V SA/Wa 1590/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant st. specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. w W. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; - oddala skargę - B. Spółka z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: skarżącą) [...] września 2012 r. złożyła w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (POIG); Priorytet 4: Inwestycje w innowacyjne przedsiębiorstwa; Pilotaż: Wsparcie na pierwsze wdrożenie wynalazku, wniosek o dofinansowanie pn. [...]. Skarżąca w ramach projektu zakłada stworzenie na terenie województwa [...] nowoczesnego zakładu przetwórstwa odpadów na wysokiej jakości komponenty paliwowe przy zastosowaniu technologii termokatalicznej depolimeryzacji poliolefin. Pismem z [...] stycznia 2013 r. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP) poinformowała skarżącą, że zgodnie z decyzją Instytucji Zarządzającej nie zostało przyznane dofinansowanie na realizację przedmiotowego projektu. PARP wyjaśniła, że Komisja Konkursowa uznała, że projekt nie spełnił następujących kryteriów merytorycznych obligatoryjnych: 1. Istnieje zapotrzebowanie rynkowe na rezultat projektu; 2. Wydatki są kwalifikowane w ramach Wsparcia na pierwsze wdrożenie wynalazku, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu oraz celów instrumentu Wsparcia na pierwsze wdrożenie wynalazku. PARP wyjaśniając przyczyny niespełnienia ww. kryteriów wskazała, że – co do kryterium 1 – rezultat projektu określony we wniosku, otrzymywany według bardzo ogólnikowo i nieprecyzyjnie opisanej technologii nie istnieje i nie może istnieć zapotrzebowanie rynkowe. Ze względu na niestabilność składu strukturalno-grupowego otrzymywanych depolimeryzatów, w tym nieokreśloną jednoznacznie zawartość węglowodorów nienasyconych oraz nieokreślony skład surowców pochodzących ze zbiórki odpadów komunalnych. Opakowaniowe, tworzywa sztuczne mają różnorodną strukturę i mogą także zawierać barwniki, a także chlor (PCV). Stąd też frakcje węglowodorowe, otrzymywane z procesu depolimeryzacji nie tylko nie mogą być stosowane do blendowania w procesie komponowania paliw silnikowych do współczesnych silników o zaostrzonych wymaganiach w stosunku do nośników energii, ale także nie mogą być przyjmowane przez zakłady rafineryjne, jako komponent ropy naftowej ze względu na możliwość zaburzenia procesów przetwórczych, głównie katalitycznych. Co do ww. kryterium 2, PARP wskazała, że zgodnie z dokumentacją przedstawiona we wniosku, nie jest możliwa ocena kwalifikowalności wydatków, ponieważ skarżąca nie określiła przeznaczenia środków inwestycyjnych na elementy linii technologicznej. Zostały określone tylko potrzeby związane z budową obiektu, łącznie ze stolarką budowlaną, wyposażeniem meblowym, sprzętem komputerowym i między innymi ogrodzeniem, nie przedstawiając składników rzeczowych i wartości tych składników w projektowanej linii technologicznej. Ponadto wydatki kwalifikowane w ramach zadania 3 nie są uzasadnione w przypadku linii technologicznej. Ceną trzech zestawów komputerowych można oszacować i stanowią mały procentowy w stosunku do kosztów kwalifikowanych ok. 16 mln zł przewidzianych w zadaniu 3. Skarżąca scharakteryzowała linię technologiczną na str. 10 i 11 biznes planu, natomiast koszt składowych jednostek procesowych, automatyki itp. nie jest podany w biznes planie. Brak wyszczególnienia podstawowych części składowych linii i ich kosztu, nie pozwala na zweryfikowanie czy koszty są adekwatne do projektu. Całkowita wartość wydatków w ramach zadania 3: 19.702.140,00 zł. Wartość wydatków kwalifikowanych zadania 3: 16.018.000,00 zł. Procent kosztów niekwalifikowalnych wynosi 16.018.000 / 24.328.000 (całkowite koszt kwalifikowane)* 100%= 65,8%. Ponadto PARP poinformowała, że projekt w ramach oceny kryteriów merytorycznych fakultatywnych otrzymał 52 pkt na 100 pkt możliwych do uzyskania i przedstawiła uzasadnienie tych ocen. Wśród niech została przedstawiona ocena kryterium: Poziom innowacyjności rezultatu projektu wdrażanego w oparciu o wynalazek, który uzyskał 10 punktów na możliwych do uzyskania 50 punktów. PARP przedstawiała wyniki tej oceny przez 3 oceniających, którzy przyznali odpowiednio 10, 0 i 10 punktów. Dwaj oceniający to kryterium na 10 punktów uznali, że parametry określone przez wnioskodawcę charakteryzujące funkcjonalność użytkową i cechy, nie przystają do wymagań jakościowych stawianych komponentom paliwowym. Nieporozumieniem jest deklarowanie przydatności tych komponentów, otrzymanych w bliżej nieokreślony sposób jako komponentów paliw lotniczych. Komponenty paliwowe mają ściśle określone wymagania zawarte w konkretnych kryteriach z przypisanymi miarami i wagami. Natomiast funkcjonalnością którą można uznać, a określoną przez wnioskodawcę jest możliwość zastosowania komponentów jako rozpuszczalniki do bliżej nieokreślonych zastosowań. Interesujące może być także zbadanie możliwości stosowania metali ciekłych jako nośników energii do reaktorów procesu depolimeryzacji tworzyw sztucznych, co może być w przyszłości przesłanką do wykorzystywaniu tych nośników ale raczej w procesach kontrolowanego zagazowania. Skarżąca pismem z [...] lutego 2013 r., złożyła protest od powyższej informacji nie zgadzając się z ocenę wymienionych kryteriów. Odnosząc się do kryterium 1 skarżąca zarzuciła, że w ramach tego kryterium nie podlega ocenie technologia otrzymywania rezultatu projektu. Produkt, który powstanie w wyniku projektu został określony jako komponenty paliwowe: frakcja benzynowa, naftowa i oleju opałowego. Przy badaniu popytu istotnym jest fakt, że te komponenty powstaną z odpadów, to zaś ma decydujący wpływ na popyt i rezultat projektu. Nie dość bowiem, że zaprezentowana we wniosku technologia pozwala na przetwarzanie odpadów, to jeszcze powstaje z tego procesu bardzo wartościowy produkt mający nowe cechy i funkcjonalności w stosunku do tego typu produktów obecnych na rynku. Niebagatelny wpływ na zapotrzebowanie rynkowe ma niewątpliwie możliwość uzyskiwania jako rezultatu procesu, w ramach którego wykorzystywane są trzy wynalazki, od 3 do 6 różnych frakcji paliwowych, w zależności od potrzeb odbiorcy. Poza tym zaprezentowane we wniosku cechy produktu również czynią go produktem wysoce konkurencyjnym w stosunku do obecnej oferty na rynku. Ponadto skarżąca w sekcji D pkt 5 biznes planu przedstawiła wyniki badań popytu na produkt, który będzie efektem przetwarzania poliolefin. W pkt 4 zaś zaprezentowała, w jakiej relacji do rynku produktów depolimeryzacji poliolefin pozostaje rezultat projektu. Źródłem tych informacji były badania przeprowadzone po raz pierwszy w historii przez P. Ponadto odbiorcy produktu zostali precyzyjnie określeni jako zakłady rafineryjne. Skarżąca nie podzieliła opinii ekspertów, że nie ma zapotrzebowania na rezultat projektu. Potrzeba ta wynika z dwóch przesłanek tj. wymuszona przepisami dyrektyw UE masowe powstawanie sortowni odpadów stwarza możliwość wydzielenia z odpadów frakcji bogatych w tworzywa sztuczne, na które zapotrzebowanie ze strony cementowni gwałtownie maleje, a ponadto frakcje z depolimeryzacji poliolefin będące rezultatem projektu nie muszą być użyte jedynie jako dodatki do paliw silnikowych, gdyż znane są metody produkcji innych paliw. Skarżąca wskazała, że rezultat projektu jest możliwy do uzyskania, co pokazują załączone do protestu zdjęcia instalacji doświadczalnej, na której próby wykazały zasadność takiego sformułowania wniosku. Fakt lakonicznego opisu wybitnie innowacyjnego procesu był podyktowany faktem, że szereg rozwiązań jest jeszcze doskonalonych, a ze względu na zdolność patentową ich szczegóły nie mogą być zbyt dokładnie opisane. Nie mniej jednak stwierdziła, że katalizatory były testowane zarówno w fazie ciekłej jak i gazowej i nie tylko kwaśne glinokrzemiany. Wnioski z tych prób stanowią know - how firmy i nie będą ujawnione. Odnosząc się do zakwestionowania kryterium 2, skarżąca wyjaśniła, że w ramach wydatków linia technologiczna została potraktowana kompleksowo i kompletnie jako zintegrowany system różnych urządzeń i ich powiązań. Zaznaczyła, że w na stronie 11 biznes planu, wskazała, że linia technologiczna składać się będzie z urządzeń projektowanych i wykonanych indywidualnie dla potrzeb instalacji a także urządzeń katalogowych handlowych, przewodów rurowych instalacji łączącej urządzenia, urządzeń sterowania i automatyki. Podano też bardzo dokładne parametry techniczne linii, a także wskazano na procesy, które będą zachodziły w ramach instalacji. Zwróciła uwagę, że linia technologiczna będzie zamawiana w całości, nie zaś jej poszczególne elementy, stąd też nie jest tak, że koszt linii będzie wynikiem zsumowania wartości poszczególnych jej komponentów. Każdy bowiem z elementów linii będzie miał inną wartości jako element systemu, inną zaś sprzedawany jednostkowo. Zdaniem skarżącej poniesienie kosztu całościowego zakupu linii technologicznej jest jak najbardziej zasadne dla osiągnięcia celów projektu. Koszt ten został oszacowany przez osoby, które opracowywały merytorycznie inwestycję, a także są autorami rozwiązań, które będą wdrażane w ramach projektu. Są to osoby dysponujące odpowiednim ku ternu doświadczeniem, a także mające kontakty w firmach, które ewentualnie mogłyby przygotować instalację na zamówienie skarżącej. Skarżąca podkreśliła, że linia technologiczna jest najistotniejszym elementem projektu, bez niej niemożliwym będzie wdrożenie wynalazku do prowadzonej działalności. W ramach tej linii zostaną zainstalowane: pompa ciekłego metalu dla obiegu grzewczego reaktora chemicznego oraz kocioł do nagrzewania ciekłego metalu w układach grzewczych, szczególnie reaktorów chemicznych. Skarżąca formułując zarzuty dotyczące oceny kryterium fakultatywnego wskazała, że oceniający uznali, że produkt posiada tylko jedną funkcjonalność tj. możliwość zastosowania komponentów jako rozpuszczalników. Tymczasem skarżąca wymieniła jako nowe funkcjonalności elastyczność w dostosowaniu do potrzeb klienta na określone frakcje paliwowe (produkty) - sposób uzyskiwania dowolnie ustawianych frakcji poprzez kondensację frakcjonowaną, a więc możliwość dopasowania się do potrzeb odbiorców praktycznie z dnia na dzień. Jako druga nową funkcjonalność użytkową wymieniono zastosowanie komponentów do paliw lotniczych i przytoczyła treść normy paliwa do silników turboodrzutowych. Skarżąca nie zgodziła się z oceną, że w procesie nie powstają produkty o nowych cechach. Po zastosowaniu wynalazków i posiadanego know-how produkty z procesu, jaki zostanie wdrożony nadają się wprost do blendowania paliw. Jak bowiem wiadomo, paliwa komponowane są z różnych składników a jedynym kryterium kwalifikacyjnym jest uzyskanie określonych normą parametrów fizycznych i energetycznych. Ta sama benzyna "95" od różnych producentów poddana badaniu na chromatografie pokaże zupełnie inne widmo składników a oba spełniają tę samą normę. Zatem twierdzenie, ze produkty nie nadadzą się do blendowania nie jest prawdziwe. Były wykonywane liczne próby z pozytywnym rezultatem. Nie przeszkadza nawet wysoka liczba jodowa frakcji benzynowej, gdy stabilizowany depolimeryzat dodawany jest w ilości kilku procent, co już jest opłacalne, biorą