V SA/Wa 1587/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), , Protokolant sekr. sąd. - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. S. – K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia (...) maja 2013 r. nr (...) w przedmiocie oddalenia zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym; 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z (...) stycznia 2013 r.; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie na rzecz M. S. – K. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 8 stycznia 2013 r. M. S. – K. wniosła zarzuty do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr (...) z dnia (...) grudnia 2012 r. wystawionego przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie. Tytuł obejmował zobowiązanie w podatku akcyzowym za listopad 2007 r. w kwocie należności głównej 7.683 zł wynikającej z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego (...) w Warszawie nr (...) z dnia (...) marca 2012 r., doręczonej Stronie w dniu 15 marca 2012 r. W dniu 20 grudnia 2012 r. organ egzekucyjny sporządził Zawiadomienie nr (...) o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego. W odpowiedzi na to zajęcie, otrzymane w dniu 21 grudnia 2012 r., Bank PEKAO S.A. Oddział w W. przekazał na konto organu egzekucyjnego w dniu 28 grudnia 2012 r. kwotę 581,58 zł a w dniu 8 stycznia 2013 r. kwotę 10.791,22 zł i tym samym zajęcie egzekucyjne zostało całkowicie zrealizowane. M. S. – K. w dniu 4 stycznia 2013 r. zostały doręczone i tytuł wykonawczy Nr (...) z dnia (...) grudnia 2012 r. i Zawiadomienie nr (...) o zajęciu prawa majątkowego. W zarzutach z dnia 8 stycznia 2013 r. Strona podniosła przede wszystkim przedawnienie zobowiązania wskazanego w tytule wykonawczym Nr (...) z dnia (...) grudnia 2012 r. z dniem 31 grudnia 2012 r. Jej zdaniem w sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności powodujące przerwanie lub zawieszenie biegu przedawnienia na gruncie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, ponieważ Zawiadomienie nr (...) o zajęciu prawa majątkowego otrzymała ona dopiero w dniu 4 stycznia 2013 r. a więc po upływie okresu przedawnienia wskazanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. M. S. – K. wskazała także na nieprawidłowe, jej zdaniem, wszczęcie egzekucji w oparciu o nieostateczną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego (...) w Warszawie z dnia (...) marca 2012 r. Postanowieniem z dnia (...) stycznia 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie oddalił zarzuty zgłoszone przez Stronę w piśmie z dnia 8 stycznia 2013 r. W uzasadnieniu tego postanowienia organ zajął stanowisko, iż termin przedawnienia egzekwowanej należności podatkowej został skutecznie przerwany w dniu 21 grudnia 2012 r. poprzez skuteczne zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego, o którym to zajęciu Strona została poinformowana. Wystąpiły obie przesłanki z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej: zastosowano środek egzekucyjny i Zobowiązana została o tym powiadomiona. Organ wskazał nadto, iż podstawą egzekucji była decyzja z dnia 5 marca 2012 r. opatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności. W zażaleniu z dnia 19 lutego 2013 r., skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, na postanowienie oddalające zarzuty M. S.– K. zarzuciła naruszenie art. 33 pkt 1, art. 34 § 4, art. 56, art. 59 § 1 i 2 oraz 80 ust. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji a także art. 70 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie postanowieniem z dnia (...) maja 2013 r., nr (...), utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia (...) stycznia 2013 r. oddalające zarzuty. Organ II instancji podzielił stanowisko Dyrektora Izby Celnej w Warszawie co do skutecznego przerwania terminu przedawnienia egzekwowanej należności podatkowej w dniu (...) grudnia 2012 r. poprzez zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego Zobowiązanej. Wskazał nadto, iż na dzień wydania zaskarżonego postanowienia ((...) stycznia 2013 r.) organ I instancji nie posiadał informacji o doręczeniu Stronie ostatecznej decyzji podatkowej z dnia (...) grudnia 2012 r. a zatem rygor natychmiastowej wykonalności pozostawał w obrocie prawnym. W skardze z dnia 10 czerwca 2013 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. S. – K. zarzuciła organom obu instancji naruszenie art. 120 i 121 Ordynacji podatkowej poprzez działanie contra legem, naruszenie zasady zaufania do organu podatkowego i nieuwzględnienie istotnych dla sprawy dowodów. Zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik postępowania: • art. 70 § 4 w związku z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że bieg przedawnienia został przerwany pomimo niespełnienia przesłanek z art. 70 § 4 O.p. wobec niepowiadomienia o zastosowaniu środka przed terminem z art. 70 § 1 O.p.; • art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, iż tytuł wykonawczy z dnia (...) grudnia 2012 r. został skutecznie wystawiony w oparciu o postanowienie z dnia (...) listopada 2012 r. nadające decyzji Naczelnika Urzędu Celnego (...) w Warszawie z dnia (...) marca 2012 r. rygor natychmiastowej wykonalności, który stracił byt prawny w dniu (...) grudnia 2012 r. wobec wydania przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie decyzji ostatecznej. Skarżąca wnosiła o stwierdzenie nieważności zaskarżonych postanowień organów obu instancji ewentualnie o ich uchylenie i zasądzenie na jej rzecz od Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi M. S. – K. podkreśliła, iż wyegzekwowane zobowiązanie uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2012 r. wobec niewystąpienia w sprawie żadnych okoliczności powodujących przerwanie lub zawieszenie biegu przedawnienia. Skarżąca powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. P 30/11 oraz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2013 r., sygn. I FPS 6/12. Skarżąca wskazała także na fakt, iż w dniu wydania tytułu wykonawczego ((...) grudnia 2012 r.) postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności z dnia (...) listopada 2012 r. ,stanowiące oparcie dla tego tytułu, nie miało już bytu prawnego wobec wydania w dniu (...) grudnia 2012 r. decyzji ostatecznej przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie odwołując się do dotychczasowej argumentacji organu. W piśmie procesowym z dnia 23 października 2013 r. Skarżąca podtrzymała skargę oraz wskazała, iż decyzją z dnia (...) czerwca 2013 r., Dyrektor Izby Celnej w Warszawie uchylił decyzję własną z dnia (...) grudnia 2012 r. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia (...) marca 2012 r. oraz umorzył postępowanie w sprawie. Podstawą decyzji z dnia (...) czerwca 2013 r. było przyjęcie przez organ, iż doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Do pisma Strona załączyła kopię decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia (...) czerwca 2013 r. i odpisu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. V SA/Wa 935/13, umarzającego postępowania w sprawie skargi M. S. – K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia (...) grudnia 2012 r. wobec uchylenia zaskarżonej do Sądu decyzji w trybie art. 54 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), realizowane są poprzez kontrolę legalności zaskarżonej decyzji lub postanowienia pod względem ich zgodności z prawem, ustalenie, czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy jest niesporny i został prawidłowo ustalony w postępowaniu administracyjnym. Problem w sprawie związany jest z interpretacją art. 70 § 4 w związku z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Badając w powyższym świetle zaskarżone postanowienie Sąd dopatrzył się naruszeń prawa, które dawały podstawę do uchylenia postanowień organów obu instancji oraz uwzględnił przedstawioną przez Skarżącą decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia (...) czerwca 2013 r. i znane z urzędu postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. V SA/Wa 935/13. W konsekwencji skarga została przez Sąd uwzględniona. Za zasadne Sąd uznał uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z postanowieniem organu I instancji, nie uwzględniając stanowiska Skarżącej o stwierdzenie ich nieważności. Sąd miał na względzie utrwalony w orzecznictwie i piśmiennictwie pogląd, iż tam, gdzie zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa skutkującym stwierdzeniem nieważności zaskarżonego orzeczenia. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazuje, iż w pełni podziela i zastosował stanowisko zawarte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2013 r., sygn. I FPS 6/12, co miało przesądzające znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Zgodnie z tezą przywołanej uchwały: "Zastosowanie środka egzekucyjnego przerywa bieg terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r., gdy zawiadomienie podatnika o jego zastosowaniu nastąpi przed upływem terminu przedawnienia." Wobec bezspornego faktu powiadomienia M. S.– K. o zajęciu dopiero w dniu 4 stycznia 2013 r. - do przedawnienia doszło w dniu 31 grudnia 2012 r. Przyznanie faktu przedawnienia zobowiązania podatkowego Skarżącej w decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) czerwca 2013 r. i wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) grudnia 2012 r. i decyzji Naczelnika Urzędu Celnego (...) w Warszawie z dnia (...) marca 2012 r. czyni dalsze wywody Sądu zbędnymi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.