V SA/Wa 1605/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, , po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za niedopuszczalne; oddala skargę. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości wystawiła na B. Sp. z o.o. tytuł wykonawczy z dnia (...).02.2018r nr (...), obejmujący należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności, o których mowa w art. 60 pkt 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r o finansach publicznych (Dz. U. z 2016r poz. 1870 z późn. zm.) za 10.12.2013r, 16.04.2014r, 26.05.2015r, 02.06.2015r, 11.01.2016r, 19.01.2016r na kwotę 492.424,70 zł należności głównej i przekazał go Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W. – U. celem podjęcia działań egzekucyjnych. W celu wyegzekwowania dochodzonych należności Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – U. zawiadomieniem z dnia (...).03.2018r nr (...) dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w (...) S.A. Przedmiotowe zawiadomienie zostało odebrane przez Bank w dniu (...).03.2018r i doręczone zobowiązanej Spółce wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu (...).03.2018 r. W dniu (...).04.2018r wpłynęło do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – U. pismo P. G., reprezentującego B. Sp. z o.o. z dnia (...).03.2018r, w którym zgłosił naruszenie art. 33 § 1 pkt 1, 2 i 6 ustawy egzekucyjnej poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania, w sytuacji gdy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie toczy się postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji na skutek skargi złożonej na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia (...).01.2018r znak (...)odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania .Następnie Pełnomocnik Spółki wskazał, że nie może być uznane za zasadne wszczęcie i prowadzenie egzekucji administracyjnej do czasu rozpatrzenia skargi przez WSA w Warszawie. Działanie organu charakteryzuje się bowiem prowadzeniem egzekucji w sytuacji nieistnienia obowiązku, braku wymagalności oraz niedopuszczalności egzekucji. /P. G. nadmienił również, iż dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego może doprowadzić do wyrządzenia szkody Spółce. Postanowieniem z dnia (...).04.2018r znak (...) Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – U. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku B. Sp. z o.o. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia (...).02.2018r nr (...) z uwagi na zgłoszone zarzuty, oraz /wystąpił do Wierzyciela - Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości o zajęcie stanowiska w sprawie wniesionych zarzutów. W dniu (...).04.2018r Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości wydała postanowienie znak (...), którym stwierdziła niedopuszczalność zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2, natomiast zarzut z art. 33 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej uznała za nieuzasadniony. Argumentując wydane rozstrzygnięcie Wierzyciel wskazał, że w odniesieniu do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej, tj, nieistnienia obowiązku uznaje go za niedopuszczalny z uwagi na toczącą się sprawę przed WSA w Warszawie, o czym stanowi art. 34 § la ustawy egzekucyjnej w zw. z art. 61 § 1 ppsa. Oczekiwanie przez Skarżącego, że w ramach zarzutu opartego na art. 33 § 1 pkt 1 nastąpi badanie zasadności (prawidłowości) decyzji określającej kwoty do zwrotu środków nie znajduje uzasadnienia. Okoliczności, które Skarżący przytacza na poparcie swojego stanowiska ewidentnie dotyczą okresu sprzed wystawienia tytułu wykonawczego i sprowadzają się do weryfikacji w/w decyzji. W kwestii zarzutu braku wymagalności obowiązku Wierzyciel zauważył, że w przedmiotowej sprawie decyzją nr (...) wydaną w dniu (...).02.2017r przez PARP został nałożony na zobowiązaną Spółkę obowiązek dokonania zwrotu środków wypłaconego wsparcia w kwocie określonej w decyzji. Spółka B. nie złożyła w terminie odwołania od decyzji PARP. Złożyła natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem o sygn. (...) z dnia (...).01.2018r Minister Inwestycji i Rozwoju odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania . Z uwagi na regulację art. 16 § 1 zdanie 1 K.p.a. przyjęto, że w przedmiotowej sprawie decyzja PARP z dnia (...).02.2017r stała się ostateczna z dniem (...).04.2017r. Wierzyciel dysponując decyzją ostateczną, mogącą stanowić podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego obciążony jest