pod uwagę, że detaliści zarabiają na litrze paliwa od 1 do 5 groszy. Jeszcze łatwiejsza jest produkcja oleju opałowego. Stwierdzenie recenzenta, że depolimeryzacja tworzyw wymaga określonej temperatury w krótkim czasie a ciekły metal ma dużą bezwładność cieplną , więc nadaje się bardziej do procesów zgazowania jest błędne. Po pierwsze, wydajność każdego rozkładu zależy od ilości dostarczanej energii do jednostki masy surowca a nie od krótkotrwałości działania temperatury. Po drugie ciekły metal jest ciekłym nośnikiem ciepła płynącym w rurkach wymiennika (jak woda w kaloryferze) i ilość przekazywanego ciepła nie zależy od jego bezwładności cieplnej, ale od liczb kryterialnych Nusselta, Reynoldsa, Prandtla, powierzchni wymiany ciepła oraz różnicy temperatur. Dlatego współczynnik przenikania ciepła w naszej technologii jest kilkaset razy wyższy niż u konkurencji ogrzewającej reaktory spalinami. Jak już wcześniej stwierdzono, katalizowany jest proces zarówno w fazie ciekłej, jak i gazowej (np. skracanie łańcuchów). Informacji o tym jakie katalizatory stosujemy i do jakich efektów, z oczywistych powodów nie mogą zostać ujawnione na obecnym etapie. Ponadto we wniosku (sekcja C pkt 6B biznes planu) wyraźnie napisano, że elastyczność uzyskiwania różnych frakcji wynika w naszej technologii z zastosowania kondensacji frakcjonowanej a nie katalizy. Katalizatory mogą mieć jedynie wpływ na skład i ilość danej frakcji pomiędzy temperaturami T1 i T2 . Zatem nie można odmówić istnienia cechy elastyczności. Skarżąca zwróciła uwagę jak norma np. O. określa bazę do produkcji oleju napędowego - frakcja destylacji atmosferycznej ropy naftowej w zakresie 180 - 295°C. Frakcja ta zawiera zarówno alkany jak i alkeny i nie jest to powód dyskwalifikacji jako bazy paliwa naftowego. Zatem montując w instalacji cztery bloki kondensacji frakcjonującej można uzyskać 4, 3, 2 frakcje w dowolnie zmienianych przedziałach temperatur lub, gdyby było takie zapotrzebowanie, tylko mieszankę nazywaną K. Takiej możliwości nie ma dotąd żadna instalacja na świecie. Podkreśliła, że w projektowanej instalacji nie będzie otrzymywana K. lecz sterowane kondensacją określone frakcje: np. 47-120 °C, 120 - 180 °C, 180 - 295 °C, >295 °C. Zgodnie z przytoczoną normą na paliwo lotnicze do silników turboodrzutowych możemy wyprodukować także frakcję 130 - 290 °C, która po stabilizacji może być komponentem paliwa lotniczego, a stabilizacja nie musi być osiągnięta wyłącznie poprzez uwodornienie. Co do analiz, to cecha braku ołowiu wynika z zasady ogrzewania reaktora. Konkurencja ma bezpośredni kontakt ołowiu z rozkładaną masą, co musi wiązać się z prężnością par ołowiu w danej temperaturze. Prace B+R wykazały także, że przy naszym sposobie ogrzewania reaktora ilość gazu w całości produktów wynosiła od 7 - 13%. przy czym dla stałej temperatury zależało to przede wszystkim od składu surowca i stosowanego rodzaju katalizatora. Wobec powyższego produkt będzie posiadał również trzy nowe cechy, tj.: Jako nowe cechy wskazano: Zawartość wody. Parametr pomiaru % zawartość wody; dzięki zastosowaniu wynalazku sposobu przygotowania surowca do procesu depolimeryzacji otrzymywane produkty będą charakteryzowały się praktycznie 100% odwodnieniem. Podwyższona czystość. Parametr pomiaru % zawartość chlorków; dzięki zastosowaniu wynalazku sposobu przygotowania surowca do procesu depolimeryzacji otrzymywane produkty będą charakteryzowały się niższym poziomem chlorków w stosunku do konkurencyjnych produktów. Istotna cecha - zmniejszenie zawartości metali ciężkich, w tym ołowiu. Pismem z [...] czerwca 2013 r. Minister Gospodarki poinformował skarżącą, że protest został uznany za niezasadny. W uzasadnieniu organ – odnosząc się do kryterium Istnieje zapotrzebowanie rynkowe na rezultat projektu – wskazał, że zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (zwanego dalej: Przewodnikiem po kryteriach) – kryterium uznaje się za spełnione, jeżeli wnioskodawca wykaże, że istnieje takie zapotrzebowanie na produkt/usługę, będącą rezultatem projektu, które świadczy o opłacalności projektu. Wnioskodawca powinien określić kim będzie ostateczny odbiorca, wielkość popytu i uzasadnić źródła tych informacji np. badania rynku, dane statystyczne, deklaracje potencjalnych odbiorców itp.). Ocena kryterium odbywa się na podstawie części C i D biznes planu. W treści protestu skarżąca powołuje się na wyniki badań popytu na produkt, (biznes plan, p. D 1.5, str. 24-25), które mają potwierdzać to, że projekt spełnia przedmiotowe kryterium. Zdaniem organu w ww. punkcie biznes planu nie ma wzmianki o zapotrzebowaniu na planowane w ramach projektu produkty (komponenty paliwowe). W pkt D 1.5 biznes planu mowa jest o badaniach dotyczących recyklingu poliolefin i poziomu odzysku opakowań w Europie. W ocenie organu w dokumentacji aplikacyjnej skarżąca nie wykazała, że istnieje zapotrzebowanie rynkowe na produkt będący wynikiem projektu (komponenty paliwowe: frakcje benzyny nafty, oleju opałowego). Ponadto w pkt D.2.1 biznes planu skarżąca stwierdza ogólnikowo, że odbiorcami jego produktów będą zakłady rafineryjne. Zgodnie z zasadami oceny przedmiotowego kryterium wnioskodawca jest zobowiązany do określenia ostatecznego odbiorcy. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów na potwierdzenie swojego zapewnienia, że odbiorcami ostatecznymi produktów będących wynikiem realizacji projektu będą rafinerie (np. listu intencyjnego, chociażby wstępne deklaracji ze strony konkretnych zakładów rafineryjnych). Organ nie zgodził się z twierdzeniem skarżącej, że decydujący wpływ na popyt na rezultat projektu ma fakt, iż będzie on uzyskiwany z odpadów. Również "masowe powstawanie sortowni odpadów", które "stwarza możliwość wydzielenia z odpadów frakcji bogatych w tworzywa sztuczne" nie odnosi się do popytu na produkty, ale raczej do popytu na instalacje przetwarzania odpadów i podaży poliolefin do dalszego przetwarzania. Nie ma to żadnego związku z popytem ze strony rafinerii. Organ stwierdził także, że zdjęcia instalacji doświadczalnej załączone do protestu nie są dowodem na to, iż produkty projektu będą posiadały deklarowane właściwości fizykochemiczne, a opis dotyczący testowania katalizatorów oraz sposobu przygotowania surowca jest nadal na tyle ogólnikowy, że niemożliwa jest jego pozytywna weryfikacja przez oceniających. Niezależnie od powyższego organ zaznaczył, że rozpatrując protest sprawdzeniu podlega, czy ocena projektu dokonana przez Komisję Konkursową została przeprowadzona zgodnie z kryteriami oceny projektów. Na etapie protestu IP nie weryfikuje nowych dokumentów, które nie były przedmiotem oceny Komisji Konkursowej powołanej w IW. Organ odnosząc się do kryterium Wydatki są kwalifikowane w ramach Wsparcia na pierwsze wdrożenie wynalazku, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu oraz celów instrumentu Wsparcie na pierwsze wdrożenie wynalazku, wyjaśnił, że w ramach niniejszego kryterium wnioskodawca jest zobowiązany do przedstawienia i uzasadnienia wysokości poszczególnych wydatków w sposób, który umożliwi oceniającemu jednoznaczną ocenę czy planowane wydatki są kwalifikowane, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do projektu. Wysoki stopień zagregowania kosztów (sumaryczna wartość podana dla całej linii technologicznej) uniemożliwia przeprowadzenie weryfikacji prawidłowości przyjętych założeń, a zatem adekwatności planowanych wydatków. Organ zauważył, że w zakresie pozostałych wydatków skarżąca przedstawiła dość szczegółowy wykaz. Linia technologiczna jest kluczowym czynnikiem dla przeprowadzenia projektu i niezrozumiałe są powody, dla których skarżąca potraktował ten wydatek bardzo ogólnikowo. Organ podkreślił, że IW nie podważyła zasadności zakupu linii technologicznej, ale wskazywała na niemożność weryfikacji adekwatności wysokości kosztów linii technologicznej. Z tego względu zdaniem organu nie ma podstaw by uznać wydatki za uzasadnione, adekwatne i racjonalne, a zatem kwalifikowane w ramach projektu. Łączna wartość wydatków uznanych za niekwalifikowane to 16.018.000 zł, co stanowi blisko 66% całkowitych wydatków kwalifikowanych. Ze względu na przekroczenie progu 25% Komisja Konkursowa nie mogła zgodnie z zasadami konkursu uznać kryterium za spełnione. IP odnosząc się do kryterium Poziom innowacyjności rezultatu projektu wdrażanego w oparciu o wynalazek wskazała, że według Przewodnika po kryteriach, innowacyjność projektu oceniana jest na podstawie opisanej w biznes planie funkcjonalności (użytkowej) oraz istotnych cech odróżniających rezultat projektu od produktów konkurencyjnych na rynku. W pkt C.1.6b biznes planu wskazano trzy nowe funkcjonalności i trzy istotne cechy: 1. funkcjonalność użytkowa: elastyczność w dostosowaniu się do potrzeb klienta na określone frakcje paliwowe (produkty); 2. funkcjonalność użytkowa: zastosowanie komponentów do paliw lotniczych; 3. funkcjonalność użytkowa: zastosowanie komponentów do rozpuszczalników; 4. istotna cecha: zawartość wody; 5. istotna cecha: podwyższona czystość; 6. istotna cecha: zmniejszenie zawartości metali ciężkich w tym ołowiu. W zakresie opisywanej nowej funkcjonalności w postaci elastycznego dopasowywania się do potrzeb klienta poprzez wyprodukowanie frakcji węglowodorów "o określonych, sterowanych cechach produktowych", ekspert stwierdził, że sposób prowadzenia rozdziału frakcji nie determinuje uzyskanych produktów - określone produkty można otrzymać działając odpowiednio dobranym selektywnym katalizatorem. Aby uznać przedstawioną funkcjonalność za nową, należałoby wykazać (np. poprzez wskaźnik EROEI, określający stosunek energii uzyskanej do energii włożonej do procesu) na ile korzystniejsza jest metoda rozdziału proponowana przez Wnioskodawcę w stosunku do konwencjonalnych metod destylacji frakcji ciekłej. Mając na uwadze powyższe IP nie mogła uznać, że tak określona funkcjonalność, jest nową funkcjonalnością użytkową produktu punktowaną w ramach przedmiotowego kryterium. Jeśli chodzi o pozostałe funkcjonalności to, jak wskazał ekspert oceniający projekt znany i stosowany wielokrotnie proces depolimeryzacji tworzyw sztucznych prowadzi do uzyskania niestabilnej mieszaniny węglowodorów, zawierającej frakcję olefinową (alkenową). Ze względu na niestabilność chemiczną tej frakcji i jej destylatów, nie może być ona stosowana bezpośrednio jako komponent paliw silnikowych, a tym bardziej nie może stanowić składnika paliw lotniczych, dla których wymagania jakościowe są najbardziej restrykcyjne w porównaniu z pozostałymi paliwami silnikowymi. Przytoczone w proteście zakresy destylacji frakcji paliwa lotniczego nie mogą być traktowane wybiórczo, jako jedyny istotny element wymagań jakościowych. W zakresie składu chemicznego pożądane są węglowodory nasycone, przy zmniejszonej zawartości aromatów i siarki. Ponadto niestabilny, nieuwodorniony depolimeryzat wykazuje tendencje do procesów powtórnej polimeryzacji, zatem nie można oznaczyć dopuszczalnego czasu jego magazynowania. Właściwości paliw silnikowych zawarte są w stosownych normach derminujących właściwości eksploatacyjne oraz zawartość poszczególnych frakcji. Zdaniem eksperta nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że wysoka liczba jodowa nie jest przeszkodą w komponowaniu frakcji benzynowych. Wymagana jest stabilizacja frakcji. Bez stosowania kosztownych i złożonych procesów wysycania (uwodornienie) frakcji nienasyconych, nie jest możliwe wykorzystywanie rozdestylowanych frakcji z depolimeryzatu do komponowania paliw silnikowych. Wg eksperta oceniającego projekt w Polsce jedyną instalacją zdolną do przerobu produktów depolimeryzacji tworzyw sztucznych jest Rafineria J., która przestała przyjmować tego typu depolimeryzat do dalszego przerobu. Pozostałe rafinerie nie mogą i nie chcą przyjmować depolimeryzatów do dalszego przerobu, ze względu na potencjalne możliwości zaburzenia procesu technologicznego, szczególnie procesów katalitycznych (w tym wodorowych), istnieją bowiem potencjalne możliwości zatrucia katalizatorów związkami heteroorganicznymi, które mogą być zawarte w depolimeryzacie. Przedstawione opisy procesu technologicznego nadal są na zbyt wysokim poziomie ogólności by można było zweryfikować i potwierdzić zasadność założeń wnioskodawcy. Wymienione frakcje mogą stanowić jedynie komponent paliwa alternatywnego, o właściwościach zbliżonych do oleju opałowego, pod warunkiem opracowania na to paliwo warunków technicznych zapewniających powtarzalność składu i właściwości fizykochemiczne paliwa. Produkty projektu mogą zatem być stosowane jako komponenty do paliw alternatywnych (ciecz grzewcza lub ciecz opałowa), do zastosowań stacjonarnych w urządzeniach grzewczych. Zdaniem eksperta w zakresie nowych cech produktu - zarówno w treści dokumentacji aplikacyjnej, jak i w treści protestu nie przedstawiono żadnych danych badawczych potwierdzających możliwość uzyskania wymienionych cech oraz nie opisano procesu usuwania chloru w sposób, który pozwoliłby ocenić czy proces ten jest realny technologicznie. Nie wyjaśniono np. w jaki sposób planowane jest usunięcie PCV z mieszaniny płynnych substratów. Ponadto, przy zastosowaniu ciekłych nośników energii, np. stopu W., zgodnie z opisami literaturowymi istnieje niebezpieczeństwo przedostania się par metali ciężkich do frakcji poprocesowych, co z kolei wymaga ciągłej kontroli tej frakcji na zawartość tych metali. Przekroczenie dopuszczalnej zawartości metali ciężkich wymaga dodatkowego oczyszczania. Podsumowując, podane wskaźniki w zakresie nowych cech produktu, nie poparte wynikami badań, mają charakter deklaratywny, zatem nie można ich uznać za wiarygodne i osiągalne. W skardze z 3 lipca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą informację Ministra Gospodarki skarżąca wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy Ministrowi Gospodarki do ponownego rozpatrzenia protestu oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu aktowi skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 31 ust. 1, art. 27 ust. 2 i art. 27 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.; zwanej dalej: u.z.p.p.r.) przez dokonanie oceny wniosku w sposób nierzetelny i bez zachowania przejrzystości przesłanek, które legły u podstaw tej oceny oraz brak jasnego, logicznego i wnikliwego uzasadnienia negatywnego rozstrzygnięcia, w konsekwencji naruszenie zasady równego dostępu do pomocy stronie skarżącej w ramach programu oraz niezapewnienie przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie Projektu skarżącej; wytycznych zawartych w Przewodniku po kryteriach wyboru, w zakresie kryteriów merytorycznych obligatoryjnych: Istnieje zapotrzebowanie rynkowe na rezultat projektu; Wydatki są kwalifikowane w ramach Wsparcia na pierwsze wdrożenie wynalazku, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu oraz celów instrumentu Wsparcie na pierwsze wdrożenie wynalazku. oraz merytorycznych fakultatywnych: B. Poziom innowacyjności rezultatu projektu wdrażanego w oparciu o wynalazek. W uzasadnieniu skargi skarżąca powtórzyła zarzutu przedstawione w proteście. Dodatkowo wskazała, że w żadnym miejscu wytycznych nie wskazywano, że koniecznym jest przedłożenie dokumentów potwierdzających zapotrzebowanie na produkt uzyskany w ramach realizacji Projektu. Dlatego też nie znajduje uzasadnienia stawianie wymogu co do konieczności przedstawienia dodatkowych dokumentów, np.: listów intencyjnych potwierdzających posiadane możliwości zbytu produktu. Ponadto oceniający nie zażądali dodatkowych wyjaśnień w kwestii zapotrzebowania rynkowego na produkt, a mieli takie uprawnienie zgodnie z § 7 ust. pkt 8 Regulaminu przeprowadzania konkursu. Tymczasem skarżąca posiada Umowę współpracy handlowej z Rafinerią J. z [...] września 2012 r. na odbiór produktu - oleju opalowego nienormowanego oraz pozostałych frakcji paliwowych. Skarżąca była związana klauzulą poufności z Rafinerią J., jednakże z uwagi na negatywny wynik protestu, uzyskała zgodę na przedstawienie tej umowy w postępowaniu przed sądem. W odpowiedzi na skargę z 13 sierpnia 2013 r. pełnomocnik Ministra Gospodarki ustosunkowała się do zarzutów skargi i wniosła o jej oddalenie. Skarżąca pismem procesowym z 20 sierpnia 2013 r. (Załącznik do protokołu rozprawy z 14 sierpnia 2013 r.) podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, a także załączyła do pisma kosztorys projektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem niniejszej sprawy jest rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministra Gospodarki z 13 czerwca 2013 r., na które skarga została wniesiona w trybie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z p. zm.; dalej: u.z.p.p.r.). Wskazać należy, że w przepisach art. 30c-30d u.z.p.p.r. przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd, załatwiając skargę (art. 30c ust. 3-5). Natomiast w zakresie nieuregulowanym w ustawie, w postępowaniu sądowo-administracyjnym odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.), z wyłączeniem jednak: art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 30e u.z.p.p.r.). Sąd zwraca także uwagę, że każda ocena projektu winna być dokonywana z uwzględnieniem zasad równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, o których mowa w art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. Ocena ta winna być rzetelna i bezstronna, co pośrednio wynika również z art. 31 u.z.p.p.r. Podkreślenia wymaga zasada postępowania konkursowego polegająca na wyłonieniu najlepszego projektu. Ogólnie można więc stwierdzić, że najlepszy projekt, któremu zostanie następnie przyznane dofinansowanie, to taki, który w przewidzianym we właściwym Programie Operacyjnym zakresie przyczyni się najpełniej do osiągnięcia założonego celu. Celem postępowania konkursowego jest zatem wyłonienie takich przedsięwzięć, które dadzą gwarancję osiągnięcia celów opisanych w Programie Operacyjnym. Natomiast kontrola sądowo-administracyjna sprowadza się do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Zgodnie z art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy u.z.p.p.r. Sąd może zatem uwzględnić skargę, jeżeli stwierdzi, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Przy czym wskazać należy, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w myśl którego – sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy – nie został wyłączony przez art. 30e u.z.p.p.r. Oznacza to, że sąd uwzględnia skargę ale tylko w przypadku, o ile stwierdzi wydanie zaskarżonego aktu z naruszeniem przepisu prawa materialnego wpływającym na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Przy tak zakreślonym polu kontroli działania organów oceniających wniosek Sąd stwierdza, że ocena wniosku o dofinansowanie projektu nie narusza prawa. Spór między stronami dotyczy tego, czy projekt skarżącej spełnia dwa z kryteriów oceny merytorycznej i obligatoryjnej nr 7 i 10: "Istnieje zapotrzebowanie rynkowe na rezultat projektu" oraz "Wydatki są kwalifikowane w ramach Wsparcia na pierwsze wdrożenie wynalazku, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu oraz celów instrumentu Wsparcia na pierwsze wdrożenie wynalazku", a także czy kryterium merytoryczne fakultatywne "Poziom innowacyjności rezultatu projektu wdrażanego w oparciu o wynalazek" uzyskał poprawną ocenę punktową. Sąd odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących kryterium "Istnieje zapotrzebowanie rynkowe na rezultat projektu" wskazuje, że zgodnie z "Przewodnikiem po kryteriach" – kryterium uznaje się za spełnione, jeżeli Wnioskodawca wykaże, że istnieje takie zapotrzebowanie na produkt/usługę, będącą rezultatem projektu, które świadczy o opłacalności projektu. Wnioskodawca powinien określić kim będzie ostateczny odbiorca, wielkość popytu i uzasadnić źródła tych informacji (np. badania rynku, dane statystyczne, deklaracje potencjalnych odbiorców itp.). Ocena kryterium odbywa się na podstawie części C i D biznes planu. Zgodnie zaś z "Instrukcją wypełnienia biznes planu" w pkt D.1.5 – należy podać rezultaty badań rynkowych i analiz wskazujących wielkość popytu na nowy lub ulepszony produkt/usługę. W przypadku, gdy przedsiębiorca zamierza sprzedawać produkty lub świadczyć usługi poza granicami kraju należy również oszacować wielkość popytu zagranicznego. W przypadku odbiorców instytucjonalnych można powołać się na listy intencyjne lub inne dokumenty wskazujące na realne zainteresowanie klientów nabyciem produktu/usługi. Jeżeli przedsiębiorca dysponuje stosownymi danymi, należy przedstawić planowaną strukturę sprzedaży do Polski oraz zagranicę. Wnioskodawca przy wypełnienia tego punktu powinien powołać się na przeprowadzone badania, analizy, źródła danych, podać metodologię badań oraz główne założenia. Zarzutem Komisji Konkursowej dokonując oceny tego kryterium było to, że na rezultat projektu (komponenty do paliw) nie będzie zapotrzebowania rynkowego "ze względu na niestabilność składu strukturalno-grupowego otrzymywanych depolimeryzatów, w tym nieokreśloną jednoznacznie zawartość węglowodorów nienasyconych oraz nieokreślony skład surowców pochodzących ze zbiórki odpadów komunalnych". Skarżąca w proteście powołał się na wyniki badań popytu na produkt (pkt D.1.5. biznes planu) stwierdzając, że projekt spełnia to kryterium. Minister Gospodarki uznał, że w punkcie D.1.5. biznes planu nie ma wzmianki o zapotrzebowaniu na planowane w ramach projektu produkty (komponenty paliwowe). Mowa w nich jest o badaniach dotyczących recyklingu poliolefin i poziomu odzysku opakowań w Europie. Zdaniem Sądu konstatacja Ministra Gospodarki jest słuszna w dokumentacji aplikacyjnej skarżąca nie wykazała, że istnieje zapotrzebowanie rynkowe na produkt będący wynikiem projektu (komponenty paliwowe: frakcje benzyny nafty, oleju opałowego). Sąd za prawidłowe uznał także stanowisko organów, że ogólnikowe wskazanie w pkt D.2.1 biznes planu, że odbiorcami jej produktów będą zakłady rafineryjne jest w świetle wyżej cytowanych zapisów "Przewodnika po kryteriach" i "Instrukcji wypełnienia biznes planu" niewystarczające. To, że w "Instrukcji wypełnienia biznes planu" wskazano, że wnioskodawca "może" powołać się na listy intencyjne lub inne dokumenty wskazujące na realne zainteresowanie klientów nabyciem produktu, oznacza tylko tyle jaki rodzaj dokumentów może być przedstawiony we wniosku, natomiast nie chodzi tu o to, że takich dokumentów wnioskodawca nie musi wskazać. Zdaniem Sądu słusznie organy