V SA/Wa 1591/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Michał Sowiński, , Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2015 r. sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości [...] Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...]stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji; 1) uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lipca 2013 r.; 2) zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz Syndyka masy upadłości [...] Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w [...] kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi Syndyka masy upadłości [...] Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. w zakresie przyznania pomocy Finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania oraz uchylającą ww. decyzję w zakresie przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz uchylająca i w tym zakresie umarzająca postępowanie pierwszej instancji. Przedmiotowa decyzja zapadła w następujący stanie faktycznym: Wstępnie uznana grupa producentów owoców i warzyw [...] Sp. z o.o. w [...] (zwana dalej: skarżącą), wystąpiła 3 stycznia 2012 r. z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej, w wysokości 96.000,00 zł oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, w wysokości 16.462.500,00 zł. Wniosek ten obejmował okres od 28 września 2011 r. do 31 grudnia 2011 r., tj. pierwszy rok realizacji planu dochodzenia do uznania (zwanego dalej: PDU). Dyrektor [...] OR ARiMR decyzją z [...] marca 2012 r. nr [...] przyznał skarżącej pomoc finansową na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz pomoc finansową na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym PDU w łącznej wysokości 16.558.500,00 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że m.in. następujące inwestycje spełniają warunki przyznania pomocy: zakup budynku przechowalni na 1500 t oraz zakup magazynu opakowań w [...] o wartości netto 18.000.000,00 zł. Decyzja wobec braku odwołania stała się ostateczna. Zawiadomieniem z 16 maja 2013 r., Prezes ARiMR wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z [...] marca 2012 r., które zakończyło się wydaniem [...] lipca 2013 r. decyzji nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji z [...] marca 2012 r. W jej uzasadnieniu Prezes ARiMR stwierdził, że przy wydawaniu decyzji z [...] marca 2012 r. został w sposób rażący naruszony § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz. U. Nr 98, poz. 822; zwanego dalej: rozporządzeniem z 17 czerwca 2009 r.), ponieważ zatwierdzono przyznanie wsparcia na inwestycje, które nie były ujęte w Planie dochodzenia do uznania (PDU). Z akt sprawy wynika bowiem, że w PDU z 23 maja 2011 r., (z korektą z 20 czerwca 2011 r.), skarżąca planowała m.in. zakupić: 1. działkę o powierzchni ok. 0,75 ha; 2. magazyn opakowań o powierzchni 980m2; 3. budynek przechowalni na 1500t. Tymczasem, we wniosku o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej wykazano m.in. zakup: 1. działki o powierzchni 2,99 ha; 2. magazynu opakowań o powierzchni 3200 m2; 3. budynku przechowalni na 1500 t. Oznacza to, że zarówno zakup działki o powierzchni 2,99 ha, jak i zakup magazynu opakowań o powierzchni 3200 m2 nie były inwestycjami ujętymi w zatwierdzonym PDU, a zatem nie przysługiwała w odniesieniu do nich pomoc finansowa. Powyższe naruszenie w opinii Prezesa ARiMR stanowi o rażącym naruszeniu prawa z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2012 r., poz. 267, zwanego dalej: k.p.a.). Skarżąca 26 lipca 2013 r. wniosła odwołanie od decyzji Prezesa ARiMR wnosząc o jej uchylenie. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] listopada 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skarżąca 23 grudnia 2013 r. wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Ministra z [...] listopada 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa ARiMR z [...] lipca 2013 r. wnosząc o ich uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy w dniu dnia 21 sierpnia 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 309/14 uznał skargę za zasadną i uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W uzasadnieniu Sąd zwrócił uwagę, że decyzja Dyrektora [...] OR ARiMR z [...] marca 2012 r. przyznająca wnioskowaną pomoc, w swej treści w ogóle nie wskazuje na to, że skarżąca zobowiązała się do zakupu działek, a tym samym nie określa ich wielkości. Natomiast wskazuje na zakup magazynu opakowań w Szczypkowicach, ale nie określa jego wielkości. Ponadto w tej decyzji w sposób ogólny zostało zapisane, że zadeklarowana przez stronę wysokość kosztów kwalifikowalnych inwestycji ujętych w zatwierdzonym Planie dochodzenia do uznania (PDU) wyniosła 21.950.000,00 zł. Wskazał, iż organy obu instancji powołały się na dokument PDU, z którego miało wynikać zobowiązanie skarżącej do zakupu działki o powierzchni ok. 0,75 ha oraz magazyn opakowań o powierzchni 980 m2. Sąd po dokonaniu analizy zapisów w PDU zauważył, że z może z nich wynikać - co nie zostało wyjaśnione przez organy w decyzjach - że skarżąca w PDU zaplanowała zakup dwóch działek geodezyjnych o orientacyjnej powierzchni 0,75 ha, które miały powstać z wydzielania z działki 131/6. Stwierdził, że skarżąca wskazała w PDU, że zakupi działki o co najmniej orientacyjnej powierzchni wynoszącej 1,5 ha, a nie jak to wskazały organy 0,75 ha. Zdaniem Sądu w kontekście pozostały cytowanych zapisów PDU należałoby jednoznacznie ustalić, jaką to powierzchnię działek skarżącą istotnie zamierzała zakupić. Podniósł, iż należałoby też zwrócić uwagę na wskazywaną w PDU wartość inwestycji i skonfrontować ją z rzeczywiście poniesionymi kosztami, a następnie zawnioskowanymi do dofinansowania. Organ powinien też odnieść się do argumentów powołanych już w odwołaniu, że Dyrektor [...] OR ARiMR wydając decyzję z [...] marca 2012 r. był w posiadaniu operatu szacunkowego z 25 stycznia 2012 r. opisującego opis spornej nieruchomości, jak również argumentu, że inspektorzy terenowi 23 lutego 2012 r. przeprowadzili czynności kontrolne na miejscu w skarżącej spółce stwierdzając, że wszystkie inwestycje zadeklarowane we wniosku zostały zrealizowane. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. w zakresie przyznania pomocy Finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania oraz uchylił ww. decyzję w zakresie przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz uchylił i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że ponieważ z treści decyzji Dyrektora [...] OR ARiMR z dnia [...] marca 2012 r. nie można ustalić jakie i w jakim zakresie inwestycje objęte wnioskiem o płatność zostały zatwierdzone w PDU na pierwszy rok jego realizacji, należy powołać się bezpośrednio na Plan Dochodzenia do Uznania sporządzony dnia 23 maja 2011 r. z korektą z dnia 20 czerwca 2011 r. i zatwierdzony przez Marszałka Województwa [...] w dniu [...] września 2011 r. Plan ten, zgodnie z deklaracją strony, ma być realizowany niezwłocznie po dniu jego zatwierdzenia tj. od dnia 28 września 2011 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. Podniósł, że według zatwierdzonego PDU, na pierwszy rok jego realizacji strona planowała tylko działania i inwestycje w nim opisane. Zaznaczył, że w przypadku opisu działania polegającego na zakupie przechowalni jak i magazynu opakowań nie wskazano wyraźnie, że strona zamierza zakupić wraz z budynkami grunt inny niż zgodny z obrysem tych budynków. Zdaniem organu II instancji taki zamiar, jeśli istniał, powinien być precyzyjnie określony jako odrębna inwestycja lub przynajmniej jako jeden z etapów inwestycji polegającej na zakupie ww. budynków. Organ powołując się na § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia stwierdził, że grupa może wnioskować o przyznanie wsparcia inwestycyjnego na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym PDU, gdy inwestycje te byłyby inwestycjami "ujętymi w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania na dany okres rozliczeniowy". Z tego względu w przypadku zmian u planowanych inwestycjach, jeżeli miałyby one podlegać wsparciu finansowemu, konieczne było wprowadzenie odpowiednich zmian w PDU. Zmiany te powinny zostać zatwierdzone w stosownym terminie przez marszałka województwa właściwego ze względu na siedzibę grupy producentów. Natomiast niedokonanie takiej zmiany PDU przez stronę zdaniem organu odwoławczego skutkuje tym, że w przypadku realizowania PDU w brzmieniu innym niż zatwierdzone przez marszałka województwa właściwego ze względu na siedzibę grupy producentów, grupa nie ma wówczas prawa ubiegać się o przyznanie pomocy finansowej w zakresie kosztów tych zmienionych inwestycji. Organ zauważył, że w PDU przewidziano zakupu gruntu o powierzchni ok. 2,5 ha pod budowę przechowalni. Jednakże zakup gruntu o powierzchni bliskiej 3 ha (dokładnie 2,99 ha przypisek sądu) jego zdaniem nie można uznać, za zrealizowanie inwestycji zgodnie z jej opisem ujętym w zatwierdzonym PDU. Wyjaśnił, iż zawarcie pewnych przybliżonych wartości w PDU na etapie poprzedzającym rozpoczęcie jego realizacji (jak i wstępne uznanie grupy producentów) może być uzasadnione z punktu widzenia planowania inwestycji. Natomiast podczas prowadzenia PDU mogą zajść nieprzewidziane z góry okoliczności, uniemożliwiające precyzyjne osiągnięcie deklarowanych wartości, w przypadku wystąpienia których wnioskodawca powinien zgłosić i dokonać odpowiednich zmian w PDU. Organ podkreślił, że zakres inwestycji określonych w PDU i objętych kosztami kwalifikowanymi, musi ograniczać się do inwestycji niezbędnych do uzyskania decyzji o uznaniu, a nie wszelkich inwestycji przydatnych grupie. Zdaniem organu odwoławczego nie może więc być mowy o przybliżonych wartościach, a granica błędu wynikająca z określenia "około" nie może sięgać setek metrów bieżących czy kwadratowych dlatego uznał, że powierzchnia zakupionego gruntu aby, mogła być uznana za kwalifikowalną powinna wynosić 2,5 ha. Z tego względu zrealizowany zakup działki o powierzchni 2,99 ha jest działaniem niekwalifikowanym. Organ odwoławczy zauważył, iż w opisie działania "przygotowanie i realizacja inwestycji'" strona wyraźnie wskazała, że w pierwszym roku realizacji PDU koszty dotyczące przygotowania dokumentacji dotyczyły będą wyłącznie zakupu nieruchomości tj. budynku przechowalni na 1500 ton, magazynu opakowań i zakupu gruntu pod budowę przechowalni. Zdaniem ww. organu fakt ten wskazuje, że strona nie planowała na tym etapie zakupu innego gruntu. Odnosząc się do powierzchni magazynu opakowań organ odwoławczy stwierdził, że zakupiony budynek powierzchni 3 200 m2 znacząco odbiega od jego planowanej w PDU powierzchni (tj. 980 m2), co również oznacza, że inwestycja ta nie może zostać uznana za kwalifikowaną. Następnie Minister potwierdził, że w sposób oczywisty, bezsporny i nie stwarzający odmiennej wykładni został naruszony § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2009 r. ponieważ Dyrektor [...] OR ARiMR wydając ww. decyzję naruszył w sposób rażący ww. przepisy w zakresie przyznania pomocy finansowej na inwestycje zatwierdzone w PDU zgodnie z wnioskiem strony, poprzez przyznanie pomocy do części inwestycji, które nie zostały ujęte w zatwierdzonym PDU. Organ odwoławczy odrzucił zarzut strony, iż organ I instancji wskazując kiedy dochodzi do rażącego naruszenia prawa nie odniósł się do konkretnego przypadku przedmiotowej sprawy. Wyjaśnił, iż w uzasadnieniu decyzji, Prezes ARiMR w sposób wyczerpujący wykazał, że zakres inwestycji zatwierdzonych w PDU z dnia 23 maja 2011 r. różnił się od zakresu inwestycji, w stosunku do których stronie przyznano pomoc decyzją Dyrektora [...] OR ARiMR z dnia [...] marca 2012 r. nr [...]. W dalszej kolejności organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Dyrektora [...] OR ARiMR z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] posiada dwa odrębne rozstrzygnięcia, które można byłoby traktować jako odrębne decyzje administracyjne w ramach jednej sprawy, co wynika z przepisów art. 103a ust. 1 rozporządzenia Rady nr 1234/2007, które stanowią, że w trakcie okresu przejściowego dopuszczonego zgodnie z art. 125e tego rozporządzenia państwa członkowskie mogą przyznać grupom producentów sektora owoców i warzyw utworzonych w celu ubiegania się o uznanie ich za organizacje producentów: - pomoc mającą na celu wsparcie tworzenia się tych organizacji i ułatwienie im działalności administracyjnej; - pomoc bezpośrednią lub za pośrednictwem instytucji kredytujących na pokrycie części inwestycji wymaganych do uzyskania decyzji o uznaniu i określonych w planie dochodzenia do uznania, o którym mowa w art. 125e ust. 1 akapit trzeci. Organ II instancji opierając się na ww. zapisach podniósł, że podstawą wydania decyzji w sprawie przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania są dwa przepisy prawa materialnego - art. 103a ust. 1 lit. a i art. 103a ust. 1 lit. b. Z tego powodu stwierdził, że unieważniona decyzja była decyzją podzielną. Minister zauważył, że decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Prezes ARiMR stwierdził nieważność całej decyzji Dyrektora [...] OR ARiMR z dnia [...] marca 2012 r. nr [...]. Jego zdaniem, Prezes ARiMR nie miał podstaw prawnych aby stwierdzić nieważność decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego w części dotyczącej przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej. Powołał się na treść art. 138 Kpa i art.105 Kpa. Wskazał, że Prezes ARiMR unieważnił decyzję Dyrektora na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, tj. w związku ze stwierdzeniem rażącego na ruszenia prawa. Jednakże zauważył, iż w uzasadnieniu swojej decyzji Prezes wskazał, że rażąco został naruszony § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2009 r., czyli przepis, który dotyczy wyłącznie warunków przyznawania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, co z kolei oznacza, że nie udowodnił naruszenia prawa w zakresie przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji nie miał podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w części przyznającej pomoc finansową na utworzenie grupy i prowadzenie działalności administracyjnej, zgodnie z art. 103a ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1234/2007. W związku z tym, uznał, że w tym zakresie jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne czy negatywne było prawnie niedopuszczalne, a postępowanie w tym zakresie było bezprzedmiotowe. Następnie organ II instancji odniósł się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 107 § 1 Kpa, poprzez brak w zaskarżonej decyzji uzasadnienia dla jej podstawy faktycznej i prawnej. Podkreślił, iż Prezes ARiMR w podstawie prawnej decyzji powołał się na art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, a w sprawie wystąpiła przesłanka rażącego naruszenia prawa i do niej organ odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w zakresie przyznania pomocy finansowej na inwestycje zatwierdzone w PDU. Odnosząc się do zarzutu, że wniosek o płatność nie spełnił kryteriów przyznania pomocy organ odwoławczy wyjaśnił, że warunki przyznania pomocy określone w § 1 ust. 1 pkt 1 przywołanego rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2009 r. powinny być spełnione łącznie. Z tego względu niespełnienie przynajmniej jednego z nich powoduje niemożliwość przyznania pomocy na realizację danej inwestycji. Ponieważ w niniejszej sprawie niespełniony został pierwszy warunek, tj. inwestycja, w odniesieniu do której grupa wnioskuje o pomoc, nie została ujęta w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, należało stwierdzić, że wniosek o płatność złożony przez stronę nie spełnił kryteriów przyznania pomocy, a zarzut strony jest niezasadny. Za chybiony Minister uznał zarzut, że organ nie przesłuchał świadka A. P. na okoliczność badania przez [...] OR ARiMR prawidłowości realizacji PDU. Wyjaśnił, że w postępowaniu dowodowym sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji organ dokonuje oceny przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Za niezasadny organ odwoławczy uznał zarzut dotyczący nierozpoznania w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego przez organ pierwszej instancji i w konsekwencji dokonania jego błędnej oceny. Stwierdził, że na podstawie dostępnego materiału dowodowego organ odwoławczy ustalił wyżej opisany stan faktyczny, który jest zbieżny ze stanem faktycznym ustalonym przez organ pierwszej instancji, co wskazuje na jego wyczerpujące rozpoznanie i prawidłową ocenę przez ten organ. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Syndyk masy upadłości [...] Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w [...] wnosząc o uchylenie pkt 1 zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2015 roku o sygn. akt: [...]. a także na zasadzie przepisu art. 135 p.p.s.a, również poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, to jest Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] lipca 2013 roku w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR nr [...] z dnia [...] marca 2012 roku w zakresie przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w planie dochodzenia do uznania oraz o zasądzenie od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz Skarżącej niezbędnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów: 1. art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267 j.t. dalej k.p.a.") poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż zaskarżona decyzja wydana przez organ 1 instancji, to jest przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR została wydana z rażącym naruszeniem prawa, 2. § 1 ust. 1 lit. a i c rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz. U. z dnia 25 czerwca 2009 r., nr 98, poz. 822, dalej: "rozporządzenie"), poprzez niezasadne uznanie, że wniosek skarżącej o płatność nie spełnił kryteriów przyznania pomocy, 3. art. 7 i 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez nierozpoznanie w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w konsekwencji dokonanie jego błędnej oceny. Skarżąca podniosła, że organ zarówno I, jak i II instancji wywodzi, że rzekome naruszenie prawa przejawiać się miało w nieujęciu niektórych inwestycji w PDU. Podkreśliła, iż wszystkie inwestycje zostały w PDU ujęte oraz zatwierdził je do realizacji Pomorski Oddział Regionalny ARiMR uwzględniając wszelkie modyfikacje dotyczące zakresu, a nie wykraczające poza rodzaj i przedmiot inwestycji (tj. zakup działki z budynkami). Z tego względu nie sposób mówić o naruszeniu prawa, tym bardziej trudno nadać temu naruszeniu charakter naruszenia rażącego. Podkreśliła, że w przepisach prawa krajowego, unijnego, tudzież w wytycznych ARiMR nie określono, jaki jest dopuszczalny zakres zmiany zakresu rzeczowego inwestycji (mimo, iż powiązanie z opisem PDU nie zostało określone w rozporządzeniu), zatem nie można wykluczyć, iż zmiana z 0,75 ha na 2,99 ha, czy też zmiana z 980 m2 na 3200 m2 jest niedopuszczalna, jedynym racjonalnym wyznacznikiem jest dostosowanie do potrzeb grupy. Skarżąca wskazała, iż decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] marca 2012 r. przyznająca wnioskowaną pomoc, w swej treści w ogóle nie wskazuje na to, że skarżąca zobowiązała się do zakupu działek, a tym samym nie określa ich wielkości. Natomiast wskazuje na zakup magazynu opakowań w Szczypkowicach ale nie określa jego wielkości. Ponadto w tej decyzji w sposób ogólny zostało zapisane, że zadeklarowana przez stronę wysokość kosztów kwalifikowalnych inwestycji ujętych w zatwierdzonym PDU wyniosła 21.950.000,00 zł. Podniosła, że z zapisów w PDU nie wynika, - co nie zostało wyjaśnione przez organy w decyzjach - że skarżąca w PDU zaplanowała zakup dwóch działek geodezyjnych o orientacyjnej powierzchni 0,75 ha, które miały powstać z wydzielania z działki [...]. Zatem skarżąca wskazała w PDU, że zakupi działki o co najmniej orientacyjnej powierzchni wynoszącej 1,5 ha, a nie jak to wskazały organy 0,75 ha. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Dalej należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznaję skargę na decyzję wydaną w wyniku uchylenia decyzji poprzednio zapadłej w niniejszej sprawie, co obliguje Sąd do sprawdzenia pierwszym rzędzie czy, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, zostały przez organ wypełnione zalecenia Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 sierpnia 2014 r. sygn.. akt V SA/Wa 309/14. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Oceniając sprawę w powyższym zakresie należy stwierdzić, że organ rozpoznając sprawę ponownie nie wypełnił zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku z 21.08.2014 r. W pierwszej kolejności należałoby zwrócić uwagę na fakt, iż organ w ogóle nie rozważył w nakazanym przez Sąd zakresie spornej między stronami kwestii jakiej wielkości działkę skarżąca spółka zaplanowała do zakupu wraz z budynkami przechowalni i magazynu opakowań w miejscowości Szczypkowice. Nie rozważył kwestii zadeklarowanych w PDU kosztów zakupu w zestawieniu z rzeczywiście poniesionymi kosztami. Organ miał też obowiązek odnieść się do argumentów strony, podnoszonych już w odwołaniu od decyzji z [...] lipca 2013 r. , że Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, wydając decyzję objętą stwierdzeniem nieważności , był w posiadaniu operatu szacunkowego z 25 stycznia 2012 r. zawierającego opis spornej inwestycji, a nadto że inspektorzy terenowi 23 lutego 2012 r. przeprowadzili czynności kontrolne i potwierdzili , że wszystkie inwestycje zadeklarowane we wniosku zostały zrealizowane. Kwestie te ponownie zostały przez organ całkowicie pominięte. Ponadto należy stwierdzić, że dokonane przez organ ustalenia dot. zakupu działek wydzielonych z działki o nr ewid. [...] są niespójne i wewnętrznie sprzeczne. Organ najpierw wyraża pogląd, że z PDU wyraźnie i jednoznacznie nie wynika, aby strona miała zamiar zakupić grunt inny niż zgodny z obrysem budynków. W ocenie Sądu pogląd taki jest nieuprawniony i sprzeczny z treścią PDU. Należy wskazać, że została w nim określona (w przybliżeniu) powierzchnia gruntu niezbędna do korzystania z budynków. Jak wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie działka ta (działki?) miały zostać wyodrębnione ze znacznie większej działki [...] i jest rzeczą zrozumiałą, że przed sporządzeniem mapy podziału mogła zostać określona jedynie w przybliżeniu. Należy też wskazać, że ani organy wydając poprzednie decyzje w trybie stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej płatność, ani też Sąd nie zakwestionował faktu, że budynki przechowalni i magazynu opakowań miały zostać zakupione wraz z gruntem, który pozwalałby na swobodne z nich korzystanie dla celów zgodnych z ich przeznaczeniem. Sporną kwestią było czy, jak poprzednio chciał organ, grunt ten łącznie dla obu budynków miał wynieść 0.75 ha czy też 2 x 0,75 ha. I właśnie tę kwestię Sąd nakazał organowi wyjaśnić i ustalić w świetle całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, o czy już była mowa wyżej. Zupełnie niezrozumiałe są rozważania organu dot. kwestii dlaczego zakupiona działka nr ewid. [...] o pow. 2,99 ha nie może być uznana za zgodną z zadeklarowaną w PDU do zakupu działką o pow. 2,50 ha. Należy wskazać, że skarżąca wskazała tę działkę do zakupu jako miejsce budowy w latach następnych nowej przechowalni oraz budynku sanitarno-higienicznego. Działka taka została zakupiona aktem notarialnym [...] z [...].12.2011 r. od [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w [...], ma powierzchnię 2,1646 ha, położona jest w [...] gm. [...]. Rozważania zawarte w zaskarżonej decyzji dotyczące kwestii dlaczego nie można uznać zakupionej działki o nr ewid. [...] pow. 2,99 za zgodną z zadeklarowaną w PDU do zakupu działką o pow. ok. 2,5 ha są całkowicie błędne, a nadto powodują, że uzasadnienie decyzji jest wewnętrznie sprzeczne (wobec wcześniejszego stwierdzenia, że strona zadeklarowała zakup działek zgodnych z obrysem budynków przechowalni i magazynu opakowań). Z powyższych względów należy uznać, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie wypełnił zaleceń sądu zawartych w wyroku z dnia 21 sierpnia 2014 r. Został więc naruszony art. 153 p.p.s.a. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ winien zrealizować dokładnie wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku z 21 sierpnia 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 309/14. Z uwagi na naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c.