w art. 15 - 19 Kodeksu celnego oraz w rozporządzeniu Rady Ministrów z 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. z 1997 r. nr 130, poz. 851 ze zm.). W myśl art. 15 § 1 Kodeksu celnego, niepreferencyjne pochodzenie towarów określa się w celu stosowania taryfy celnej, z wyjątkiem środków wymienionych w art. 13 § 3 pkt 4 i pkt 5 (obniżone i preferencyjne stawki celne), stosowania środków polityki handlowej ustanowionych w odrębnych przepisach oraz sporządzania i wydawania świadectw potwierdzających pochodzenie towarów. Jak wynika z § 2 art. 15, reguły ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów określają art. 16 -19 Kodeksu celnego. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 19 § 1 cyt. ustawy, pochodzenie towarów, o których mowa w art. 16 (towarów pochodzących z danego kraju), dokonywane jest przez organ celny na podstawie dowodu pochodzenia towarów. Dokumentowanie pochodzenia towarów przywożonych na polski obszar celny, określają przepisy rozdziału 5 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r. Towar stanowiący przedmiot obrotu towarowego z zagranicą, został wymieniony w Wykazie nr 3 do ww. rozporządzenia i zgodnie z § 11 ust. 1 regulacji, pochodzenie jego dla zastosowania konwencyjnej stawki celnej musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia towarów, spełniającym wymogi określone w § 13. W sprawie niniejszej do zgłoszenia celnego, spełniającego wymogi formalne określone w art. 64 § 1 Kodeksu celnego, skarżący załączył świadectwo pochodzenia, potwierdzające [...] pochodzenie towaru, i na tej podstawie dopuszczono towar do obrotu z zastosowaniem konwencyjnej stawki celnej. W wyniku weryfikacji przedmiotowego dokumentu, przeprowadzonej na podstawie § 20a pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r. w zw. z art. 83 § 1 i 2 Kodeksu celnego - wobec braku udzielenia w terminie 10 miesięcy odpowiedzi przez [...] władze celne - organ uznał załączone do zgłoszenia celnego świadectwo pochodzenia za nieprawidłowe do potwierdzenia pochodzenia towaru. Zgodnie z dyspozycją § 20a pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r., jeżeli organ, do którego skierowano świadectwo w celu jego weryfikacji nie udzieli odpowiedzi w terminie 10 miesięcy od dnia wysłania wniosku o weryfikację lub udzielona odpowiedź nie będzie zawierała informacji pozwalających na stwierdzenie, że weryfikowany dokument jest autentyczny i zawiera prawidłowe dane, dokument uznaje się za nieprawidłowy do potwierdzenia pochodzenia towaru. Zdaniem organów celnych, brak odpowiedzi na wniosek weryfikacyjny skierowany do [...] organów celnych otrzymanej drogą służbową w terminie 10 miesięcy od daty wysłania wniosku o weryfikację z dnia 27. 10. 2003r. w pełni wyczerpuje przesłanki ww. przepisu, wykluczając tym samym możliwość potwierdzenia pochodzenia towaru na podstawie przedmiotowego świadectwa oraz pisma [...] organów celnych z dnia [...].06.2006r. i - w konsekwencji - zastosowania w stosunku do importowanego towaru konwencyjnej stawki celnej. Organ wskazuje przy tym, że z cyt. przepisu art. 20a pkt. 2 Rozporządzenia nie wynika obowiązek posiadania dowodu potwierdzającego nadanie wniosku o weryfikację świadectwa pochodzenia do stosownych władz celnych oraz dokumentu wskazującego na doręczenie ww. wniosku organowi weryfikacyjnemu, bowiem postępowanie weryfikacyjne nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej. Z przepisu tego – w ocenie organu - wynika natomiast, że odpowiedź organów weryfikujących świadectwo musi być uzyskana oficjalnie drogą urzędową. Stanowisko to należy uznać za chybione. Przepis art. § 20a ust. 2 rozporządzenia z 15 października 1997 r. uzależnia możliwość uznania dokumentu za nieprawidłowy do potwierdzenia pochodzenia towaru m.in. od braku odpowiedzi na wniosek o weryfikację, z czym zatem wiąże się konieczność prawidłowego doręczenia zapytania. Dyrektor Izby Celnej w W., pomimo wezwania Sądu nie przedstawił dowodu nadania ( wysłania ) ani dowodu doręczenia organowi [...] wniosku z dnia [...].10.2003r. o weryfikację. W tej sytuacji brak było podstaw do uznania, że nastąpił upływ terminu określonego w art. 20a pkt. 2 cyt. rozporządzenia, bowiem nie wykazano daty początkowej biegu tego terminu. Biorąc ponadto pod uwagę, że organ celny I instancji dysponował już w czerwcu 2006r., ( a więc przed wydaniem decyzji w I instancji ) oryginalnym pismem [...] władz celnych z dnia [...].06.2006r. zaadresowanym do Izby Celnej w W. i potwierdzającym autentyczność przedmiotowego świadectwa pochodzenia, uznać należy, że w dacie wydania decyzji organ uzyskał odpowiedź na przedstawione zapytanie i winien dowód ten uwzględnić przy rozpatrywaniu sprawy. Wskazać przy tym należy, że wbrew stanowisku organów celnych, z przepisu art. 20a rozporządzenia z 15 października 1997 r. nie wynika żaden szczególny tryb udzielania odpowiedzi organu na wniosek o weryfikację , natomiast, skoro termin 10 miesięcy liczy się od daty wysłania pisma, to fakt wysłania pisma i datę tę należy wykazać stosownymi dowodami. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z aktualnym orzecznictwem, artykuł 270 § 1 w związku z art. 262 Kodeksu celnego nie ogranicza stosowania art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej nakazującego dopuszczać jako dowody w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Wobec tego, pismo podmiotu działającego na terenie państwa obcego zawierające informację co do autentyczności świadectwa pochodzenia stanowi dowód w sprawie podlegający ocenie na ogólnych zasadach określonych w przepisach Ordynacji podatkowej. Na tle stosowania art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej możność posługiwania się dokumentami zagranicznymi nie budzi wątpliwości. Sprawdzenie autentyczności świadectwa pochodzenia w drodze przedstawienia odpowiedniego pytania podmiotowi działającemu na terenie państwa eksportera stanowi czynność o charakterze dowodowym, podobnie jak pozyskiwanie różnego rodzaju informacji. Czynności te nie mogą być traktowane jako przedmiot odrębnego postępowania, względnie jako przedstawianie przez inny organ stanowiska w trybie art. 209 § 1 Ordynacji podatkowej lub o skutku zbliżonym. ( por. wyrok NSA 5 lutego 2009r., sygn. akt I GSK 259/08, LEX nr 478556). W świetle powyższego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja zapadła z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisu art. 20a pkt. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. z 1997 r. nr 130, poz. 851 ze zm.) i została wydana bez należytego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, a więc doszło do naruszenia m.in. przepisów art. 122, art.180 § 1, art.187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej i w zw. z art. 262 ustawy z 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor Izby Celnej w W. weźmie pod uwagę wskazane wyżej wytyczne, a w szczególności konieczność sprecyzowania ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie, związanych z korespondencją z organami indonezyjskimi, i wyjaśni, które fakty oraz dlaczego uznał za istotne w sprawie. Z tych wszystkich względów uznając, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona i że doszło do naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego oraz procesowego , które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt1 lit a i c ustawy o p.p.s.a. oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd rozstrzygnął w oparciu o treść art. 200 p.p.s.a.