oceniające wniosek na podstawie powyższych zapisów domagały się deklaracji konkretnych zakładów rafineryjnych, a nie tylko ich ogólnego określenia. Oceny stanowiska Sądu w tym zakresie nie mogła zmienić załączona do skargi "Warunkowa umowa o współpracy handlowej" z 3 września 2012 r. zawarta przez skarżącą z Zakładem Rafineryjnym J. Sp. z o.o. w J. Sąd zauważa, że treść wniosku (wraz z jego załącznikami) stanowi jedyny dokument, na podstawie którego oceniany jest projekt. Zatem załączenie na etapie skargi nowego dokumentu nieznanego organom oceniającym przedmiotowy wniosek nie może mieć wpływu na prawidłowość dokonanej oceny. Sąd odnosząc się do zarzutu, że skarżąca nie mogła załączyć do wniosku powyższej umowy z uwagi na jej poufny charakter, wskazuje, że na etapie aplikowania o środki osoby zaangażowane w ocenę zobowiązane są do podpisania deklaracji poufności i bezstronności. W związku z tym skarżąca nie powinna mieć obaw co do tego, że informacje zawarte we wniosku o dofinansowanie i załącznikach zostaną wykorzystane w sposób niezgodny z prawem. Przy czym niezależnie od powyższego, fakt ochrony określonych informacji handlowych tajemnicą przedsiębiorcy nie zwalnia wnioskodawcy z obowiązku dostosowania się do wymogów konkursu wynikających z przepisów prawa, zważywszy, że do konkursu przystępuje dobrowolnie. Sąd – odnosząc się do zarzutu, że oceniający nie zastosowali przy ocenie projektu § 7 ust. 1 pkt 8 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach POIG" i nie wezwali skarżącej do złożenia wyjaśnień – stwierdza, że procedura wyjaśnień treści wniosku nie może zmierzać do naprawienia wad wniosku istniejących w chwili jego złożenia, a mających zasadnicze znaczenie dla jego oceny. Ponadto procedura wyjaśnień treści wniosku jest procedurą fakultatywną i stosowaną wówczas, gdy Komisja Konkursowa ma wątpliwości co do treści wniosku. W przypadku przedmiotowego wniosku Komisja Konkursowa nie miała takich wątpliwości, gdyż skarżąca nie podała informacji wymaganych cytowaną wyżej dokumentacją konkursową. Ponadto Sąd za niezasadne uznał twierdzenia skarżącej, że decydujący wpływ popytu na rezultat projekt ma to, że będzie on uzyskiwany z odpadów, a także fakt masowego powstawania sortowni odpadów stwarzającego możliwość wydzielenia z odpadów frakcji bogatych w tworzywa sztuczne, ponieważ to nie odnosi się do popytu na produkty. Nie ma to żadnego związku z popytem ze strony rafinerii. Reasumując brak konkretnego wskazania (w oparciu o dokumenty), na etapie złożenia wniosku, ostatecznego odbiorcy produktu stanowił zasadną przesłankę do uznania, że kryterium obligatoryjne nr 7 nie zostało spełnione. Sąd za niezasadne uznał także zarzuty dotyczące niespełnienia kryterium nr 10 "Wydatki są kwalifikowane w ramach Wsparcia na pierwsze wdrożenie wynalazku, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu oraz celów instrumentu Wsparcia na pierwsze wdrożenie wynalazku". Ponownie należy odwołać się do zapisów "Przewodnik po kryteriach" zgodnie z którymi – wydatki planowane do poniesienia w ramach projektu i przewidziane do objęcia wsparciem muszą być kwalifikowane, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zaplanowanych przez Wnioskodawcę działań i celów projektu oraz celów określonych w Pilotażu. Przez "kwalifikowane" należy rozumieć, iż muszą być zgodne z kategoriami wydatków określonymi w Rozporządzeniu. Przez "uzasadnione" należy rozumieć, iż muszą być potrzebne i bezpośrednio związane z realizacją działań uznanych za kwalifikowane zaplanowanych w projekcie. Każda pozycja w Harmonogramie rzeczowo-finansowym musi być odpowiednio opisana i uzasadniona we właściwym punkcie biznes planu. Przez "racjonalne" należy rozumieć, iż ich wysokość musi być dostosowana do zakresu zaplanowanych czynności / potrzeb inwestycyjnych. Nie mogą być zawyżone ani zaniżone. Przez "adekwatne" należy rozumieć, iż muszą być także odpowiednie (i rodzajowo, i pod względem wysokości) do zakresu poszczególnych działań w projekcie oraz do rezultatów tych działań. Dopuszcza się dokonywanie przez oceniających korekty wydatków kwalifikowanych. W przypadku stwierdzenia, że dany wydatek nie może zostać uznany za kwalifikowany na danym etapie oceniający ma prawo usuwania (i przenoszenia do wydatków niekwalifikowanych) wydatków do wysokości 25% łącznych kosztów kwalifikowanych projektu. W takim przypadku oceniający stwierdza, że kryterium zostało spełnione i jednocześnie rekomenduje obniżenie kwoty dofinansowania z podaniem kosztu rekomendowanego do wyłączenia. Wyłączenie wydatków musi zostać zatwierdzone przez Przewodniczącego Komisji Konkursowej. Ocena kryterium odbywa się na podstawie części V wniosku o dofinansowanie oraz na podstawie opisu i danych zawartych w części C biznes planu oraz Tabeli C6. Następnie wskazać należy, że "Instrukcja wypełnienia biznes planu" w punkcie C.1.7. stanowi, że powinien w nim znaleźć się opis wszelkich prac wdrożeniowo-inwestycyjnych, jakie będą wykonane w ramach Projektu. Należy podać, czy Wnioskodawca dysponuje urządzeniami do produkcji w oparciu o wynalazek będący przedmiotem projektu. Należy przedstawić uzasadnione możliwości i realność ich wykonania. Wnioskodawca w tym punkcie powinien potwierdzić, że projekt dotyczy realizacji prac wdrożeniowo-inwestycyjnych związanych z wdrożeniem wynalazku, co oznacza, że w ramach projektu zaplanowane zostały wydatki na aktywna materialne i/lub aktywa niematerialne i prawne niezbędne z punktu widzenia wdrożenia wynalazku do działalności Wnioskodawcy. Jeżeli Wnioskodawca realizuje projekt samodzielnie i nie dysponuje odpowiednimi zasobami powinien zadeklarować, że do wykonania prac zostanie zaangażowany zewnętrzny wykonawca. Planując wydatki należy pamiętać, że muszą one być zgodne z katalogiem określonym w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 2 kwietnia 2012 r. w sprawie udzielenia przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz. U. z 2012, poz. 438), a także racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu oraz celów Pilotażu. Informacje muszą być zgodne z punktem C5 biznes planu. Natomiast w punkcie C.5.w podpunktach od 1 do 11 należy opisać wydatki kwalifikowane niezbędne do realizacji projektu. Zgodnie opisem punktu C.5.10 – jeżeli w ramach projektu konieczny jest zakup środków trwałych, należy wskazać ich koszt (w tym koszt jednostkowy oraz liczbę środków trwałych), rodzaj oraz uzasadnienie zakupu. Mając na uwadze powyższe wytyczny należy stwierdzić, że organy oceniające trafnie uznały, że w ramach niniejszego kryterium wnioskodawca jest zobowiązany do przedstawienia i uzasadnienia wysokości poszczególnych wydatków w sposób, który umożliwi oceniającemu jednoznaczną ocenę czy planowane wydatki są kwalifikowane, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do projektu. Tymczasem skarżąca we wszystkich ważnych dla oceny przedmiotowego kryteriów punktach biznes planu (punktu C.1.7, C.5.10 i Tabeli C6) dotyczących najwyższego i najważniejszego kwalifikowanego wydatku projektu tj. zakupu i montażu linii technologicznej do przetwarzania odpadów na komponenty paliwowe, udzieliła bardzo ogólnikowej informacji, wskazując tylko na jej nazwę oraz dwa jej podstawowe elementy kocioł i pompę. Przy czym skarżąca podała tylko sumaryczną wartość całej linii technologicznej 16.018.000 zł, co uniemożliwiło przeprowadzenie przez oceniających weryfikacji prawidłowości przyjętych założeń, a zatem adekwatności planowanych wydatków. Prawidłowo opis wydatków zakupu linii technologicznej powinien zawierać wymienienie jej poszczególnych elementów (ich ilości) z podaniem kosztów jednostkowych. Skarżąca taki opis sporządziła ale dopiero na etapie sprawy sądowej, przesyłając jako załącznik do protokołu rozprawy szczegółowy kosztorys. W tym miejscu Sąd wskazuje, że wbrew stwierdzeniu w załączniku do protokołu rozprawy, nie żądał takiego kosztorysu, a jedynie umożliwił skarżącemu, z uwagi na późne sporządzenie i doręczenie odpowiedzi na skargę (dopiero na rozprawie), ewentualne ustosunkowanie się do twierdzeń organu zawartych w odpowiedzi na skargę. Sąd administracyjny nowych dokumentów, złożonych już po zakończeniu postępowania administracyjnego, nie może brać pod uwagę przy ocenie zaskarżonego aktu dokładanie z takich samych przyczyn jak podane przy ocenie kryterium nr 7. Należy więc jeszcze raz powtórzyć, że treść wniosku (wraz z załącznikami) stanowi jedyny dokument, na podstawie którego oceniany jest projekt. Zatem załączenie na etapie skargi nowego dokumentu nieznanego organom oceniającym przedmiotowy wniosek nie może mieć wpływu na prawidłowość dokonanej oceny. Podyktowane jest to przede wszystkim tym, że każda ocena projektu winna być dokonywana z uwzględnieniem zasad równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, o której mowa w art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. Sąd zwraca także uwagę, że organy nie podważały zasadności zakupu linii technologicznej, ale jedynie wskazywały na niemożność weryfikacji adekwatności wysokości jej kosztów. W związku z tym, że łączna wartość wydatków uznanych za niekwalifikowane to 16.018.000 zł (66% całkowitych wydatków kwalifikowanych), a więc przekraczających próg 25%, kryterium to nie mogło zostać uznane za spełnione. Sąd uznał, że niespełnienie przez przedmiotowy projekt powyższych dwóch kryteriów merytorycznych obligatoryjnych powoduje, że już tylko z tego powodu należało oddalić skargę. Wnika to z przepisu § 7 ust. 1 pkt 11 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach POIG" w myśl którego – aby wniosek mógł zostać przekazany do oceny Panelu Ekspertów musi spełnić wszystkie kryteria merytoryczne obligatoryjne (...). Oznacza to, że nawet przyjęcie za zasadne zarzutów dotyczących przyznanej punktacji przez oceniających w ramach kryteriów merytorycznych fakultatywnych (kryterium: Poziom innowacyjności rezultatu projektu wdrażanego w oparciu o wynalazek) nie mogłoby wpłynąć na wynik sprawy sądowej, czyli na oddalenie skargi. Poza tym zwrócić należy uwagę, że charakter zarzutów dotyczących tego kryterium - ściśle specjalistycznych, wymagającej wiedzy eksperckiej z zakresu chemii i przetwórstwa odpadów, powoduje, że Sąd aby ocenić te zarzuty musiałby powołać biegłego specjalistę, czego postępowanie sądowoadministracyjne nie przewiduje. Rolą sądu administracyjnego nie jest polemizowanie z ocenami ekspertów, którzy posiadają stosowną wiedzę i doświadczenie w zakresie oceny wniosków o dofinansowanie realizacji projektów ze środków unijnych. Sąd nie może wejść w rolę kolejnego eksperta. Zadaniem Sądu jest wyłącznie kontrola prawidłowości stosowanych podczas oceny przepisów, która obejmuje również kontrolę stosowanych procedur. Sąd nie dopatrzył się błędów w działaniu organów obu instancji. Przygotowane przez organy informacje są prawidłowe i zgodne z odpowiednimi regulacjami. Reasumując Sąd nie stwierdził aby w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa wskazanych w skardze. Zdaniem Sądu zaskarżone rozstrzygnięte jest prawidłowe, posiada dokładne uzasadnienie, które odpowiada na zarzuty protestu. Z wyłożonych wyżej względów Sąd nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. orzekł jak w sentencji wyroku.