V SA/Wa 1606/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2014 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej; - oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez E. Sp. z o.o. w K. jest decyzja Szefa Służby Celnej z dnia [...] maja 2013r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie zawartą w wiążącej informacji taryfowej WIT z dnia [...] stycznia 2013r. nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym; Wnioskiem z dnia [...] września 2012 r. skarżąca spółka wystąpiła o udzielenie wiążącej informacji taryfowej dla towaru o nazwie handlowej "Drewno pohydrolityczne", wnioskując o zaklasyfikowanie przedmiotowego towaru do kodu TARIC 4401 39 90 00. Do wniosku dołączono opis i próbkę towaru. Na podstawie wiążącej informacji taryfowej (WIT) nr [...] z dnia [...] stycznia 2013r. towar o nazwie handlowej "Drewno pohydrolityczne" został zaklasyfikowany do kodu TARIC 3913 90 00 99, obejmującego z brzmienia pozostałe polimery naturalne (na przykład kwas alginowy) i modyfikowane polimery naturalne (na przykład utwardzone białka, pochodne chemiczne kauczuku naturalnego), gdzie indziej niewymienione ani niewłączone, w formach podstawowych. W uzasadnieniu organ wskazał, iż klasyfikacji taryfowej towaru dokonano w oparciu o postanowienia 1., 3(b) i 6. Reguły Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), zgodnie z brzmieniem pozycji 3913 i kodu TARIC 3913 90 00 99 oraz zgodnie z treścią komentarza do pozycji 3913 zawartego w Notach Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego. Od tej decyzji skarżąca odwołała się pismem z dnia 25 lutego 2013r., wnosząc o jej uchylenie w całości. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, na skutek wniesionego środka zaskarżenia, Szef Służby Celnej decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2013r. utrzymał w mocy decyzję wydaną przez organ I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił m.in. zasady i reguły klasyfikacji towaru do właściwego kodu taryfy. Podniósł, iż przedmiotem klasyfikacji w decyzji WIT nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. jest, zgodnie z informacjami zawartymi we wniosku o udzielenie wiążącej informacji taryfowej, produkt uboczny procesu hydrolizy drewna. Drewno pohydrolityczne powstaje w wyniku przemysłowego przetwórstwa czystego drewna w katalitycznym procesie ciśnieniowym przy użyciu wody/pary wodnej. Celem przeróbki jest przygotowanie półproduktów do przerobu na drożdże paszowe, spirytus lub inne produkty. Pozostałość stała tego procesu nosi nazwę drewno pohydrolityczne lub ligninoceluloza pohydrolityczna. Zgodnie z pismem wnioskodawcy z dnia [...] października 2012 r. przedmiotowy towar to mieszanina: • nieprzehydrolizowanej celulozy z komórek roślinnych w ilości 5-10 % m/m, • hemicelulozy w ilości 2-5 % m/m, • ligniny około 32-72 % m/m, • kwasów mineralnych i organicznych w ilości 0,1-3 % m/m, • popiołu, który stanowi około 7-15 % m/m. Ponieważ towar, poza ligniną, składa się również z innych, wymienionych powyżej składników, w niniejszej sprawie zastosowano ponadto regułę 3(b), zgodnie z którą towar klasyfikuje się zgodnie z materiałem, który nadaje temu produktowi zasadniczy charakter. W tym przypadku jest to lignina. Jak dalej wskazał Szef Służby Celnej, zgodnie ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, przedmiotem rozważań jest ligninoceluloza pohydrolityczna. Jest ona otrzymywana ze zrębków i trocin z drewna w procesie hydrolizy. Głównym składnikiem ligninocelulozy jest lignina. Lignina wydobyta z drewna nie jest już drewnem, nie może być więc klasyfikowana do kodu obejmującego drewno odpadowe, ścinki drewniane itp. Drewno jest jedynie surowcem do otrzymywania ligniny. Organ wyjaśnił również, że samo zastosowanie ligniny jako biopaliwa nie zmienia klasyfikacji. Zastosowanie towaru nie jest czynnikiem decydującym o jego klasyfikacji. Wszelkie towary przeznaczone do spalenia jako paliwo grzewcze są klasyfikowane według surowca z jakiego są wykonane. Przykładowo brykiety z torfu są klasyfikowane jako torf, brykiety z mieszaniny różnych substancji odpadowych, w których przeważa pod względem masy makulatura, są klasyfikowane jako makulatura. Potwierdzeniem zastosowanej klasyfikacji są wiążące informacje taryfowe wydane dla produktów podobnych, klasyfikowanych do kodu CN 3913 90 00. Przykładowo Szef Służby Celnej wskazał inne polimery naturalne, takie jak oligofruktozę występującą w ekstrakcie z agawy, gumę ksantanową, chitosan. Wszystkie te substancje zostały zaklasyfikowane do kodu CN 3913 90 00. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca spółka wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zarzuciła: I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art.122, art.187 §1, art.191 Ordynacji podatkowej polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, czy towar przedstawiony przez skarżącą jest drewnem, które uległo częściowemu rozkładowi, czy też mieszaniną pojedynczych substancji, a jednocześnie bezpodstawne uznanie, że materiał przedstawiony przez skarżącą stanowi tworzywo sztuczne - polimer naturalny, b. art. 181, art. 187, art. 197 Ordynacji podatkowej oraz art. 91 i art. 92 Prawa celnego poprzez niewykonanie badań, nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, pomimo, iż w sprawie wymagane były wiadomości specjalne i w ślad za tym orzeczenie przeciwnie do przedstawionych przez skarżącą dokumentów, c. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i art. Ordynacji podatkowej przez sprzeczność ustaleń organu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, d. art. 121 i art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co nie prowadzi do pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz niewyjaśnienie, dlaczego organ uznał, że drewno po przemianie chemicznej przestało być drewnem, a stało się w mniemaniu organu zupełnie innym towarem (tj. ligninocelulozą pohydrolityczną), e. naruszenie art. 233 §1 ust.1 Ordynacji podatkowej polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2013r., w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie i orzeczenie zgodnie z wnioskiem skarżącej. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a. Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnotowej Taryfy Celnej brzmienia pozycji kodu 4401 i kodu TARIC 4401 39 80 00 poprzez ich niezastosowanie w sprawie, co tym samym doprowadziło do błędnej klasyfikacji towaru będącego przedmiotem wniosku do kodu 3913 90 00 99, b. Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnotowej Taryfy Celnej, w zakresie postanowień Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz brzmienia pozycji kodu 3913 i kodu TARIC 3913 90 00 99 poprzez niewłaściwe zastosowanie. Rozwijając motywy skargi skarżąca spółka podniosła m.in., że częściowy rozkład drewna, naruszenie jego struktury czy też częściowa modyfikacja nie może wykluczyć tego materiału z zakresu działu 44 WTC. Zdaniem skarżącej, organ naruszył postanowienia ORINS, ponieważ do przedmiotowego towaru należało zastosować 1. regułę ORINS, nie było natomiast możliwe zastosowanie reguły 3(b). Stanowisko organu jest w zakresie, w ocenie skarżącej, całkowicie błędne. Drewno pohydrolityczne nie stanowi szeregu substancji, oddzielnych składników, gdyż jest ono jednolitym towarem. Podczas procesu hydrolizy nie dochodzi do wydzielenia poszczególnych substancji, w szczególności nie dochodzi do wyodrębnienia ligniny z poddawanego obróbce drewna. Lignina od samego początku jest składnikiem drewna. Drewno po przeprowadzeniu hydrolizy pozostaje drewnem, tyle że poprodukcyjnym. Drewno to zawiera skład oraz właściwości zbieżne z towarem pierwotnym. Wskazana natomiast przez organ klasyfikacja towaru do kodu 3913 90 00 99 jest klasyfikacją, do której należy szereg pojedynczych substancji chemicznych, ewentualnie mieszaniny pojedynczych substancji. W tym zakresie w żaden sposób nie mieści się drewno pohydrolityczne, będące w swej budowie monolitem stanowiącym naturalną strukturę biologiczną. W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych- Dz.U.2002.153.1269. Wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie rozstrzygnięcie naruszające prawo w sposób, o jakim mowa w art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 - 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 j.t.), dalej ,,ustawa p.p.s.a." Nadto, zgodnie z art. 134 ustawy p.p.s.a., Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując skargę w wyżej określonych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest klasyfikacja taryfowa produktu o nazwie handlowej "drewno pohydrolityczne". Organy celne zaklasyfikowały przedmiotowy towar do kodu CN 3919 13 90 00 99 Wspólnej Taryfy Celnej, w oparciu o: regułę 1, 3(b) i 6 ORINS, brzmienie pozycji 3913 i kodu TARIC 3913 90 00 99 oraz zgodnie z treścią komentarza do pozycji 3913 zawartego w Notach Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego. Zdaniem zaś skarżącego towar ten powinien być zaklasyfikowany do kodu CN 4401 39 80 00 znajdującego się w Dziale 44 - Drewno i Artykuły z Drewna; Węgiel Drzewny. Przed odniesieniem się do meritum sprawy i ustosunkowaniem się do zarzutów skarżącego dotyczących zaskarżonej decyzji, Sąd podkreśla, iż do każdego importowanego towaru przypisany jest jeden odpowiedni kod Taryfy Celnej z przyporządkowaną do niego stawką celną, co oznacza, że sprowadzany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Wspólna Taryfa Celna, obowiązująca w 2013 r. wprowadzona została rozporządzeniem Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 27 września 2011 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE L z 31 października 2012 r., nr 304 zwanego dalej: WTC), została oparta o nazewnictwo i zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury, będącej rozszerzeniem 6-znakowego międzynarodowego systemu klasyfikacji towarów o nazwie Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów opracowanego przez Radę Współpracy Celnej i przyjętego w ramach Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzonej w Brukseli dnia 14 czerwca 1983 r. (zał. do Dz. U. z 1997 r. Nr 11, poz. 62), do której Polska przystąpiła od 1 stycznia 1996 r. Klasyfikacji taryfowej towarów dokonuje się na podstawie: Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS); uwag do sekcji i działów do Taryfy, które decydują o tym, jak należy klasyfikować poszczególne towary; ustaleń dotyczących praktyki klasyfikacyjnej takich towarów w krajach Unii Europejskiej oraz dostępnych danych dotyczących danego produktu. W celu ustalenia prawidłowego kodu należy w pierwszej kolejności kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Najważniejszą z nich jest reguła 1, która informuje, że do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów i dopiero wówczas, gdy jest to niemożliwe, należy, przy zachowaniu kolejności - o ile jest to możliwe - korzystać z następnych reguł, od 2 do 6, a następnie z Not Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, wydanych i uaktualnianych przez Światową Organizację Celną w Brukseli. Wykaz decyzji przyjętych przez Komitet Systemu Zharmonizowanego (HSC) na danej sesji, który przygotowuje Komisja, przyjmowany jest w drodze głosowania przez Komitet Kodeksu Celnego, na mocy art. 12 ust. 5 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. WE L z 19 października 1992 r., nr 302 zwanego dalej: WKC). Następnie, zgodnie z art. 12 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Komunikat ten jest publikowany w Dzienniku Urzędowym serii C. Wykaz w Komunikacie zawiera zmiany do Not Wyjaśniających do Nomenklatury Systemu Zharmonizowanego i zmiany Kompendium Opinii Klasyfikacyjnych Rady Współpracy Celnej, które zostały zatwierdzone przez Komitet Systemu Zharmonizowanego Światowej Organizacji Celnej (WCO) na jego odpowiedniej sesji i zgodnie z tym Komunikatem wiążące informacje taryfowe przestają być ważne od daty jego publikacji, jeśli stają się one niezgodne z interpretacją nomenklatury celnej, jako wynik międzynarodowych środków taryfowych, tj. z powodu zmiany Not Wyjaśniających Systemu Zharmonizowanego oraz Kompendium Opinii Klasyfikacyjnych, zatwierdzonych przez Radę Współpracy Celnej. Ponadto do interpretacji zakresu poszczególnych pozycji taryfowych w istotny sposób przyczyniają się Noty wyjaśniające do CN, będące efektem pracy Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego, przyjmowane przez Komisję Europejską na mocy art. 9 ust. 1 lit. a) oraz art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87. Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej mogą odwoływać się do Not Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego, jednakże nie zastępują tych ostatnich, uważane są za ich dopełnienie oraz są stosowane w połączeniu z nimi. Sformułowane przez skarżącego zarzuty skargi pozwalają na przyjęcie założenia, iż w pierwszej kolejności spór w sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy organy celne orzekały w dostatecznie ustalonym stanie faktycznym. Zdaniem Szefa Służby Celnej stan faktyczny towarów objętych zgłoszeniem celnym nie budził wątpliwości i nie był sporny, natomiast w ocenie skarżącego przeciwnie, stan towarów był i nadal jest sporny, zaś spór ten dotyczy kwestii czy w wyniku przemiany chemicznej dokonanej w procesie hydrolizy drewno pozostało drewnem czy też przekształciło się w inny towar . W tym miejscu należy wskazać, że jak wynika ze złożonego przez stronę "Sprawozdania Instytutu Chemicznej Przeróbki Węgla" hydroliza jest procesem chemicznym mającym na celu przeprowadzenie zawartych w nim polisacharydów w monosacharydy : glikozę, mannozę, ksylozę , galaktozę i inne. Hydroliza polisacharydów, wchodzących w skład komórek roślinnych , praktycznie nie zachodzi w zimnej wodzie. Niewiele pomaga także podniesienie temperatury procesu. Zadawalające wyniki można osiągnąć dopiero po zastosowaniu katalizatorów, do których zalicza się kwasy organiczne i nieorganiczne. Hydrolizę materiałów roślinnych prowadzi się zazwyczaj w temperaturze 100-220°C. Przy działaniu wodnymi roztworami katalizatora zostają naruszone wiązania pomiędzy poszczególnymi członami łańcucha polisacharydowego , przy czym w miejscach pęknięcia zostaje przyłączona woda. Innymi słowy po procesie hydrolizy zmienia się skład chemiczny produktu – z drewna zostają wyjęte polisacharydy, a na ich miejsce wchodzą cząsteczki wody. Zgodnie z pismem wnioskodawcy z [...].10.2012 r. produkt ten stanowi mieszaninę : - nieprzehydrolizowanej celulozy z komórek roślinnych w ilości 5-10% m/m - hemicelulozy w ilości 2-5% m/m - ligniny około 32-72% m/m - kwasów mineralnych i organicznych w ilości 0,1-3 % m/m - popiołu w ilości około 7-15% m/m. W ocenie Sądu rację w tym sporze przyznać należy organom celnym. Nie sposób jest uznać, że drewno, które w wyniku procesu chemicznego w sposób znaczący zmieniło skład chemiczny pozostało nadal drewnem. Jest rzeczą oczywistą , że w sposób zasadniczy różni się od materiału wyjściowego. Kwestia ta jest przez stronę skarżącą całkowicie pomijana. Nie mogą być przy tym argumentem za słusznością stanowiska wnioskodawcy powoływane w skardze WIT-y, które dotyczą odpadów drewnianych, rozdrobnionych, częściowo rozłożonych. Wszystkie one zostały wydane w stosunku do drewna, które nie było poddane procesowi chemicznemu (poza ew. naturalnym procesem gnicia), a jedynie fizycznemu rozdrobnieniu. Zachowało więc strukturę i skład chemiczny drewna, różni się między sobą jedynie konsystencją. W ocenie Sądu, w toku przeprowadzonego postępowania organ jednoznacznie wykazał, że sporny towar nie jest drewnem w rozumieniu pozycji 4401 i w sposób wyczerpujący wyjaśnił to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dokonując klasyfikacji taryfowej przedmiotowego towaru organy celne prawidłowo zastosowały regułę 1. ORINS, zgodnie z którą dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów i dopiero wówczas, gdy jest to niemożliwe, należy, przy zachowaniu kolejności – o ile jest to możliwe, korzystać z następnych reguł od 2. do 6., a następnie z Not Wyjaśniających. Oznacza to, że opis pozycji i uwagi do sekcji