V SA/Wa 1601/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Protokolant - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2010r. sprawy ze skargi Y.B. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany; oddala skargę W dniu [...].05.2008 r. Y.B. obywatel P. złożył do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Jako przyczynę ubiegania się o status uchodźcy wskazał, że był świadkiem podwójnego zabójstwa, co naraziło go na niebezpieczeństwo ze strony "bandytów", którzy dokonali tego zabójstwa. Po przeprowadzniu przewidzianej prawem procedury, w tym przesłuchania Wnioskodawcy w charakterze strony w dniu [...].06.2008 r., Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...].08.2008 r. postanowił rozpatrzeć wniosek jako oczywiście bezzasadny , odmówić Wnioskodawcy nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalić go z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Od tej decyzji Wnioskodawca wniósł do Rady do Spraw Uchodźców odwołanie, w którym zarzucił ww. decyzji: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 oraz art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP; 2) istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Na wezwanie Rady, doręczone Wnioskodawcy w dniu [...].03.2009 r., odnośnie możliwości wypowiedzenia się wnioskodawcy przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w trybie art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Wnioskodawca pismem z dnia [...].03.2009 r. wniósł o zawieszenie postępowania odwoławczego w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, w trybie art. 98 § 1 kpa. Uzasadniając wniosek, Cudzoziemiec poinformował, że istnieje możliwość otrzymania przez niego dokumentów potwierdzających, że w P. toczy się sprawa o morderstwo, którego był świadkiem i w związku z którym jest poszukiwany. Rada do Spraw Uchodźców postanowieniem z dnia [...].03.2009 r. odmówiła zawieszenia postępowania, wzywając jednocześnie Wnioskodawcę do złożenia dokumentów wskazanych w ww. wniosku. W dniu [...].04.2009 r. wpłynął do Rady wniosek dowodowy, w którym Wnioskodawca wniósł o uznanie za dowód w sprawie 2 dokumentów w języku [...] i tłumaczenia jednego z tych dokumentów oraz o przesłuchanie go w charakterze strony. W dniu [...].06.2009 r. Wnioskodawca został przesłuchany w charakterze strony, okazał również oryginały dokumentów załączonych do wniosku dowodowego z dnia [...].04.2009 r. Decyzją z dnia [...]czerwca 2009r. nr [...] Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2008 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że Wnioskodawca we wniosku o nadanie statusu uchodźcy w RP wskazał, że powodem opuszczenia przez niego kraju pochodzenia były problemy osobiste - "W P. pracowałem jako sprzedawca w sklepie. Na przeciwko tego sklepu jacyś bandyci zabili dwoje ludzi Byłem tego świadkiem. Zgłosiłem to na policję. Ci bandyci dowiedzieli się o tym, dlatego postanowili zemścić się na mnie. Strzelali do mnie. Parę razy zaatakowali mnie. Moje życie było zagrożone. Nie miałem problemu z władzami. Nie miałem innych problemów". Organ podkreślił, że Wnioskodawca również w czasie pierwszego przesłuchania w dniu [...].06.2008 r. podnosił, że nie istniał żaden inny powód opuszczenia przez niego kraju pochodzenia. W czasie tego przesłuchania w charakterze strony postępowania odnosząc się do okoliczności i przyczyn wyjazdu z kraju pochodzenia Wnioskodawca zeznał: "W P.pracowałem w sklepie. Naprzeciwko tego sklepu zabito dwie osoby, byłem świadkiem tego i zgłosiłem to na policji. Później zaczęli mnie prześladować zabójcy tych dwóch ludzi, żebym wycofał zeznania. Policja też mnie męczyła. Często wzywano mnie na posterunek. Zabójcy tych ludzi trzykrotnie strzelali do mnie w drodze do pracy. Powiedziałem o tym policji, ale policja nie reagowała. Jeżeli chodzi o policję, to policja uderzyła mnie w twarz. To nie było typowe przesłuchanie, zgodne z procedurami. Po prostu rozmawiałem z policją. Cała ta historia wydarzyła się w grudniu 2007 r., trwało to 15 dni. Potem mama zdecydowała abym wyjechał". Zdaniem Rady do Spraw Uchodźców powyższe wskazuje, że Wnioskodawca jako główną przyczynę opuszczenia kraju pochodzenia podał obawy związane z konsekwencją bycia świadkiem zdarzenia, które miało miejsce w jego kraju pochodzenia. Ewentualna konieczność powrotu wzbudza w nim dodatkowo strach przed zachowaniem sprawców zdarzenia oraz policji, która jest uważana za skorumpowaną. Również te okoliczności Wnioskodawca podnosił we wniosku o zawieszenia postępowania z dnia [...].03.2009 r. oraz we wniosku dowodowym z dnia [...].04.2009 r. Organ odwoławczy wskazał, że żaden ze złożonych przez Wnioskodawcę do akt sprawy dokumentów nie odnosił się do opisanego we wniosku statusowym podwójnego zabójstwa. Dokumenty te dotyczyły: 1. oświadczenia Wnioskodawcy o niewinności W. U. w bliżej nieokreślonej sprawie; 2. zgłoszenia p. organom ścigania przez M. M.zabójstwa dokonanego na jego kuzynie – S. Z. przez A., syna A.G.. Dalej organ podkreslił, że powyższe niejasności zostały wyjaśnione przez Wnioskodawcę podczas przesłuchania w dniu [...].06.2009 r. Wnioskodawca zeznał, że był świadkiem dwóch zdarzeń, w których zginęli ludzie. Był świadkiem zabicia S. Z. przez M. M. w dniu [...].12.2006 r. na weselu oraz podwójnego zabójstwa dokonanego na obcych mu ludziach przed sklepem również w grudniu (podał, że nie zna dokładnej daty). Podczas przesłuchania Wnioskodawca koncentrował się na zabójstwie S. Z.. Wnioskodawca wskazał, że oskarżonym w sprawie zabójstwa S. Z. jest W. A.(został on już zwolniony z aresztu), o którego niewinności Wnioskodawca zaświadczał podczas licznych przesłuchań, w tym w sądzie podczas rozprawy. Jednocześnie Wnioskodawca bardzo ogólnie odniósł się do okoliczności podwójnego zabójstwa, będącego podstawą ubiegania się przez niego o status uchodźcy i twierdzeń o wielokrotnych przesłuchaniach przez policję i niemożłności zwrócenia się do prokuratury i sądu. Na pytanie przesłuchującego, dlaczego nie wspomniał on o sprawie zabójstwa na weselu, Wnioskodawca odpowiedział, że: "byłem w napięciu, nie wiedziałem co robić. Inni mówili, żebym jechał dalej, że tutaj nic nie dają, nie dadzą mi statusu uchodźcy". Na koniec przesłuchania Wnioskodawca dodał, że mówił wcześniej o tych okolicznościach w S., po zatrzymaniu, ale policjanci słabo mówili po angielsku. W ocenie Rady do Spraw Uchodźców organ I – instancji rozpatrując wniosek, zbadał zarówno okoliczności, jaki i przyczyny opuszczenia przez Y. B. kraju pochodzenia, powody ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy w RP. Zdaniem Rady Szef Urzędu do Spraw Cudzozeimców trafnie wskazał, że Wnioskodawca nie podał żadnych informacji o okolicznościach, które mogłyby rodzić obawy przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, a także obawę przed ryzykiem doznania poważnej krzywdy. Ponadto organ I instancji wskazał, że zgodnie z decyzją Rady z dnia [...].03.2003 r. nr [...] - "(...) nie jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej osoba obawiająca się pozaprawnych działań ze strony osób działających poza porządkiem prawnym kraju pochodzenia i nie wykorzystująca wszystkich możliwości w celu uzyskania ochrony kraju swego pochodzenia, nawet jeśli istotnie uzyskanie takiej pomocy byłoby iluzoryczne i mało realne". Zdaniem Rady, oceny tej nie zmienia przeprowadzone przez nią dodatkowe postępowanie dowodowe. Postępowanie to wręcz potwierdza i umacnia stanowisko wyrażone przez organ I instancji. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 13 w zw. z art. 14 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy nadaje się cudzoziemcowi, który nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w tym kraju z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej. Żadne z obaw podniesionych przez Wnioskodawcę nie dotyczą prześladowania z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych i przynależności do organizacji społecznej. Wręcz przeciwnie, Wnioskodawca powołuje się jedynie na okoliczności związane z jednostkową sprawą zabójstwa, w której zeznawał na korzyść oskarżonego. Nie wykazał więc on, że istnieją uzasadnione przyczyny udzielenia mu statusu uchodźcy. Z tego powodu, zadniem Rady, należy się zgodzić z rozstrzygnięciem organu I instancji w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że odmowa nadania statusu uchodźcy, zgodnie z art. 48 ust. 1 powołanej ustawy, nałożyła na organ I instancji konieczność wydania orzeczenia w przedmiocie udzielenia ochrony subsydiamej, tj. kolejno rozstrzygnięcia o udzieleniu ochrony uzupełniającej albo zgody na pobyt tolerowany, co też zostało uczynione. Przesłanką udzielenia ochrony uzupełniającej jest, w świetle art. 15 ww. ustawy, istnienie rzeczywistego ryzyka doznania poważnej krzywdy. Ustawa definiuje to pojęcie, wskazując, że jako ryzyko doznania poważnej krzywdy należy rozumieć: 1. orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2. tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3. poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla zdrowia lub życia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego. Nastepnie Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, że Wnioskodawca, powołując się w toku postępowania na obawy natury osobistej- związanej z byciem świadkiem w sprawie o zabójstwo, nawet nie uprawdopodobnił zaistnienia takiego ryzyka, na co zwrócił uwagę organ I instancji, zasadnie odmawiając udzielenia ochrony uzupełniającej. Organ odwoławczy dodatkowo wskazał, że wzywanie świadków na przesłuchania nie stanowi prześładownia w rozumieniu konwencji genewskiej. Natomiast sprzeczne zeznania dotyczące ew. gróźb ze strony osób trzecich w sprawie podwójnego zabójstwa przed sklepem, bagatelizowanego przez Wnioskodawcę, nie zasługują na wiarę. Zdaniem Rady podkreślenia wymaga, że choć groźby takie mogą stanowić zagrożenie dła życia, jeżeli nawet faktycznie miały miejsce, nie są objęte dyspozycją art. 16 ust. 1 pkt 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (zabójstwo podlega rozpoznawniu, zapobieganiu i karaniu w kraju pochodzenia Wnioskodawcy). Z kolei zagrożenie dla zdrowia i życia musi mieć miejsce w sytuacji kwalifikowanego konfliktu zbrojnego (pod warunkiem, że migracja do innej części kraju pochodzenia nie zapewni uchodźcy bezpieczeństwa). Rada wyjaśniła, że udzielenie zgody na pobyt tolerowany, zgodnie z art. 97 powołanej ustawy, następuje w przypadku, gdyby wydalenie mogło nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby m. in. prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. Nr 52, poz. 284 i 285 ze zm.). Zdaniem Rady organ I instancji, na podstawie zebranego materiału, trafnie ustalił, że w przypadku Wnioskodawcy nie stwierdzono żadnej z przesłanek, które mogłyby wskazywać na niedopuszczalność wydalenia - organy państwa pochodzenia nie podjęły wobec wnioskodawcy żadnych działań wyczerpujących przesłanki udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Również w przedstawnionych przez Y. B. wnioskach dowodowych trudno doszukać się przesłanek umożliwiających pozytywne rozpatrzenie jego wniosku. Niedogodności związane z przesłuchaniem w charakterze świadka w sprawie o zabójstwo i to świadka dającego oskarżonemu alibi nie stanowi zagrożenia praw wskazanych w powołanym art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy. Dodatkowo organ wskazał, że zgodnie z oświadczeniami Wnioskodawcy i przekazanymi przez niego dokumentami zdarzenia, na podstawie których Wnioskodawca ubiega się o nadanie statusu uchodźcy, miały miejsce w grudniu 2006 r. a więc prawie rok przed opuszczeniem przez niego kraju pochodzenia. Za niewiarygodne w świetle całości materiału dowodowego, zdaniem Rady, należy uznać twierdzenie Wnioskodawcy, że opuścił kraj pochodzenia w ciągu 15 dni od opisywanych zdarzeń. Powyższe świadczy o tym, że żadne z praw Wnioskodawcy, wymienionych w konwencji genewskiej, nie było zagrożone w kraju pochodzenia. W skardze na powyższą decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2009r. skarżący Y. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2008r. wskazując na: 1. naruszenie prawa materialnego, tj.: ← art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez uznanie wniosku za oczywiście bezzasadny; ← art. 15 oraz art. 97 ust 1 pkt 1 ww. ustawy poprzez odmowę udzielenia ochrony międzynarodowej w postaci ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany; 2. istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.: ← art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony; ← art. 77 kpa oraz art. 107 § 3 kpa poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz niewłaściwe uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji; ← art. 80 kpa, określającego obowiązek swobodnej, a nie dowolnej oceny dowodów przez organy administracji; ← art. 107 § 3 kpa poprzez niewystarczające uzasadnienie decyzji. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców w całości podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa,v.art.145§1 p.p.s.a.) Sąd kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 34 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.jed. Dz.U. 2006 r. Nr 234, poz.1695 ze zm.), zwanej dalej "ustawą" wniosek złożony przez wnioskodawcę, który podał inne przyczyny złożenia wniosku niż obawa przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej, lub ryzyko doznania poważnej krzywdy albo nie podał żadnych informacji o okolicznościach związanych z obawą przed prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej krzywdy - rozpatruje się w pierwszej kolejności jako wniosek oczywiście bezzasadny. Należy podkreślić, że rozpatrzenie wniosku jako oczywiście bezzasadnego nie powoduje , iż nie jest on rozpatrywany merytorycznie. Konsekwencją rozpatrywania wniosku jako oczywiście bezzasadnego są określone przepisami ustawy odmienności w procedurze jego rozpatrywania w stosunku do wniosku rozpoznawanego w zwykłym trybie. W pierwszej kolejności organ rozpoznający wniosek zobowiązany był zatem ustalić czy wskazane we wniosku przyczyny ubiegania się przez Cudzoziemca o nadanie mu statusu uchodźcy to obawa przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej, lub ryzyko doznania poważnej krzywdy. Jak trafnie ustaliły organy orzekające obu instancji żadne z obaw wymienionych przez Wnioskodawcę nie dotyczą prześladowania z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej. Wnioskodawca powoływał się bowiem we wniosku na sprawę zabójstwa ( a następnie w trakcie przesłuchania na sprawę kolejnego zabójstwa), w której zeznawał w charakterze świadka i wynikającą stąd obawę przed zemstą osób, które obciążał swoimi zeznaniami. Należy zaznaczyć, że w sprawie jednego z zabójstw zeznawał na korzyść osoby, która została uniewinniona. Z tego powodu Sąd uznał, że orzekające w sprawie organy administracji postąpiły prawidłowo rozpoznając wniosek Cudzoziemca jako oczywiście bezzasadny. Po określeniu trybu rozpoznawania wniosku, kwestią pierwszorzędną w rozpoznawanej sprawie było ustalenie czy Skarżący spełnia określone ustawą przesłanki do udzielenia mu statusu uchodźcy. Zgodnie z art. 13 ust.1 ustawy cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Organy orzekające prawidłowo ustaliły, że Wnioskodawca nie spełnia warunków do udzielenia statusu uchodźcy. Żadna z okoliczności wymienionych przez Cudzoziemca nie dotyczy prześladowań z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej. Wnioskodawca nie wskazał żadnych okoliczności , które mogłyby rodzić obawy przed prześladowaniem z ww. przyczyn. Wobec odmowy nadania Cudzoziemcowi statusu uchodźcy organ orzekający I instancji był zobowiązany do wydania orzeczenia w przedmiocie udzielenia wnioskodawcy ochrony uzupełniającej z przyczyn, o których mowa w art. 15 ustawy, a w przypadku braku podstaw do udzielenia ochrony uzupełniającej zobowiązany był do wydania orzeczenia w przedmiocie zgody na pobyt tolerowany z przyczyn, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a ustawy. Przywołany wyżej art.15 ustawy stanowi, że cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Trafnie ustaliły organy orzekające, że Cudzoziemiec nie uprawdopodobnił nawet wystąpienia ryzyka doznania poważnej krzywdy poprzez wystąpienie którejkolwiek z sytuacji wymienionych w art.15 ustawy. Podnoszona przez Cudzoziemca obawa przed groźbami osób, przeciwko którym miał zeznawać w sprawie podwójnego zabójstwa przed sklepem, którego to zabójstwa miał być świadkiem nie podlega ochronie na podstawie przepisu art.15 ustawy. Ochrony w takiej sytuacji powinny udzielić Cudzoziemcowi właściwe organy w kraju pochodzenia. W przypadku nieuzyskania pomocy od policji, którą powiadomił o zagrożeniu powinien był się zwrócić do jednostki nadrzędnej policji lub innych organów wymiaru sprawiedliwości w kraju pochodzenia. Natomiast przywołany wyżej art. 97 ust. 1 pkt 1 i 1a ustawy stanowi, że Cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285, z 1995 r. Nr 36, poz. 175, 176 i 177, z 1998 r. Nr 147, poz. 962 oraz z 2002 r. Nr 127, poz. 1084); 1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Prawidłowo ustaliły organy orzekające, że w przypadku Wnioskodawcy nie stwierdzono żadnych przesłanek, które mogłyby wskazywać na niedopuszczalność wydalenia Cudzoziemca, bowiem organy kraju pochodzenia Cudzoziemca nie podjęły wobec niego działań wyczerpujących przesłanki udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Niedogodności związane z przesłuchaniem przez policję w charakterze świadka nie stanowią takiej przesłanki. Oceniając wiarygodność Cudzoziemca w zakresie obaw, które żywi w związku z możliwością powrotu do P. nie można pominąć dwóch okoliczności: po pierwsze, jak wynika z zeznań Cudzoziemca oba zabójstwa, których był świadkiem miały miejsce w grudniu 2006 r., a Pakistan opuścił w grudniu 2007 r. czyli po roku od tych zdarzeń; po wtóre wniosek o udzielenie statusu uchodźcy złożył dopiero po wszczęciu przeciwko niemu postępowania w sprawie wydalenia. Okoliczności te czynią mało wiarygodnymi zeznania Cudzoziemca co do obaw żywionych przez niego w związku z koniecznością powrotu do P.. Wobec powyższego wskazane w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Sąd uznał za nieuzasadnione. Sąd stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 34 ust.2 pkt 1 i pkt 2 ustawy, ale w zakresie innym niż wskazany w skardze. Stwierdzone naruszenie przepisów nie miało wpływu na wynik sprawy. Stwierdzone przez Sąd naruszenie przepisów postępowania polegało na tym, że w sprawie przesłuchano Wnioskodawcę, wbrew przepisowi art.34 ust.2 pkt 1 ustawy , który stanowi, że wnioskodawcy, który podał inne przyczyny złożenia wniosku niż obawa przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej, lub ryzyko doznania poważnej krzywdy albo nie podał żadnych informacji o okolicznościach związanych z obawą przed prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej krzywdy, nie przesłuchuje się, chyba że wnioskodawca jest małoletnim bez opieki. Ponadto, przepis art.34 ust.2 pkt 2 ustawy stanowi, że gdy wniosek jest rozpatrywany jako oczywiście bezzasadny decyzja powinna być wydana w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku; w niniejszej sprawie decyzja wydana została po upływie przeszło dwóch miesięcy. Ponieważ wskazane naruszenie przepisów nie miało wpływu na wynik sprawy nie może być przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że przesłuchanie strony stanowiące naruszenie wyżej wskazanego przepisu było działaniem w interesie strony i świadczy o wnikliwym przeprowadzeniu postępowania dowodowego. Za nieuzasadnione Sąd uznał również zarzuty dotyczące naruszenia przez organy orzekające przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd nie stwierdził aby organy prowadzące postępowanie naruszyły przepisy postępowania przy zbieraniu lub ocenie materiału dowodowego. Należy zauważyć, że zarówno Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców jak i Rada do Spraw Uchodźców przesłuchały cudzoziemca w związku ze złożonym przez niego wnioskiem o udzielenie ochrony w RP. Przesłuchanie odbyło się w języku [...], wskazanym przez Cudzoziemca jako język , w którym może się swobodnie porozumiewać. Jak wynika z protokołów przesłuchań Cudzoziemiec miał możliwość nieskrępowanego przedstawienia swojej sytuacji. Wobec zgłoszonego przez Cudzoziemca zamiaru przedstawienia dokumentów, które miały uzasadniać udzielenie mu ochrony międzynarodowej Rada do Spraw Uchodźców wyznaczyła Wnioskodawcy 5 miesięczny termin na przedstawienie tych dokumentów. Fakt, że ocena przedstawionych dowodów nie była zgodna z oczekiwaniami Wnioskodawcy nie stanowi o nieprawidłowym przeprowadzeniu postępowania dowodowego. Odnosząc się do zarzutu nie zebrania przez organy orzekające informacji o kraju pochodzenia Wnioskodawcy, Sąd stwierdza, że również ten zarzut jest nieuzasadniony, a sformułowane w skardze żądanie dokładnego "wyjaśnienia (...) relacji organów ścigania i struktur przestępczych" przekracza zakres działania polskich organów administracji orzekających w sprawie nadania statusu uchodźcy . Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.