V SA/Wa 1605/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant - spec. Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Fabryki [...] S.A. w [...] na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty zaległości oddala skargę Decyzją z [...] marca 2011r. Prezes Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (w skrócie: Prezes PFRON) odmówił Fabryce Urządzeń Mechanicznych "[...]" S.A. w [...] rozłożenia na raty zapłaty zaległości z tytułu obowiązkowych wpłat na rzecz Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w kwocie 112.492,00 zł wraz z odsetkami w kwocie 2.655,00 zł za okres od maja do października 2010r. Przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji był wniosek Fabryki Urządzeń Mechanicznych "[...]" S.A. w [...] z [...] października 2010r. oraz decyzja określająca wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON z [...] stycznia 2011r. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że w 2009r. poprawiła zdecydowanie wyniki finansowe w porównaniu z rokiem ubiegłym. Jednak spółka jako część grupy kapitałowej, której rozliczenia polegają na dokonywaniu kompensat, bez obrotu gotówką ma problemy z płynnością finansową. Jak wskazała zainteresowana, problemy finansowe wynikają także z faktu, że załamał się rynek odbiorców, a także z powodu nietrafionych transakcji finansowych. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż pismem z 1 grudnia 2010r. Prezes PFRON zwrócił się do strony z prośbą o przedstawienie niezbędnych dokumentów potwierdzających sytuację finansową spółki. Jak wskazał Prezes PFRON, strona uzupełniła wniosek, jednak organ, po przeprowadzeniu analizy sytuacji finansowej spółki, na podstawie przedstawionych dokumentów m.in. sprawozdań finansowych, stwierdził, że wnioskodawca wypracował znaczny zysk netto w roku 2009 i 2010r. Organ prowadzący postępowanie uznał, iż nie zachodzą po stronie zainteresowanej przesłanki przemawiające za udzieleniem ulgi w postaci rozłożenia na raty zaległości dodał również, że podatnik który prowadzi działalność gospodarczą, powinien zważać na wysokość dochodów, obciążenia oraz zabezpieczyć odpowiednie środki na ten cel. Na powyższą decyzję wnioskodawca złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Odwołująca się spółka ponownie wskazała, że boryka się problemami dotyczącymi płynności finansowej. Spółka, na co wskazała jest w trakcie realizacji procedury przymusowego wykupu akcji, przedstawiła również stan należności i zobowiązań w roku 2010. Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z [...] czerwca 2011r. Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podkreślił, iż rozłożenie zaległości na raty opiera się na uznaniu administracyjnym i stanowi ulgę, której zastosowanie uzależnione jest od ważnego interesu pracodawcy lub ważnego interesu publicznego. Organ odwoławczy podał, że nie ma on pełnej swobody w dysponowaniu należnością publicznoprawną, gdyż obok interesu dłużnika musi również uwzględniać interes publiczny i społeczny związany z zadaniami realizowanymi przez PFRON czyli możliwością zaspokajania potrzeb osób niepełnosprawnych. Przesłanką umożliwiającą zastosowanie ulgi, jest co podkreślił Minister wskazanie nadzwyczajnej sytuacji w której znalazł się podatnik, a nie kwestie bieżących opłat za materiały, usługi oraz sprzedaż wyrobów spółki. Na powyższą decyzję spółka reprezentowana przez pełnomocnika adwokata Bartłomieja Jakubczyka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji. Uzasadniając wniesioną skargę, jej autor podniósł, że organ wydał swoje rozstrzygnięcie w oparciu o nierzetelną i niekompletną ocenę materiału dowodowego. Pełnomocnik spółki wskazał również na trudną sytuację finansową, w której znalazła się skarżąca, a rozłożenie na raty należności, jego zdaniem nie spowoduje uszczuplenia w sposób trwały zasobów PFRON-u. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że spółka nie wywiązała się z wcześniejszych decyzji rozkładających zadłużenia na raty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. Przepisy ustawy z 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2010r. nr 214, poz. 1407 ze zm.) w art. 49 ust. 5c pkt 2 przewidują możliwość odroczenia terminu płatności zaległości z tytułu obowiązkowych wpłat na rzecz Funduszu PFRON, odsetek za zwłokę lub rozłożenie ich na raty na wniosek pracodawcy uzasadniony jego możliwościami płatniczymi oraz stanem finansów Funduszu PFRON. Skarżąca Fabryka Urządzeń Mechanicznych "[...]" S.A. w [...] wnioskiem z 22 listopada 2010r. wniosła o rozłożenie na raty zaległości z tytułu obowiązkowych wpłat na rzecz PFRON. W motywach swego wniosku podniosła, że egzekucja całości zadłużenia doprowadzi spółkę do całkowitej utraty przez nią płynności finansowej i tym samym do ogłoszenia upadłości. Wniosek ten zatem zasadnie Prezes PFRON oraz Minister Pracy i Polityki Społecznej oceniali przez pryzmat art. 49 ust. 5c pkt 2 ww. ustawy. Co ważne podkreślenia rozłożenie zaległości na raty opiera się na uznaniu administracyjnym, co oznacza, że organ może ale nie musi skorzystać z uprawnienia określonego w tym przepisie. Instytucja ta stanowi szczególny rodzaj ulgi dla pracodawcy, której zastosowanie uzależnione jest od ważnego interesu pracodawcy lub ważnego interesu publicznego. Sąd badając w zaskarżonej decyzji zastosowany zakres uznania administracyjnego, nie dopatrzył się naruszenia prawa. Trudności płatnicze, które występują po stronie spółki w okresie prowadzenia przez nią działalności gospodarczej nie mogą stanowić przesłanki uzasadniającej udzielenie przedmiotowej ulgi. Okoliczności, o których wspomina wnioskodawca tj. niskie wskaźniki ekonomiczne, nie wywiązywanie się kontrahentów z zawartych umów, poziom zadłużenia nie są nadzwyczajnymi zdarzeniami, gdy podmiot podejmuje się prowadzenia działalności gospodarczej. Organ odwoławczy, prawidłowo również obok interesu strony wziął pod uwagę także interes publiczny. Znaczne uszczuplanie środków Fundusz PFRON mogłoby doprowadzić do trudności w wykonywaniu jego podstawowych zadań tj. rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych oraz ich integracji ze społeczeństwem. Zdaniem Sądu, zarówno Prezes PFRON oraz Minister Pracy i Polityki Społecznej, wbrew twierdzeniom pełnomocnika zawartym w treści skargi, ustalili stan sprawy prawidłowo na podstawie zebranych dowodów i ocenili go w sposób odpowiadający przepisom prawa. Przeprowadzone postępowanie spełniało wymogi art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Tym samym zarzut autora skargi dotyczący braku starań ze strony organu do dokładnego zapoznania się z sytuacją Fabryki, nie znajduje aprobaty Sądu. Organy dokładnie analizowały dowody przedstawione przez skarżącą m.in. odpis z KRS, informacje o stanie zatrudnienia, kopie sprawozdań finansowych. Zdaniem Sądu zarówno decyzja Prezesa PFRON, jak i Ministra Pracy i Polityki Społecznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, jak chciałby pełnomocnik Fabryki. Równie ważnym podkreślenia, co zaznaczył organ w treści odpowiedzi na skargę z 27 lipca 2011r. skarżąca spółka nie wywiązała się z wcześniejszych umów rozkładających zadłużenie na raty. Decyzjami Prezesa Zarządu PFRON z [...] czerwca 2009r. oraz z [...] sierpnia 2009r. spółka uzyskała ulgi, w postaci rozłożenia zaległości na raty. Jednak raty zostały wygaszone z powodu niepełnej lub nieterminowej wpłaty albo z powodu braku takich wpłat. Z przedstawionego faktu organy mogły powziąć wątpliwość co możliwości faktycznego przestrzegania ewentualnej kolejnej decyzji rozkładającej na raty zaległości i jej terminowego wykonywania przez Fabrykę. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) skargę należało oddalić.