lub działów posiadają pierwszeństwo przy klasyfikacji towaru, inaczej mówiąc dopiero w sytuacji, kiedy nie jest możliwe sklasyfikowanie towaru według wskazanych kryteriów, mogą mieć zastosowanie pozostałe reguły interpretacyjne. Zgodnie z brzmieniem pozycji 3913 , pozycja ta obejmuje – POLIMERY NATURALNE ( NA PRZYKŁAD KWAS ALGINOWY) I MODYFIKOWANE POLIMERY NATURALNE ( NA PRZYKŁAD UTWARDZONE BIAŁKA, POCHODNE CHEMICZNE KAUCZUKU NATURALNEGO), GDZIE INDZIEJ NIEWYMIENIONE ANI NIEWŁĄCZONE, W FORMACH PODSDTAWOWYCH . Jak z tego wynika dział 39 TWORZYWA SZTUCZNE I ARTYKUŁY Z NICH obejmuje także polimery naturalne, a więc także ligninę, która pod względem chemicznym jest polimerem. Jak słusznie zauważył organ zastosowanie ligniny jako biopaliwa nie zmienia jej klasyfikacji, bo to nie zastosowanie decyduje o klasyfikacji taryfowej. W związku z powyższym, Sąd za chybione uznał zarzuty skargi o naruszeniu przepisów Wspólnej Taryfy Celnej poprzez błędne zastosowanie wobec towaru kodu 3913 90 00 99 i niezastosowania dla przedmiotowego towaru kodu CN 4401 39 80 00 . Podkreślić należy, iż Szef Służby Celnej w sposób wyczerpujący wyjaśnił dlaczego powoływana przez skarżącego dla przedmiotowych towarów pozycja 4401 nie jest w tej sprawie dopuszczalna. W sposób nie budzący wątpliwości wyraził swoje stanowisko w zakresie powoływanej pozycji i wskazał, iż sporny towar nie jest drewnem w rozumieniu pozycji 4401. Odnosząc się do zarzutów naruszenia norm postępowania, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy celne powoływanych w skardze przepisów art.121, 122, art. 181, 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Skarżący wywodzi, że organy celne dokonały swojej oceny na podstawie wybiórczych ustaleń i nie wzięły pod uwagę całości materiału dowodowego. Analiza tych zarzutów w konfrontacji z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie oraz uzasadnieniem wydanych w sprawie decyzji nie daje podstaw do ich uwzględnienia. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja wypełnia przesłanki art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Ponadto w sprawie nie doszło do naruszenia zasady ochrony słusznego interesu skarżącego, czy też zasady zaufania obywateli do organów Państwa. Wydając rozstrzygnięcie, organy działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów celnych i podjęły niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, iż ocena dowodów dokonana przez orzekające w sprawie organy celne nie przekroczyła granic zakreślonych w art. 191 Ordynacji podatkowej. Sąd podzielił również stanowisko organu w kwestii niepowołania biegłego zgodnie z art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej. Użyte w tym przepisie słowo "może" oznacza pozostawienie organowi swobody w korzystaniu z tego środka dowodowego. Granice korzystania z tej swobody są wyznaczone przez zasadę prawdy obiektywnej, bo w niej wypływa obowiązek organu podjęcia wszelkich czynności mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Organ obowiązany jest wykorzystać ten środek dowodowy w sprawach o zawiłym stanie faktycznym, który można wyjaśnić dopiero wtedy, gdy dysponuje się specjalnymi wiadomościami, a także wtedy gdy nakładają taki obowiązek przepisy szczególne. Organ administracyjny ocenia żądanie strony powołania biegłego na podstawie art. 188 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Należy podkreślić, że zlecenie przeprowadzenia takiego dowodu należy do sfery uznaniowej organu administracyjnego, a poza tym, co najważniejsze i o czym była mowa wyżej, kod taryfy ustalono w oparciu o stan towaru wskazany przez stronę wnioskującą. Powoduje to, iż nie można było uwzględnić zarzutu naruszenia art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jedynie uprawnionymi organami do ustalania klasyfikacji taryfowej są organy celne. Wobec niespornego stanu towaru brak więc było podstaw do powoływania biegłego. Z tych wszystkich względów skargę należało oddalić jako niezasadną, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.