V SA/Wa 1596/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 lutego 2020 r. sprawy ze skargi P. K.K. na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania: oddala skargę. Przedmiotem skargi [...] (dalej: "Skarżący", "Strona", "Wnioskodawca") jest postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Prezes Zarządu PFRON", "organ") z [...] czerwca 2019 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie z [...] kwietnia 2019 r. nr [...], odmawiające wszczęcia postepowania w sprawie ustalenia wysokości miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za miesiące: kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień 2018 r. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: W dniach 21 maja 2018 r., 18 czerwca 2018 r., 23 lipca 2018 r., 16 sierpnia 2018 r. oraz 17 września 2018 r. Skarżący złożył wnioski o wypłatę miesięcznego dofinasowania Wn-D za kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień 2018 r. W odpowiedzi, w pismach z 13 czerwca 2018 r., 17 lipca 2018 r., 8 sierpnia 2018 r., 10 września 2018 r. oraz z 11 października 2018 r., organ poinformował Wnioskodawcę, że wyliczone przez Skarżącego wysokości przysługującego miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za ww. okresy różnią się od kwot wyliczonych przez organ. Wskazano, że kwota dofinansowania ustalona przez organ za każdy z ww. okresów wynosi zero złotych zaś przyczynę rozbieżności w wyliczonych kwotach stanowi fakt, że nie zostały spełnione przesłanki określone w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 511 ze zm.) dalej: "ustawa o rehabilitacji". Jednocześnie w każdym z ww. pism poinformowano Skarżącego o treści art. 26c ust. 4 ustawy o rehabilitacji, zgodnie z którym w przypadku gdy ustalona przez Fundusz kwota dofinansowania jest inna niż kwota dofinansowania wykazana we wniosku pracodawcy, Prezes Zarządu Funduszu wydaje decyzję o wysokości dofinansowania, na wniosek pracodawcy złożony w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o ustaleniu wysokości przysługującego dofinansowania do wynagrodzenia. Ww. pisma zostały doręczone odpowiednio w dniach 19 czerwca 2018 r., 25 lipca 2018 r., 17 sierpnia 2018 r., 17 września 2018 r. oraz 18 października 2018 r. Następnie, w piśmie nadanym w dniu 28 listopada 2018 r. Strona zwróciła się z wnioskiem o wydanie decyzji o wysokości miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za okresy kwiecień-sierpień 2018 r. Postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. o wyżej wskazanym numerze, Prezes Zarządu PFRON odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o wysokości miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za wnioskowane okresy. Organ zauważył, że pisma informujące o wysokości przysługującego miesięcznego dofinansowania zostały doręczone 19 czerwca 2018 r., 25 lipca 2018 r., 17 sierpnia 2018 r., 17 września 2018 r. oraz 18 października 2018 r., natomiast stosowny wniosek złożony został dopiero 28 listopada 2018 r., a zatem z uchybieniem czternastodniowego terminu wskazanego w art. 26c ust. 4 ustawy o rehabilitacji. Skarżący nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem i złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. o wyżej wskazanym numerze, Prezes Zarządu PFRON utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu postanowienia organ zauważył, że doszło do uchybienia terminu określonego w art. 26c ust. 4 ustawy o rehabilitacji, natomiast Strona nie przedstawiła dowodów przeczących ustalonym przez organ okolicznościom, tj. złożeniu stosownego wniosku po ponad 14 dniach od doręczenia informacji o ustaleniu wysokości przysługującego miesięcznego dofinansowania. Następnie organ wskazał na treść art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej: "K.p.a.", zgodnie z którą gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W świetle powyższego organ uznał za zasadne utrzymanie w mocy postanowienia z [...] kwietnia 2019 r. Skarżący nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W motywach skargi wyjaśnił, iż nie jest prawdą, że wniosek o wydanie decyzji o wysokości miesięcznego dofinansowania został złożony z uchybieniem czternastodniowego terminu. Zauważył, że wniosek w tej sprawie został wystosowany w dniu 28 maja 2018 r. – list polecony z dnia 29 maja 2018 r. nr (00) [...], a pismem z dnia 27 listopada 2018 r. wyłącznie rozszerzono jego zakres o ww. miesiące. Postępowanie takie było uzasadnione tym, że zgodnie z informacjami z PFRON Skarżący uznał, że