V SA/Wa 1598/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej (WIT) postanawia: - odrzucić skargę Spółka U. E. (zwana dalej: skarżącą) pismem z 21 kwietnia 2008 r. (data nadania pocztowego) wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Finansów z [...] marca 2008r. nr [...] doręczoną skarżącej 25 marca 2008 r. Skarga wpłynęła do Sądu 23 kwietnia 2008 r. Pismem z 24 kwietnia 2008 r. oznaczonym symbolem [...] (data nadania pocztowego 25.04.2008r.) przekazano skargę z 21 kwietnia 2008 r. wraz z załącznikiem i kopertą w której została nadesłana zgodnie z właściwością Ministrowi Finansów. Pismo to przesłano również do wiadomości skarżącej. Zgodnie z asygnatą na kopercie ww. skarga została doręczona organowi 29 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są jej przedmiotem. Ustawodawca uregulował zatem pośredni tryb wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie przewidując jakiegokolwiek wyjątku. Obowiązujące przepisy nie wprowadziły żadnej możliwości konwalidowania błędnego wniesienia skargi, a tym samym podstaw do jej przekazania przez sąd organowi, którego działanie lub bezczynność zostały zaskarżone (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2007r. sygn. akt II GSK 213/07). Skarżący zatem, aby zainicjować i zachować właściwą drogę postępowania sądowoadministracyjnego, winien skierować skargę bezpośrednio do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Jedynie w okresie dwóch lat od wejścia przywołanej ustawy w życie (od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2005 r.) skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli nastąpiło to w terminie określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a. (tj. trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie), sąd administracyjny przekazywał organowi, którego działania lub bezczynności ona dotyczyła (art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1271 ze zm.). Od 1 stycznia 2006 r. takiej możliwości jednak już nie ma. Skarga skarżącej wniesiona została bezpośrednio do sądu administracyjnego 21 kwietnia 2008 r., a zatem w dacie wykraczającej poza czasookres przewidziany w powołanym wyżej art. 98. Powyższe czyni niemożliwym merytoryczne jej rozpoznanie, skoro wniesiono ją w wadliwym trybie, a przekazanie jej organowi, którego decyzja została zaskarżona, tj. Ministrowi Finansów było wadliwe, ponieważ dla dokonania wskazanej czynności przez sąd administracyjny brak jest podstawy prawnej. W szczególności możliwość taka nie wynika z przepisów rangi ustawowej (zwłaszcza ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), ani przepisów wykonawczych (zwłaszcza rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. - Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych, Dz. U. 2003 r. Nr 169 poz. 1646). W przeciwieństwie do poprzednich regulacji, które przykładowo w przepisie art. 200 § 1 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 24 maja 1990 r.) czy w przepisie § 16 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 lutego 1982 r. - Regulamin czynności Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyraźnie statuowały obowiązek sądu administracyjnego przekazania skargi wniesionej bezpośrednio do niego z pominięciem organu temu organowi, obecnie obowiązujące przepisy takich norm nie zawierają. Zatem niepodobna ich konstruować w drodze jakiejkolwiek wykładni. Przy czym należy w tym miejscu przywołać pogląd Sądu Najwyższego wyrażony na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów w tej materii, regulujących ten sam tryb wnoszenia skarg, wedle którego wniesienie skargi na decyzję administracyjną bezpośrednio do NSA przed upływem 30 dni od doręczenia lub ogłoszenia decyzji z pominięciem organu, który ją wydał, nie czyni zadość wymaganiom przewidzianym dla trybu jej wniesienia (uchwała Połączonych Izb Cywilnej i Administracyjnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r. III AZP 8/87 OSNCP 1988/6 poz. 72). W jej uzasadnieniu Sąd Najwyższy podkreślił, iż przyjęcie innego sposobu wnoszenia skarg niż przepisany byłoby działaniem nielegalnym, zaś wywodzenie go z zasad postępowania, w tym uwzględniania interesu strony skarżącej, naruszałoby inne reguły, w tym równouprawnienia stron, nieuzasadnienie faworyzując skarżących. Sąd zauważa, że wydanie decyzji ostatecznej kończy postępowanie administracyjne, zaś zainicjowanie sądowej kontroli legalności nie stanowi jego kontynuacji, a wszczyna odrębne postępowanie, toczące się wedle innych reguł. Zaskarżenie decyzji ostatecznej jest więc czynnością nienależącą do postępowania administracyjnego, a do postępowania sądowo-administracyjnego (tak: Sąd Najwyższy w uchwale Składu Siedmiu Sędziów z dnia 4 grudnia 1986 r. III AZP 12/86 LexPolonica nr 320796). Wobec powyższego należy wyrazić pogląd, że w obecnym stanie prawnym skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego po 1 stycznia 2006 r. może nastąpić wyłącznie za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, albo jest bezczynny. W tym stanie rzeczy, skarga Spółki U. E. wniesiona z pominięciem ustawowej drogi do zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie art. 54 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna.