V SA/Wa 1617/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa pobranej w nadmiernej wysokości części dotacji celowej oddala skargę; Przedmiotem skargi wniesionej przez Gminę [...] (zwaną dalej Skarżącą) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzję Ministra Finansów z [...] maja 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2013 r. nr [...] zobowiązującą do zwrotu do budżetu państwa pobranej w nadmiernej wysokości części dotacji celowej w wysokości 124.848,20 zł wraz z odsetkami. Powyższe decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym: Decyzjami z [...] marca oraz [...] października 2011r. Wojewoda [...] przyznał skarżącej dotację celową na rok 2011 z przeznaczeniem na dofinansowanie świadczeń pomocy materialnej dla uczniów o charakterze socjalnym zgodnie z art. 90 d i art. 90 e ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.; dalej: "u.s.o.") w łącznej kwocie 1.008.426 zł. W związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości w zakresie rozliczenia przyznanej dotacji celowej pismem z [...] kwietnia 2012 r. Wojewoda [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zwrotu do budżetu państwa części dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego – decyzją z [...] maja 2012r., nr [...] Wojewoda [...] zobowiązał Skarżącą do zwrotu kwoty 124.828,20 zł wraz z należnymi odsetkami, jako dotacji celowej pobranej w 2011 r. z budżetu państwa w nadmiernej wysokości. W wyniku rozpoznania odwołania Minister Finansów decyzją z [...] lutego 2013r. uchylił zaskarżoną decyzję z przyczyn formalnych i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W wyniku ponownego rozpatrzenia decyzją z [...] marca 2013 r. Wojewoda [...] ponownie zobowiązał Skarżącą do zwrotu kwoty 124.828,20 zł wraz z należnymi odsetkami, jako dotacji celowej pobranej w 2011 r. z budżetu państwa w nadmiernej wysokości. Uzasadniając podjętą decyzję organ I instancji argumentował, że na realizację wskazanego zadania Gmina przeznaczyła kwotę w całości pochodzącą z przyznanej dotacji celowej. W świetle natomiast art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240, ze zm., dalej "u.f.p.") - co najmniej 20% wydatkowanej kwoty powinno pochodzić ze środków własnych Gminy. Skarżąca złożył odwołanie od decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2013r., wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania administracyjnego wszczętego w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 128 ust. 2 u.f.p. w związku z art. 90r u.s.o. Uzasadniając przedstawione zarzuty Skarżąca oparła się na stanowisku prezentowanym w piśmie Ministra Edukacji Narodowej z [...] lipca 2010 r. nr [...]. Minister Finansów zaskarżoną decyzją z [...] maja 2013r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2013 r. Organ II instancji wyjaśnił, że art. 128 ust. 2 u.f.p. stanowi, że kwota dotacji na dofinansowanie zadań własnych bieżących i inwestycyjnych nie może stanowić więcej niż 80% kosztów realizacji zadania, chyba że odrębne ustawy stanowią inaczej. Zdaniem Ministra Finansów przepis ten jednoznacznie określa górny limit procentowy na dofinansowanie kosztów realizacji zadań własnych bieżących i inwestycyjnych jednostek samorządu terytorialnego, dotacją celową udzieloną z budżetu państwa na poziomie 80% kosztów realizacji zadania. Wyjątki od tej generalnej zasady mogą określić jedynie "odrębne ustawy". Minister stwierdził, że żaden z przepisów ustawy o systemie oświaty nie stanowi by dotacje celowe na dofinansowane świadczeń pomocy materialnej dla uczniów o charakterze socjalnym mogły być przyznane w wyższej wysokości niż to wynika z art. 128 ust. 2 u.f.p. Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę, że ustawodawca wyraźnie rozgranicza pojęcia dofinansowania i finansowania realizacji zadań publicznych. Powyższe oznacza, że w rozpatrywanej sprawie zastosowanie mają zasady ogólne wynikające z art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, w którym ustawodawca odwołuje się wprost do dotacji celowych, do proporcji, i w którym dodatkowo jest mowa o dofinansowaniu określonych zadań. Organ odwoławczy podkreślić również, że zadania realizowane w zakresie świadczeń pomocy materialnej dla uczniów o charakterze socjalnym były i są zadaniami własnymi jednostek samorządu terytorialnego (art. 90p ustawy o systemie oświaty). Minister powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego wskazał, że z istoty zadania własnego wynika, że jego finansowanie musi mieć charakter samodzielny i kreatywny. Zatem zdaniem Ministra Finansów przedmiotowe świadczenia na rzecz uczniów nie mogły być finansowanie w całości z budżetu państwa, lecz powinny być jedynie w określonym zakresie dofinansowywane. Środki z budżetu państwa w postaci dotacji celowej mają na celu jedynie wsparcie realizacji określonego zadania własnego gminy. W związku z tym, jednostki samorządu terytorialnego nie mogą być zwolnione z obowiązku ponoszenia chociażby części kosztów realizacji zadań własnych, w tym przypadku zadań dotyczących udzielania pomocy materialnej dla uczniów o charakterze socjalnym. Zauważył, że obowiązujący od dnia 1 stycznia 2010 r. art. 128 ust. 2 u.f.p. jest przepisem określającym jedynie poziom przyznanej dotacji celowej, który nie może być przekroczony, chyba że przepisy ustaw odrębnych stanowią inaczej. Ponadto organ odwoławczy nie podzielił poglądu zaprezentowanego w powołanym w odwołaniu piśmie Ministra Edukacji Narodowej z [...] lipca 2010 r. Nr [...]. Organ powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazał, że interpretacja ta była błędna i nie miała mocy wiążącej. Zdaniem Ministra uznanie odwołania Gminy za zasadne z uwagi na interpretację przepisów dokonaną przez Ministra Edukacji Narodowej, w okolicznościach sprawy, byłoby nieuzasadnione i stanowiłoby przy tym naruszenie zasady równości podmiotów wobec tych jednostek samorządu terytorialnego, które zgodnie z obowiązującymi przepisami zapewniły udział środków własnych w realizacji zadania w wysokości przynajmniej 20 % jego kosztów. Minister Finansów powołując się na art. 169 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 4, 5 pkt 2 i 6 u.f.p. wyjaśnił, że dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Zwrotowi do budżetu państwa podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości. Odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu państwa nalicza się, począwszy od dnia stwierdzenia nieprawidłowego naliczenia lub nienależnego pobrania dotacji. Organ także zauważył, że zaskarżona decyzja jest drugą decyzją w sprawie określenia kwot dotacji, gdyż decyzją z [...] stycznia 2012r. Wojewoda [...] zobowiązał Skarżącą do zwrotu do budżetu państwa pobranej w nadmiernej wysokości części dotacji celowej za 2010r. Zatem kwestia interpretacji art. 128 ust. 2 u.f.p. była znana Skarżącej co najmniej od dnia wydania decyzji z [...] stycznia 2012r. Rozliczając przedmiotową dotację Gmina, zdaniem organu, musiała być świadoma pobrania dotacji w nadmiernej wysokości. Pismem z 11 czerwca 2013 r. Skarżąca złożyła skargę na decyzję Ministra Finansów z [...] maja 2013 r., wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji wydanej przez Wojewodę [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów: 1. prawa materialnego, tj. art. 128 ust. 2 u.f.p. w związku z art. 90r u.s.o. polegającym na błędnej wykładni tego przepisu oraz ustalenie, że dotacje celowe na dofinansowanie zadań własnych jednostek samorządu terytorialnego powinny być w 20% pokryte z wkładu własnego beneficjenta, a także nieprzyjęcie, że ustawa o systemie oświaty jest ustawą odrębną, zezwalającą na sfinansowanie zadania własnego w innych proporcjach niż określone w art. 128 ust. 2 u.f.p. 2. postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267; dalej: "k.p.a.") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, skutkiem czego było utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...], naruszającej podstawowe zasady i wartości konstytucyjne, - art. 8 k.p.a., poprzez nieustosunkowanie się przez organ administracji publicznej do twierdzeń zgłaszanych przez Skarżącą, mających znaczenie dla sposobu załatwienia sprawy, - art. 2 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasad demokratycznego państwa prawnego, polegającej na naruszeniu zasady pewności prawa, zasady ochrony praw nabytych, zabezpieczenia interesów w toku. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi podtrzymując motywy rozstrzygnięcia wskazane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy stosują środki określone w ustawie. Podstawowym celem sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania jest eliminowanie z porządku prawnego aktów administracyjnych a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Dokonując w rozpoznawanej sprawie oceny, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia Sąd stanął na stanowisku, iż organy administracji zarówno przy wydawaniu decyzji w I jak i w II instancji nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji Sąd oddalił skargę jako bezzasadną. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest prawidłowość decyzji Ministra Finansów, nakładającej na skarżącą gminę obowiązek zwrotu kwoty 124.848,20 zł wraz z należnymi odsetkami, jako dotacji celowej pobranej w 2011 r. z budżetu państwa w nadmiernej wysokości, na realizację zadania własnego Gminy. Zgodnie z art. 128 ust. 2 u.f.p. – kwota dotacji na dofinansowanie zadań własnych bieżących i inwestycyjnych nie może stanowić więcej niż 80% kosztów realizacji zadania, chyba że odrębne ustawy stanowią inaczej. Sąd podziela stanowisko organów przedstawione w zaskarżonych decyzjach, iż art. 128 ust. 2 u.f.p. jednoznacznie określa górny limit procentowy na dofinansowanie kosztów realizacji zadań własnych bieżących i inwestycyjnych jednostek samorządu terytorialnego, dotacją celową udzieloną z budżetu państwa na poziomie 80% kosztów realizacji zadania. Wyjątki od tej generalnej zasady mogą określić jedynie "odrębne ustawy". Jak trafnie zauważył Minister w zaskarżonej decyzji wykładnia językowa tego przepisu jest jednoznaczna i niepozostawiająca żadnych wątpliwości, co do jego rozumienia. Po pierwsze, użycie wyrazu "dofinansowanie" oznacza, że środki z budżetu państwa w postaci dotacji celowej mają na celu wsparcie realizacji określonego zadania własnego gminy w części, a nie w całości. Stosując wykładnię językową należy bowiem kierować się znaczeniem słów oraz tym, że ustawodawca racjonalnie używał takich a nie innych słów. Należy zatem wskazać, że ustawodawca wyraźnie rozgranicza pojęcia "dofinansowania" i "finansowania" realizacji zadań publicznych np. art. 126, art. 127 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 3 u.f.p. zawierający definicję dotacji celowych. Rozróżnienie takie zawiera także art. 169 ust. 2 definiujący pojęcie "dotacji pobranej w nadmiernej wysokości". Takie rozumienie powyższej normy prawnej prowadzi do logicznej konkluzji, że pozostała część finansowania realizacji zadania spoczywa na jednostce samorządu terytorialnego. Niesporne jest między stronami uznanie, iż ustawa z dnia 7 września 1991r o systemie oświaty jest "odrębną ustawą" w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, jednakże żaden z przepisów ustawy o systemie oświaty (a w szczególności zamieszczony w powoływanym przez Skarżącą rozdziale 8a - Pomoc materialna dla uczniów) nie określa procentowego udziału dofinansowania przedmiotowego zadania. Art. 90b u.s.o. jedynie ogólnie określa źródła finansowania pomocy materialnej dla uczniów, a art. 90r stanowi tylko, że na dofinansowanie świadczeń pomocy materialnej o charakterze socjalnym gmina otrzymuje dotację celową z budżetu państwa. Ustawa ta nie reguluje więc w odmienny sposób pomocy materialnej dla uczniów i brak w niej wyłączenia stosowania art. 128 ust. 2 u.f.p. Taką regulację zawiera, na przykład, ustawa z dnia 29 grudnia 2005r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 267 poz. 2259). W związku z powyższym w niniejszej sprawie pobrano środki finansowe wyższe, niż konieczne, wynikające z limitu procentowego określonego w ustawie o finansach publicznych, zasadnie więc organ określił kwotę części dotacji celowej podlegającej zwrotowi. Odnosząc się do wskazanego