V SA/Wa 162/10

Referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi syndyka masy upadłości P. C. Sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty należności celnych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Syndyk masy upadłości P. C. Sp. z o.o. w W. wystąpił z wnioskiem (sporządzonym na urzędowym formularzu PPPr z 2 marca 2010 r.) o przyznanie prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku wskazano, iż kapitał zakładowy Spółki wynosi 75.616.600,00 złotych, nie posiada ona środków trwałych, zaś w 2009 r. odnotowała stratę (bilansu jeszcze nie sporządzono). Spółka posiada dwa rachunki bankowe w [...] Banku [...] S. A. – jedno ze stanem konta: 46.882,87 zł, drugie ze stanem: 540.461,75 zł. W uzasadnieniu wniosku syndyk podniósł, iż Spółka znajduje się w upadłości likwidacyjnej, w toku postępowania nie jest prowadzona działalność gospodarcza, do masy upadłości wchodzą jedynie wierzytelności, które są lub będą dochodzone na drodze sądowej. W dalszej części uzasadnienia przedstawiono przebieg postępowania upadłościowego oraz związane z tym regulacje prawne. Na koniec syndyk wskazał, iż brak jest podstaw do obciążenia go kosztami związanymi z ustaleniem wierzytelności poza procedurą postępowania upadłościowego Na zarządzenie referendarza z 24 marca 2010 r. złożono również: oświadczenie w przedmiocie posiadania środków trwałych – zgodnie z którym Spółka posiada jedynie ruchomości o łącznej wartości 4.000 zł, oświadczenie o posiadanych kontach bankowych wraz z wyciągami z tych rachunków, raporty kasowe za okres od 1 stycznia do 31 marca 2010 r. oraz odpis listy wierzytelności Spółki. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Zgodnie z zasadą obowiązującą w postępowaniu przed sądem administracyjnym – wyrażoną w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. – strona ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może zostać przyznane osobie prawnej w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie przez wnioskującą stronę udowodnione, bowiem użyte w przepisie określenie "gdy wykaże" oznacza, że to na wnoszącej o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z tego prawa w określonym w ustawie zakresie. Zasadność wniosku rozpatrzono w dwóch aspektach, tj. z jednej strony uwzględniono wysokość obciążeń finansowych, jakie będzie zobowiązana ponieść w postępowaniu z drugiej zaś strony jej możliwości majątkowe i finansowe. W odniesieniu do drugiego z przedstawionych aspektów rozpatrywania wniosku, istotnym jest nie tylko to, jakie w danym momencie są realne możliwości finansowe strony, ale również przyczyny takiego stanu rzeczy. Analiza oświadczeń zawartych w urzędowym formularzu PPF, jak i złożonych dokumentach, prowadzi do uznania, iż strona na prawo pomocy nie zasługuje, bowiem nie wykazała braku dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia ta okoliczność, iż Spółka zgromadziła na rachunkach bankowych środki pieniężne w łącznej wysokości 572.207,19 zł (według wyciągów z tych rachunków na dzień 31 marca 2010 r.), a zatem w wysokości znacznie przekraczającej należny w sprawie wpis sądowy. Jednocześnie – jak wskazano nie prowadzi ona działalności gospodarczej – w związku z tym nie ponosi związanych z tym wydatków. Syndyk podniósł jedynie w sposób bardzo ogólny, iż ze względu na wysokość dochodzonych kwot w postępowaniu upadłościowym, wpisy sądowe, które należy wnieść w tych sprawach są najwyższymi przewidzianymi przepisami prawa. Nie przedstawił natomiast wykazu ponoszonych w związku z tym wydatków, nie przedłożył dokumentów na potwierdzenie, iż uiszczenie wpisu sądowego w niniejszej sprawie nie jest możliwe z uwagi na faktyczny brak środków pieniężnych. Niezależnie od powyższego podnieść na marginesie należy, iż nie można uznać takiego twierdzenia jakoby koszty sądowe ponoszone w innych postępowaniach miały pierwszeństwo przed wpisem od skargi, który syndyk winien ponieść inicjując postępowanie przed sądem administracyjnym. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a, należało orzec jak w sentencji postanowienia.