obowiązkiem prawnym podjęcia działań zmierzających do wszczęcia i przeprowadzenia na jej podstawie postępowania egzekucyjnego. W konsekwencji, na skutek braku zwrotu środków zaistniały przesłanki do wystawienia przez PARP tytułu wykonawczego i przesłanie do NUS celem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Tym samym Wierzyciel stwierdził, że zarzut z art. 33 § 1 pkt 2 jest niedopuszczalny. W wyniku złożonego wniosku z dnia (...).05.2018r o ponowne rozpatrzenie sprawy, Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości wydała w dniu (...).05.2018r postanowienie znak (...)), którym utrzymała w całości w mocy postanowienie z dnia (...).04.2018r (...) . Postanowieniem z dnia (...).06.2018r znak (...) Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – U. stwierdził niedopuszczalność zarzutów nieistnienia obowiązku i braku wymagalności obowiązku oraz uznał zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej za nieuzasadniony. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z dnia (...).06.2018 r. P. G., działając w imieniu B. Sp. Z o.o. złożył na nie w terminie zażalenie, w którym zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: 1) Art. 33 § 1 pkt 1, 2 i 6 oraz 34 § 4 ustawy egzekucyjnej poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania, w sytuacji gdy przed WSA w Warszawie toczy się postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji na skutek skargi złożonej na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia (...).01.2018 r. Znak (...) odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji, wydanie postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów, podczas gdy zgłoszone zarzuty, w tym zarzut niedopuszczalności egzekucji są uzasadnione, a zatem przedmiotowe postępowanie powinno zostać umorzone przez organ; 2) Art.29 § 1 ustawy egzekucyjnej poprzez brak zdania dopuszczalności egzekucji administracyjnej; 3) art. 59 § 1 ustawy egzekucyjnej poprzez brak umorzenia postępowania, podczas gdy obowiązek objęty tytułem wykonawczym nie istnieje i nie jest wymagalny. Wobec powyższego Pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzeniu zażalenia. Uznając bezzasadność wniesionego zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. postanowieniem z dnia (...) lipca 2018 r.nr (...) utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu własnego postanowienia Dyrektor IAS wskazał m.in., że zgodnie z treścią art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podstawą prawną zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być wyłącznie przyczyny enumeratywnie wymienione w tym przepisie. Zarzuty wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, który powinien zawierać pouczenie o możliwości wniesienia tego środka prawnego (zobowiązany nie może po upływie 7-dniowego terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów oraz wnosić nowych zarzutów w terminie późniejszym, przywołując nowe ich podstawy ). Organ odwoławczy podnosi, że w osnowie postanowienia z dnia (...) czerwca 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. U. wskazał błędną podstawę prawną, tj. art. 31 § 1 pkt l, 2 i 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zamiast art. 33 § 1 pkt 1,2 i 6. Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. naprawił podstawę prawną przedmiotowego postanowienia wskazując jednocześnie na prawidłową podstawę rozpatrywanych zarzutów, tj. art. 33 § 1 pkt 1, 2 i 6 ustawy egzekucyjnej. Organ podkreśla, że sposób rozpatrywania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym określony został w art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z § 1 powołanego przepisu zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt. 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33§ 1 pkt.1 - 5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Rolą organu egzekucyjnego nie jest ocena prawidłowości postanowienia wydanego przez wierzyciela, nawet jeśli jest oczywiste, że wierzyciel nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego. Temu służą przysługujące zobowiązanemu środki zaskarżenia. Wyrażenie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów następuje w drodze postanowienia, na które służy zobowiązanemu zażalenie. Umożliwia to zobowiązanemu polemikę ze stanowiskiem wierzyciela dotyczącym zarzutów. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy Spółka B.. skorzystała z przysługującego jej prawa i złożyła zażalenie na postanowienie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia (...).04.2018r znak (...). Zgodnie z art. 17 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 127 § 3 K.p.a. zażalenie to podlegało rozpoznaniu przez ten sam organ, który wydał postanowienie. W wyniku "ponownego rozpatrzenia sprawy Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości wydała w dniu (...).05.2018r postanowienie znak (...)), którym utrzymała w mocy postanowienie z dnia (...).04.2018 r. Dla organu egzekucyjnego wiążąca jest sentencja ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela. Zatem rola organu egzekucyjnego w zakresie rozpatrzenia zarzutów mieszczących się w dyspozycji art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 ustawy egzekucyjnej sprowadza się w istocie do roli czysto formalnej. Organ egzekucyjny jest całkowicie związany stanowiskiem wierzyciela, co oznacza, że organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. W orzecznictwie wskazuje się wprost, że organ egzekucyjny nie jest i nie może być organem odwoławczym w stosunku do wierzyciela (zob. postanowienie NSA z dnia 24.05.2004r, sygn. akt FW 4/04). Organ odwoławczy, rozpoznając natomiast zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego wydane w przedmiocie zarzutów, również jest związany stanowiskiem wierzyciela. Organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (por. wyroki WSA w Krakowie z dnia 29.02.2008r, sygn. akt I SA/Kr 2/07 oraz WSA we Wrocławiu z dnia 16.12.20lOr, sygn. akt III SA/Wr 744/10). Brak uprawnienia do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym oznacza, że zarzuty Spółki oparte na twierdzeniu, że obowiązek nie istnieje (art. 33 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej) albo też, że nie jest wymagalny (art. 33 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej) nie mogą być uwzględnione przez organ egzekucyjny w sytuacji, gdy wierzyciel nie potwierdził tych zarzutów. 'Dyrektor Administracji Skarbowej w W. w pełni podziela również stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – U. odnośnie bezzasadności zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Wyjaśnia , że przyczyny niedopuszczalności egzekucji, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej, mają charakter formalny, a nie merytoryczny tzn., że warunkują ważność i prawidłowość postępowania w świetle obowiązującego prawa. Natomiast jej przesłanki mogą być zarówno podmiotowe, jak i przedmiotowe. Przesłanki podmiotowe odnoszą się do zobowiązanego lub organu egzekucyjnego, gdy przepisy prawa wyłączają prowadzenie egzekucji wobec zobowiązanego wskazanego w tytule wykonawczym, przykładowo z uwagi na wyłączenia, o których mowa w art. 14 ustawy egzekucyjnej dotyczące osób korzystających z przywilejów lub immunitetów dyplomatycznych, a także gdy egzekucję prowadzi podmiot niebędący organem egzekucyjnym. Przesłanki przedmiotowe niedopuszczalności egzekucji odnoszą się natomiast do przedmiotu egzekucji i jej podstaw (por. wyrok N S A z dnia 26.08.2011 r, sygn. akt II FSK 461/10). Niedopuszczalne będzie zatem prowadzenie egzekucji, gdy obowiązek wynika z decyzji nieistniejącej w obrocie prawnym, gdy podstawą obowiązku jest decyzja nieostateczna lub nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności, albo gdy dany obowiązek jest wykonywany w trybie egzekucji sądowej. Poza tym w trybie art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Przed podjęciem egzekucji organ egzekucyjny zgodnie z przepisem art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej, bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Badanie to obejmuje ustalenie, czy obowiązek oznaczony w tytule wykonawczym podlega egzekucji administracyjnej, czy tytuł wykonawczy wystawiony został przez uprawniony podmiot i sporządzono go prawidłowo oraz czy doręczone zostało upomnienie. Organ egzekucyjny postanawia o niedopuszczalności egzekucji, jeżeli obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy nie podlega egzekucji administracyjnej, tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2 ustawy egzekucyjnej lub zostanie wykazane, że nie uzyska się kwot przewyższających wydatki egzekucyjne. W takiej sytuacji organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi (art. 29 § 2 ustawy egzekucyjnej). W sprawie będącej przedmiotem rozpatrzenia, egzekwowany obowiązek to należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności, o których mowa w art. 60 pkt 6 ustawy o finansach publicznych, których wysokość została określona decyzją Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia (...).02.2107r nr (...). Obowiązek ten podlega egzekucji administracyjnej na podstawie art, 2 § la ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tytuł wykonawczy został wystawiony przez uprawniony podmiot, tj. Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości oraz spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 i § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wobec powyższego, egzekucję administracyjną należało uznać za dopuszczalną i przystąpić do niej. Wyżejj opisane postanowienie zaskarżyła w całości B. sp. z o.o. zarzucając mu: 1.naruszenie art, 138 §1 pkt 1 KPA, art. 33 §1 pkt 1, 2 i 6 oraz art. 34 §4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz.U. Nr 24, poz. 151, z późn. Zm.) poprzez: (i) wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego, w sytuacji gdy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie toczy się postępowanie o sygn. akty SA/VVa 499/18 w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości nr (...) z dnia (...) lutego 2017 r., znak sprawy: (...)), na skutek skargi złożonej przez Skarżącego na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia (...) stycznia 2018 r. (znak: (...)) odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od wyżej wymienionej decyzji, (ii) wydanie zaskarżonego Postanowienia, podczas gdy zgłoszone zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, w tym zarzut niedopuszczalności egzekucji są uzasadnione, a zatem przedmiotowe postępowanie powinno zostać umorzone przez Organ, 2. naruszenie art. 29 § 1 EgzAdmU poprzez brak zbadania dopuszczalności egzekucji administracyjnej, 3. naruszenie art. 59 §1 pkt 2 EgzAdmU poprzez brak umorzenia postępowania, podczas gdy nie istnieje i nie jest wymagalny obowiązek objęty tytułem wykonawczym nr (...) wystawionym przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia (...) lutego 2018 r. w przedmiocie wykonania obowiązków nałożonych decyzją PARP nr (...) z dnia (...) lutego 2017 r., 4. naruszenie art. 138 §1 pkt 1 KPA oraz 107 §1 pkt 4 KPA poprzez powołanie błędnej podstawy prawnej w osnowie Postanowienia I instancji, tj. art. 31 §1 pkt 1, 2 i 6 EgzAdmU zamiast art. 33 § pkt 1, 2 i 6 EgzAdmU i zmianę podstawy prawnej przez Organ, w przypadku gdy Organ nie był uprawniony do naprawy uchybienia organu I instancji. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła: - na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a i c PPSA o uwzględnienie skargi w całości, uchylenie postanowienia w całości; - na podstawieart.145 § 3 PPSA o umorzenie postępowania - na podstawie art. 135 PPSA, również o uchylenie w całości postanowienia I Instancji, postanowienia Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia (...) maja 2018 r. znak: (...)) oraz z dnia (...) kwietnia 2018 r. znak: (...)); - na podstawie art, 200 w związku z art. 205 § 2 PPSA o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie wbrew podniesionym zarzutom odpowiada prawu. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. I tak, zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 (...). Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1-7, 9, 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zgodnie natomiast z art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Z przywołanej regulacji wynika, że istotnym elementem omawianej procedury jest uzyskanie przez organ egzekucyjny stanowiska wierzyciela, który musi być powiadomiony o złożeniu zarzutów przez zobowiązanego. W niniejszej sprawie Skarżący zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania powołując się na przesłanki wymienione w art. 33 § 1 pkt 1, 2 i 6 u.p.e.a. Zdaniem Sądu, prawidłowo zatem organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska wobec zgłoszonych przez Stronę zarzutów. Co istotne PARP (wierzyciel ) uznała je w obu instancjach za nieuzasadnione. W ocenie Sądu słusznie organ odwoławczy stwierdził, że organ egzekucyjny zobowiązany jest do dokonania weryfikacji wypowiedzi wierzyciela poprzez dokonanie analizy dokumentów niezbędnych do oceny, czy faktycznie w niniejszej sprawie egzekucja prowadzona jest niedopuszczalna. Sąd stwierdza, że nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska organów administracyjnych obu instancji zawartych w zaskarżonym, jak i poprzedzającym je postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – U.z dnia (...) czerwca 2018 r. Rację mają bowiem organy administracyjne wydające w sprawie postanowienia, że niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. wiąże się okolicznościami wykluczającymi możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego wyłącznie ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych, a nie merytorycznych (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2012r. sygn. akt II FSK 2615/10 I wyrok WSA w Gdańsku z 22 maja 2013r. sygn. akt I SA/Gd 348/13). Niedopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. powinna zatem wynikać albo ze względów podmiotowych (niewłaściwy organ egzekucyjny; zobowiązany, który nie podlega jurysdykcji Rzeczypospolitej Polskiej, albo zachodzi wobec niego jeden z wyjątków z art. 14 u.p.e.a.) albo z względów przedmiotowych (np. dany rodzaj obowiązku nie podlega egzekucji w trybie procedury administracyjnej, albo nie wynika z przepisów prawa). Skoro w rozpoznawanej sprawie zarówno Skarżąca podlegała jurysdykcji polskich organów administracyjnych, a egzekwowany obowiązek podlegał egzekucji administracyjne, to nie można było uznać za zasadne twierdzenia Skarżącej, że w sprawie wystąpiła niedopuszczalność stosowania środków egzekucyjnych, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. W przepisie art. 33 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych. Jako przykład wskazuje się na dopuszczalność egzekucji sądowej w stosunku do danego obowiązku czy też niemożność jej prowadzenia z uwagi na posiadany przez zobowiązanego immunitet. Niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Nie budzi wątpliwości Sądu, że zobowiązania skarżącej podlegają egzekucji administracyjnej i wiążą się z decyzją nakazującą zwrot środków pieniężnych. Decyzja ta - co wymaga dobitnego podkreślenia - ma walor rozstrzygnięcia ostatecznego i prawomocnego, nadal pozostając w obrocie .Sąd podkreśla, że w sprawie na którą powołuje się autor skargi (VSA/WA 499/18)prawomocnie oddalono skargę. Decyzja ostateczna to decyzja, od której nie przysługuje już żaden środek odwoławczy w toku instancji. Orzeczenie takie korzysta z domniemania zgodności z prawem, do czasu jego ewentualnego wyeliminowania z obrotu, w jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji rozstrzygnięć ostatecznych (we wznowionym postępowaniu albo poprzez stwierdzenie nieważności). Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w przedmiotowej sprawie. Sąd końcowo podkreśla, że organ egzekucyjny przy rozpoznawaniu zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym bada legalność wszczęcia postępowania egzekucyjnego, natomiast nie jest on uprawniony do merytorycznej weryfikacji decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego i kwestionowania prawidłowości nałożonych na nią obowiązków. Wadliwość tej decyzji może być podnoszona wyłącznie w odrębnym postępowaniu, którego przedmiotem jest merytoryczne rozpoznanie sprawy. Dyrektor Izby słusznie też przyjął, iż stanowisko wierzyciela, wyrażone w ostatecznym postanowieniu z dnia (...) maja 2018 r. jest w niniejszej sprawie wiążące dla organu egzekucyjnego. Obowiązkiem organu egzekucyjnego jest "uszanowanie woli" wierzyciela w zakresie zajętego wobec zarzutów stanowiska i podjęcie na jego żądanie, wykonywania czynności egzekucyjnych. Po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów organ egzekucyjny nie może dokonywać w tym zakresie własnych ustaleń, gdyż sprawa ta była już przedmiotem odrębnego postępowania, w którym rozstrzygnięto podnoszone w zarzutach kwestie zasadnicze dla bytu postępowania egzekucyjnego i w którym zobowiązana uczestniczyła oraz służyło jej prawo składania środków odwoławczych. Mając powyższe na względzie nie sposób uznać za zasadne zarzuty opisane w pkt 1, 2 i3 skargi. Nie jest zdaniem sądu trafny również zarzut wskazany w jej pkt 4. Przywołanie przez organ I instancji ( Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – U.) w podstawie Prawnej rozstrzygnięcia z dnia (...) czerwca 2018 r. Art 31 § 1 pkt 1, 2 i 6 u.p.e.a. należy bowiem traktować w kategorii oczywistej omyłki pisarskiej. Przepis ten nie zawiera bowiem w § 1 żadnego punktu. Punkty takowe znajdują się natomiast w innym przepisie, a mianowicie w art 33 § 1 u.p.e.a na co zwraca uwagę Dyrektor IAS w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w którym nastąpiła korekta błędnie wskazanej pierwotnie podstawy prawnej na właściwą ( zob. str. 7 uzasadnienia w/w postanowienia). Biorąc po uwagę to wszystko o czym była mowa powyżej sąd skargę oddalił na podstawie art 151 ppsa.