przez Skarżącą pisma Ministra Edukacji Narodowej z [...] lipca 2010 r. i zawartego w nim stwierdzenia, że "ustawą odrębną", o której mówi zarówno ust. 1 jak i ust. 2 art. 128 u.f.p, jest ustawa o systemie oświaty Sąd, zgodnie z tym co wykazał wyżej, ponownie wskazuje, że żaden z przepisów tej ustawy nie określa, iż udział procentowy dofinansowania tego zadania środkami dotacji celowej z budżetu państwa powinien być wyższy niż 80% kosztów realizacji zadania. Oznacza to, zgodnie z zasadą ogólną, wyrażoną w art. 128 ust. 1 u.f.p., iż "udzielanie dotacji dla jednostek samorządu terytorialnego określają odrębne ustawy". Ustawa o systemie oświaty szczegółowo reguluje powyższą kwestię w odniesieniu do jednostek oświatowych, natomiast nie określa innego, wyższego niż 80% udziału środków dotacji celowej przeznaczonych na dofinansowanie zadań własnych bieżących i inwestycyjnych jednostek samorządu terytorialnego na cele oświatowe. Przy czym trafnie organ zauważył, że zarówno ustawa o systemie oświaty, jak i ustawa o finansach publicznych, posługuje się wyrazem "dofinansowanie". Z powyższych względów nie można zgodzić się z twierdzeniem zawartym w piśmie Ministra Edukacji Narodowej, że brak wskazania wprost w ustawie o systemie oświaty proporcji określających, jaka wielkość dotacji z budżetu państwa przypada na stypendia i zasiłki uczniowskie uzasadnia brak wymogu tzw. wkładu własnego na realizację zadania własnego gminy, w tym przypadku dotyczącego pomocy materialnej dla uczniów o charakterze socjalnym. W związku z powyższym stwierdzić należy, że ustawa o systemie oświaty nie reguluje w sposób odmienny pomocy materialnej dla uczniów i brak w niej wyłączenia stosowania art. 128 ust. 2 u.f.p. Wobec powyższego, organy trafnie uznały, że w przedmiotowej sprawie doszło do pobrania dotacji celowej z budżetu państwa w nadmiernej wysokości. W myśl art. 169 ust. 2 u.f.p. – dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu w wysokości wyższej, niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Nieprawidłowość w przedmiotowej sprawie polegała na pobraniu z budżetu państwa środków finansowych w wysokości wyższej, niż niezbędna na dofinansowanie dotowanego zadania, ponieważ środki z dotacji celowej przeznaczonej na wskazany cel zostały pobrane w kwocie wyższej niż wynikało to z limitu procentowego określonego wprost w artykule 128 ust. 2 u.f.p. Wysokość kwoty dotacji celowej pobranej w nadmiernej wysokości została wyliczona prawidłowo. Za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP ze względu na naruszenie zasady zabezpieczenia interesów w toku (wyprowadzanej z zasady zaufania do państwa i stanowionego przezeń prawa) poprzez bezpośrednie stosowanie nowej ustawy o finansach publicznych. Zauważyć należy, że powyższych zasad nie można rozumieć jako nakazu niezmienności prawa i zakazu ingerencji ustawodawcy w stosunki prawne rozciągnięte w czasie, bowiem jednostka zawsze musi liczyć się z tym, że zmiana warunków społecznych lub gospodarczych może wymagać nie tylko zmiany obowiązującego prawa, ale nawet niezwłocznego wprowadzenia regulacji prawnych. Jednak w przedmiotowej sprawie dotacja udzielana była pod rządami ustawy o finansach publicznych z 2009 r. na warunkach oraz zasadach w niej wyrażonych, a nie była to kontynuacja "interesów w toku" zapoczątkowanych pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy o finansach publicznych. Zmiana zasad czy wysokości przyznawania dotacji celowych nie narusza zasady zabezpieczenia interesów w toku, gdy określone korzyści przyznawane są po wejściu w życie nowych regulacji w przedmiotowym zakresie. Zauważyć również należy, że ustawa o finansach publicznych z 2009 r. weszła w życie 1 stycznia 2010 r. na podstawie ustawy z 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające - ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241 ze zm.)., zatem wprowadzenie do obrotu prawnego art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych z 2009r. (ustawa została uchwalona w dniu 27 sierpnia 2009r. i ogłoszona 24 września 2009r. z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2010r.) nie miało charakteru niespodziewanego i nie naruszało zasady ochrony interesów w toku. Gmina miała stosowny czas na przygotowanie się do jej stosowania, tym bardziej, że spór w sprawie dotyczy dotacji na 2011 rok. Ustawodawca uwzględniając konsekwencje wprowadzenia nowej regulacji przewidział przepisy przejściowe w odniesieniu do niektórych instytucji z zakresu finansów publicznych dotyczące na przykład: likwidacji gospodarstw pomocniczych oraz rachunków dochodów własnych, jak również skorzystał z instytucji przedłużenia obowiązywania dawnego prawa w odniesieniu do art. 169 - 171 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104, ze zm.). Tego rodzaju przepisów intertemporalnych nie wprowadzono jednak w odniesieniu do stosowania art. 108 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, który był częściowym odpowiednikiem obecnie obowiązującego art. 128 u.f.p. Zatem w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do dalszego stosowania przepisów ustawy o finansach publicznych z 2005 r. Trzeba także podkreślić, że zgodnie z art. 90p ust. 1 ustawy o systemie oświaty udzielanie świadczeń pomocy materialnej o charakterze socjalnym jest zadaniem własnym gminy. Dodatkowo art. 166 Konstytucji RP wskazuje, że zadania publiczne służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej są wykonywane przez jednostkę samorządu terytorialnego jako zadania własne. Natomiast dotacje celowe z budżetu państwa na dofinansowanie bieżących zadań własnych powinny odgrywać ograniczoną rolę wśród źródeł dochodów jednostek samorządu terytorialnego. W wyroku z dnia 28 czerwca 2001r., (U 8/00, OTK 2001 nr 5, poz. 123, LEX nr 48449) Trybunał Konstytucyjny wskazał, że: "Z istoty bowiem zadania własnego wynika, iż jego finansowanie musi mieć charakter samodzielny i kreatywny, tzn. organy samorządu muszą mieć zagwarantowane prawo decydowania w jakiejś mierze o zakresie i sposobie realizacji zadania ustawowo zdefiniowanego, lub co najmniej o sposobie jego realizacji i finansowaniu". Również w doktrynie akcentowane jest ograniczenie roli omawianych dotacji celowych wśród źródeł dochodów jednostek samorządu terytorialnego. Argumentacja ta pozostaje aktualna dla uzasadnienia wprowadzenia limitów kwot dotacji na dofinansowanie zadań własnych, określonego w ust. 2 art. 128 u.f.p., co powinno zachęcić samorządy do poszukiwania alternatywnych w stosunku do zasileń z budżetu państwa źródeł finansowania zadań własnych (L. Lipiec – Warzecha, Ustawa o finansach publicznych. Komentarz, Oficyna 2011). Dlatego też również z tej przyczyny bezzasadne są zarzuty dotyczące naruszenia zasady zaufania obywateli do państwa oraz zasady ochrony praw nabytych i zabezpieczenia interesów w toku. Trzeba bowiem ponownie podkreślić, że udzielanie pomocy uczniom było i jest zadaniem własnym gminy, na które gmina mogła w 2011r. otrzymać co najwyżej 80% dotację. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, należy zauważyć, że przepis ten nie był w ogóle stosowany. Skarżąca natomiast w skardze nie wyjaśniła na czym naruszenie tego przepisu przez organ odwoławczy miałoby polegać. Przepis ten odnosi się do postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności i statuuje jedną z przesłanek do stwierdzenia nieważności, tj. wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Sąd badając sprawę z urzędu, wobec braku szczegółowego rozwinięcia tego zarzutu, nie stwierdził aby przepis ten był w jakikolwiek sposób naruszony. Wyjaśnienia wymaga także, że Sąd uznał twierdzenia Skarżącej dotyczące kłopotów finansowych Gminy za niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Twierdzenia te nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia skargi, gdyż wychodzą poza problematykę będącą przedmiotem rozpatrzenia. Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze, Sąd uznał, że organy administracji w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, należycie go oceniły, zaś wydane na jego podstawie decyzje odpowiadają prawu. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.