ustalenie dofinansowania z miesiące kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień 2018 r. oraz marzec 2018 r. objęte są tym samym postępowaniem administracyjnym. W odpowiedzi na skargę Prezes Zarządu PFRON podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przedmiotem sporu jest postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z [...] czerwca 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie z [...] kwietnia 2019 r. odmawiające wszczęcia postepowania w sprawie ustalenia wysokości miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za miesiące: kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień 2018 r. Zgodnie z art. 26c ust. 3 ustawy o rehabilitacji, w terminie 25 dni od dnia otrzymania kompletnego i prawidłowo wypełnionego wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania Fundusz przekazuje na rachunek bankowy pracodawcy miesięczne dofinansowanie w kwocie ustalonej na podstawie art. 26a i art. 26b oraz informuje pracodawcę o sposobie jej ustalenia, jeżeli kwota ta różni się od kwoty wskazanej we wniosku. Art. 26c ust. 4 powołanej ustawy stanowi z kolei, że w przypadku gdy ustalona przez Fundusz kwota dofinansowania jest inna niż kwota dofinansowania wykazana we wniosku pracodawcy, Prezes Zarządu Funduszu wydaje decyzję o wysokości dofinansowania, na wniosek pracodawcy złożony w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o ustaleniu wysokości przysługującego dofinansowania do wynagrodzenia. Pismami z 13 czerwca 2018 r., 17 lipca 2018 r., 8 sierpnia 2018 r., 10 września 2018 r. oraz z 11 października 2018 r., organ poinformował Skarżącego, że wyliczone kwoty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za okresy kwiecień-sierpień 2018 r. różnią się od kwot wyliczonych przez organ. Skarżącego poinformowano o treści art. 26c ust. 4 ustawy o rehabilitacji. Ww. pisma zostały doręczone odpowiednio w dniach 19 czerwca 2018 r., 25 lipca 2018 r., 17 sierpnia 2018 r., 17 września 2018 r. oraz 18 października 2018 r. Pismem nadanym w dniu 28 listopada 2018 r. Skarżący zwrócił się z wnioskiem o wydanie decyzji o wysokości miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za przedmiotowe okresy. Na podstawie art. 45 ust. 3a ustawy o rehabilitacji, przy rozpatrywaniu i rozstrzyganiu spraw przez Fundusz, w zakresie nieuregulowanym w odrębnych przepisach, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, dalej: "K.p.a.". Art. 61 § 1 K.p.a. stanowi, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowi art. 61a § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 K.p.a. (żądanie wszczęcia postępowania) zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Powołany przepis przewiduje zatem dwie sytuacje uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania: - gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną tego postępowania, - gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ z innych uzasadnionych przyczyn. Do takich przyczyn należą sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, m.in. gdy upłynął termin do złożenia wniosku. Sąd zwraca uwagę, że w każdym przypadku złożenia wniosku, właściwy organ przed wszczęciem postępowania, zobligowany jest do zbadania, czy nie zaistniały w sprawie negatywne przesłanki przedmiotowe lub podmiotowe, które uniemożliwiałyby jego wszczęcie. W przedmiotowej sprawie organ, odmawiając wszczęcia postępowania, powołał się na przesłankę wystąpienia "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających zainicjowanie postępowania administracyjnego, wskazując na uchybienie terminu do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 26c ust. 4 ustawy o rehabilitacji. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż Skarżący złożył wniosek o wydanie decyzji o wysokości dofinansowania po upływie 14 dni od dnia otrzymania informacji o ustaleniu wysokości przysługującego dofinansowania do wynagrodzenia za wskazane wyżej okresy. Powyższe stanowi o istnieniu uzasadnionej przyczyny powodującej, że postępowanie administracyjne w sprawie przedmiotowego żądania Skarżącego nie mogło być wszczęte w myśl art. 61a § 1 K.p.a. Zdaniem Sądu organ zasadnie odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, brak było bowiem podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania sprawy. Uzasadnienia nie znajdują również pozostałe zarzuty skargi bowiem w niniejszej sprawie postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo. Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji