V SA/Wa 160/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę W dniu 16 września 2010 r. skarżący P. W. reprezentowany przez pełnomocnika złożył do Kierownika BP ARiMR W. w W. wniosek w sprawie bezzwłocznej wypłaty premii zalesieniowej i pielęgnacyjnej za 2010 r. oraz wydania decyzji w sprawie stwierdzenia, że terminem wypłaty tych premii jest dzień 8 sierpnia każdego roku, w którym premie te przysługują. W odpowiedzi organ poinformował wnioskodawcę, że realizacja płatności nastąpi w do dnia 13 października 2010 r. Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. wnioskodawca skierował do Dyrektora [...] OR ARiMR w W. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w k.p.a. przez Kierownika BP ARiMR W. w W.. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. Dyrektor [...] OR ARiMR w W. uznał zażalenie wniesione przez stronę za nieuzasadnione. Na powyższe postanowienie P. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Zgodnie z przywołanym brzmieniem art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. - zasadniczą przesłanką, która warunkuje możliwość zaskarżenia postanowienia wydanego w trybie kodeksu postępowania administracyjnego, jest to czy na zaskarżone postanowienie przysługuje zażalenie, czy jest to postanowienie kończące postępowanie, czy też rozstrzygające sprawę co do istoty. Podkreślić należy, iż żadnego z tych wymogów nie spełnia postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] listopada 2010 r. o numerze [...], wydane w trybie art. 37 k.p.a. uznające zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione. Stosownie do treści art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. ma zatem na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Przepis art. 37 k.p.a. nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma zażalenie to rozstrzygnąć. Zgodnie jednak z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze jak i orzecznictwie stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma bowiem charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Wniesiona skarga jest niedopuszczalna, gdyż na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie służą żadne środki zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, zatem nie przysługuje także skarga do sądu administracyjnego. Wyjaśnić należy, iż rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w przepisie art. 37 § 1 k.p.a. następuje w drodze czynności nadzorczej, która nawet jeżeli jest ujęta w formę postanowienia nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego. W konsekwencji stronie nie przysługuje prawo podważenia tego postanowienia w trybie procesowym. Jest to uzasadnione tym, że niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska organu wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu, która musi być poprzedzona złożeniem zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2008 r. II OSK 560/08 oraz powołane tam wyroki NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., IV SA 1866/00, ONSA 2002 r. z. 4, p. 144, z dnia 24 maja 2001 r. IV SA 572/99, ONSA 2002 z. 3 p. 116). Wobec okoliczności, że zaskarżone postanowienie nie podlega zaskarżeniu, nie podlega ono również skardze do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji.