V SA/Wa 1620/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2019 r. sprawy ze skargi G. D. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji celowej podlegającej zwrotowi do budżetu państwa oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez Gminę D. (dalej: "Skarżąca", "Strona" "Gmina") jest decyzja Ministra Finansów z (...). lipca 2018 r. nr (...)., uchylająca decyzję Wojewody W. z (...). marca 2018 r. nr (...)., w części dotyczącej podstawy prawnej i orzekająca, że podstawę prawną decyzji wydanej w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu (wykorzystanej w roku 2016 niezgodnie z przeznaczeniem) i terminu, od którego nalicza się odsetki, stanowią: art. 169 ust. 6 w zw. z ust. 1 pkt 1, ust. 4, ust. 5 pkt 1 i art. 61 ust. 3 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2077 ze zm.), a w pozostałej części utrzymująca decyzję organu I instancji w mocy. Z akt sprawy wynika, że w 2016 r. Skarżąca otrzymała dotację celową w dziale 750 - Administracja publiczna, w rozdziale 75011 § 2010 na zadania zlecone z zakresu spraw obywatelskich w łącznej wysokości 40 104,00 zł (kwota została ustalona na podstawie liczby czynności zrealizowanych przez Gminę w roku 2015), w oparciu o zasady uwzględniające czasochłonność wykonywanych zadań, stawkę roboczogodziny w wysokości 24,16 zł oraz liczbę wykonanych czynności. W związku z tym, iż z rozliczenia dotacji wynikało, że na realizację ww. zadań w 2016 r. wykorzystano 30 799,89 zł, pismem Wojewody z (...). stycznia 2017 r. Gmina została poinformowana o wysokości dotacji przypadającej do zwrotu w kwocie 9 304,11 zł. W odpowiedzi na ww. pismo Gmina wyjaśniła, że dotacja została wykorzystana w 100% zgodnie z przyjętym planem finansowym na rok 2016 na wynagrodzenia pracowników i pochodne od wynagrodzeń (kwota 29 809,22 zł), zakup druków (200 zł), oprawę ksiąg, koszty przesyłki, serwis oprogramowania komputerowego obsługi ewidencji ludności (9 894,78 zł), zwrot kosztów podróży krajowych (200 zł). Pismem z (...). marca 2017 r. Wojewoda wezwał Gminę do zwrotu środków w wysokości 9 304,11 zł wraz z należnymi odsetkami. W związku z brakiem zwrotu kwestionowanej kwoty, pismem z (...). lutego 2018 r., Wojewoda poinformował Gminę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie, a następnie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z (...). marca 2018 r. o numerze wskazanym wyżej, zobowiązał Gminę do zwrotu kwoty dotacji celowej do budżetu państwa w kwocie 9 304,11 zł wraz z należnymi odsetkami, stanowiącej część dotacji przekazanej w roku 2016 oraz określił termin, od którego należy naliczyć odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych (1 lutego 2017 r.). Strona odwołała się od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez orzeczenie o braku podstaw do zwrotu części dotacji w kwocie 9 304,11 zł, względnie poprzez odstąpienie od orzeczenia o zwrocie dotacji wskazanej w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Gminy decyzja Wojewody istotnie narusza prawo, gdyż brak jest podstaw do wydania decyzji w oparciu o art. 169 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2077 ze zm.), dalej: "u.f.p.". Odwołująca się wskazała, że organ winien uwzględnić zasadę wynikającą z art. 8 K.p.a., który stanowi podstawę uznania, że przy rozpatrywaniu sprawy organ administracji publicznej nie powinien negatywnie dla stron interpretować wieloznacznych okoliczności sprawy. Decyzją z (...). lipca 2018 r. o numerze wskazanym wyżej, Minister Finansów uchylił decyzję Wojewody z (...). marca 2018 r. w części dotyczącej podstawy prawnej i orzekł, że podstawę prawną decyzji wydanej w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu (wykorzystanej w roku 2016 niezgodnie z przeznaczeniem) i terminu, od którego nalicza się odsetki, stanowią: art. 169 ust. 6 w zw. z ust. 1 pkt 1, ust. 4, ust. 5 pkt 1 u.f.p., a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie określenia kwoty dotacji w wys. 9 304,11 zł przekazanej w 2016 r. przypadającej do zwrotu do budżetu państwa i terminu, od którego należy liczyć odsetki. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia nie z dotacją celową pobraną w nadmiernej wysokości jak przyjął organ I instancji, lecz z częścią dotacji celowej wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem. Jak podkreślono przedmiotowa dotacja celowa została przyznana na realizację różnorodnych zadań, a wartość każdego z nich precyzyjnie określono. Nie była jednoznacznie określona jedynie liczba poszczególnych zadań, na które przyznano dotację. Przyznając dotację kierowano się ustaloną kwotą przypadająca na jedną czynność (zadanie) oraz jedynie prognozą w zakresie liczby zadań przewidzianych do realizacji w roku 2016, na podstawie liczby czynności zrealizowanych przez Gminę w roku 2015. W ocenie Ministra nie można stwierdzić, że na każde z zadań (czynności wynikających z określonych ustaw) Gmina otrzymała z budżetu państwa dotację w kwocie wyższej niż wynikało z przyjętego algorytmu i wyższej niż niezbędna na finansowanie poszczególnych zadań. Po dokonaniu rozliczenia dotacji środki, które pozostały, Gmina obowiązana była zatem zwrócić do budżetu państwa, jednak nie jako część dotacji pobraną w nadmiernej wysokości, lecz jako dotację niewykorzystaną. Organ II instancji podkreślił, że cel dotacji (w postaci zrealizowania określonych zadań ujętych w kwocie dotacji) został osiągnięty w odniesieniu do części wykorzystanej właściwie dotacji. W odniesieniu natomiast do części dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem zastosowanie znajduje art. 169 ust. 1 pkt 1 u.f.p. Tylko wykonanie wszystkich prognozowanych zadań (niezrealizowanych w stanie faktycznym) uprawniało Gminę do wydatkowania przekazanych środków w pełnej wysokości. Przyjmująca dotację Gmina nie ma podstaw do innego niż określił podmiot dotujący wykorzystania dotacji, pomimo, że w katalogu zadań obowiązującym w roku 2016 brak – w ocenie Strony - niektórych zadań (w tym m.in. dotyczących kosztów zakupu materiałów, kosztów podróży, usług pozostałych - serwisu oprogramowania, oprawy ksiąg). Pismem z (...). sierpnia 2018 r. Gmina złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Ministra Finansów, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, z uwagi na wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), zobowiązanie organu II instancji do wydania decyzji ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy (art. 145 a § 1 K.p.a.) - poprzez wydanie decyzji zmieniającej zaskarżoną decyzję organu I Instancji i orzeczenie o braku obowiązku zwrotu przez Skarżącą dotacji pobranej w nadmiernej wysokości (kwoty 9 304,11 zł) przekazanej Gminie D. w roku 2016 przez dysponenta głównego - Wojewodę W. na realizację zadań z zakresu administracji rządowej wynikających ze wskazanych przepisów; ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi II instancji celem ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na rzecz odwołującej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego Strony przez adwokata wedle norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 w zw. z art. 15 i art. 8 K.p.a. Autor skargi wskazał, że na gruncie rozpoznawanej sprawy przedmiot rozstrzygnięcia wskazany w decyzji wydanej w wyniku rozpoznania odwołania różni się od przedmiotu decyzji ją poprzedzającej. Organ I instancji orzekał w przedmiocie orzeczenia o zwrocie "dotacji celowej pobranej w nadmiernej wysokości". Organ II instancji nie dopatrzył się przesłanek istnienia stanu faktycznego, polegającego na "pobraniu dotacji celowej w nadmiernej wysokości", lecz uznał, iż ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada przypadkowi "części dotacji celowej wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem". Oznacza to w ocenie Skarżącej, iż każdy z organów orzekających w sprawie niniejszej, orzekł de facto w różnych sprawach, o odmiennym zakresie przedmiotowym. Jak podkreśliła Skarżąca, czym innym jest bowiem "zwrot dotacji celowej pobranej w nadmiernej wysokości", czym innym zaś: "zwrot części dotacji celowej wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem". Zatem w sprawie nie została zachowana zasada dwuinstancyjności, bowiem organy dwóch instancji nie rozpoznały sprawy "zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości", a Minister Finansów, wydał rozstrzygnięcie jednoinstancyjne, orzekając o obowiązku "zwrotu części dotacji celowej wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem". Z powyższego wynika, co podkreśliła wnosząca skargę Gmina konieczność merytorycznego zakończenia postępowania w przedmiocie orzeczenia o zwrocie "dotacji pobranej w nadmiernej wysokości". W sprawie nie zaistniały bowiem przesłanki do częściowej zmiany decyzji przy jednoczesnym utrzymaniu jej w mocy w pozostałej części, zaś postępowanie, w którym przedmiotem działania organów poszczególnych instancji, jest sprawa o zmiennym zakresie przedmiotowym. Nadto Gmina zaznaczyła, że istniejący w niniejszej sprawie stan faktyczny sprowadza się do tego, iż Skarżąca zmuszona jest do finansowania wydatków ponoszonych na realizację zadań publicznych zleconych - ze środków własnych. Przekazywane dotacje na zadania z zakresu administracji rządowej i inne zadania zlecone ustawami są już od dawna niewystarczające, a od 2015 r. niekorzystny system wyliczeń dotacji zmusza jednostkę do zwrotu środków. W przekonaniu Gminy wprowadzone algorytmy wyliczeń dotacji nie uwzględniają prowadzenia różnych prac kancelaryjnych, konsultacji z innymi organami, pracy w terenie, archiwizacji kopert dowodowych osób zmarłych, przygotowania uroczystości wręczenia medali za długoletnie pożycie małżeńskie, renowacji ksiąg stanu cywilnego, zakupu materiałów do prowadzenia biura, energii elektrycznej, opału, księgowania i sporządzania sprawozdań z zakresu zadań zleconych, kosztów dotyczących usług pocztowych, serwisu oprogramowania, energii elektrycznej, ścieków, wody, usług telekomunikacyjnych, funduszu świadczeń socjalnych, zwrotu kosztów podróży, nagród, nagród jubileuszowych, szkoleń pracowników, usług remontowych, usług zdrowotnych, kosztów transportu, utrzymania oraz remontu sali ślubów, a w szczególności pozostawania pracowników do dyspozycji interesantów w godzinach pracy urzędu. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko i argumentację zaprezentowaną w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei, zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Rozpatrując sprawę w ramach wskazanych wyżej kompetencji Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzją Minister Finansów uchylił decyzję Wojewody W.z (...). marca 2018 r. w części dotyczącej podstawy prawnej i orzekł, że podstawę prawną decyzji wydanej w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu (wykorzystanej w roku 2016 niezgodnie z przeznaczeniem) i terminu, od którego nalicza się odsetki, stanowią art. 169 ust. 6 w zw. z ust. 1 pkt 1, ust. 4, ust. 5 pkt 1 i art. 61 ust. 3 pkt 1 u.f.p., a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie określenia kwoty dotacji w wys. 9 304,11 zł przekazanej w 2016 r. przypadającej do zwrotu do budżetu państwa i terminu, od którego należy liczyć odsetki. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości zarzucając, iż decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Wydanie decyzji bez podstawy prawnej oznacza, że albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydaniu decyzji administracyjnych rozumianych jak indywidualne akty administracyjne zewnętrze. Przez rażące naruszenie prawa należy natomiast rozumieć oczywistą sprzeczność z przepisem prawa nie do pogodzenia z założeniami działania organu praworządnego państwa, z zasadą demokratycznego państwa prawnego i wymaganiami praworządności. Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 2 i 1 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Z kolei z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. wynika, że organ odwoławczy utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Stosownie do art. 138 K.p.a. organowi odwoławczemu przysługują zarówno kompetencje kontrolne, jak i merytoryczne. Oznacza to, że organ odwoławczy jest zobowiązany do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, jak również do rozpoznania sprawy merytorycznie. Wynika to jednoznacznie z wyrażonej w art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jednocześnie z żadnego przepisu prawa nie wynika, że organ odwoławczy jest związany normatywną podstawą rozstrzygnięcia przyjętą przez organ pierwszej instancji. Zdaniem Sądu, zobowiązanie organu odwoławczego do kontroli decyzji wydanej w pierwszej instancji daje temu organowi możliwość innej interpretacji okoliczności faktycznych sprawy, a także uznania, że do ustalonego stanu faktycznego zastosowanie powinny znaleźć odmienne przepisy niż te, które przyjął za podstawę rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji. W orzecznictwie administracyjnym ugruntowany jest pogląd, że kompetencja organu odwoławczego obejmuje zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu I instancji, polegających na niewłaściwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego, jak również wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. Z zawiadomienia o wszczęciu postepowania administracyjnego z dnia (...). lutego 2018 r. wynika, iż postępowanie wszczęto na podstawie art. 61 1 i 4 K.p.a. w związku z art. 169 u.f.p. w sprawie zwrotu przez Gminę D. kwoty 9 304,11 zł stanowiącej pobraną w nadmiernej wysokości część dotacji celowej przekazanej w 2016 r. przez dysponenta głównego – Wojewodę W. na realizację zadań bieżących z zakresu administracji rządowej wynikających z ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 2064 ze zm.), ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2017 r. poz. 657 ze zm.) oraz ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1464 z ze zm.). Przedmiotem postępowania w rozpoznawanej sprawie było zatem określenie kwoty ww. dotacji za 2016 r. przypadającej do zwrotu. Jednocześnie w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano wszystkie okoliczności stanu faktycznego, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Na gruncie tych okoliczności organ II instancji zobowiązał Gminę do zwrotu kwoty dotacji celowej do budżetu państwa w kwocie 9 304,11 zł wraz z należnymi odsetkami, stanowiącej część dotacji przekazanej w roku 2016 oraz określił termin, od którego należy naliczyć odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych (1 lutego 2017 r.). Ponadto, jak wynika z treści skargi, Skarżąca nie miała wątpliwości co do rozpoznania treści obowiązku określonego decyzją organu drugiej instancji. Nie znajduje zatem uzasadnienia zarzut, iż każdy z organów orzekających w sprawie niniejszej, orzekł w różnych sprawach, o odmiennym zakresie przedmiotowym, czym zdaniem Skarżącej naruszono art. 138 § 1 pkt 2 i 1 K.p.a. i zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.). Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 129 u.f.p. kwoty dotacji celowych na zadania z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone odrębnymi ustawami jednostkom samorządu terytorialnego określane są przez dysponentów części budżetowych według zasad przyjętych w budżecie państwa do określenia wydatków podobnego rodzaju, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Przepis ten określa więc zasady przekazywania dotacji celowych na zadania z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone odrębnymi ustawami jednostkom samorządu terytorialnego oraz upoważnia dysponentów części budżetowych do określania kwoty dotacji według zasad przyjętych w budżecie państwa do określenia wydatków podobnego rodzaju. Dotacja udzielona z budżetu państwa, wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, podlega zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami o czym stanowi przepis art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4, ust. 5 i ust. 6 u.f.p. Zgodnie z art. 169 ust. 6 u.f.p. w przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w ust. 1 oraz w art. 150 pkt 5, art. 151 ust. 2 pkt 6, art. 168 ust. 1 i 2, organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. Bezsporne jest, że dotacja została przekazana Skarżącej na zadania zlecone. W rozpatrywanej sprawie dysponentem części budżetowej był Wojewoda Wielkopolski, który przekazał Skarżącej na zadania zlecone z zakresu spraw obywatelskich w 2016 r. kwotę 40 104 zł. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, plan dotacji na 2016 r. na zadania z zakresu spraw obywatelskich ustalony został na podstawie przewidywanej ilości spraw wg danych ilościowych z lat poprzednich. Natomiast z rozliczenia dotacji wynikało, że na realizację ww. zadań w 2016 r. wykorzystano 30 799,89 zł, treść rozliczenia jest bezsporna. Sąd podziela stanowisko organów, iż finansowane dotacją zadania stanowią zadania z zakresu zadań administracji rządowej, a wydatki muszą być zgodne z przeznaczeniem dotacji. Zasady dotyczące określenia kwoty dotacji były znane Gminie, a w przekazanym katalogu uwzględniono czynności, które przypisano do realizowanych zadań. Zdaniem Sądu przeprowadzone postępowanie wykazało, że kwota dotacji wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem wynosiła 9 304, 11 zł. Jednocześnie Sąd w pełni podziela stanowisko Ministra zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że kwota dotacji objęta tą decyzją stanowi dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem, o której mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 u.f.p. Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy w sposób wyczerpujący wskazał okoliczności faktyczne i prawne, uzasadniające zasadność zwrotu do budżetu państwa części dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem określonym przez podmiot dotujący. Organ stwierdził, że nie znajduje podstaw w przepisach ustawy o finansach publicznych finansowanie ze środków dotacji innych zadań lub też finansowanie w wysokości przekraczającej wyliczenie wynikające z pisma przekazującego dotację. Należy również wskazać, że nie uzasadnia niezgodnego z przeznaczeniem wykorzystania dotacji stanowisko Skarżącej o nieadekwatnych w stosunku do potrzeb Gminy kwotach dotacji, gdyż kwestia dotycząca ewentualnego zaangażowania środków własnych wykracza poza zakres analizowanej sprawy, w ramach której kontroli podlegała decyzja w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu i terminu, od którego nalicza się odsetki. Wobec powyższego nie znajdują również uzasadnienia zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 8 K.p.a. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja wydana została po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu z zachowaniem zasad określonych w przepisach K.p.a. Organ zebrał zupełny materiał dowody, a dokonana ocena dowodów nie była dowolna i mieściła się w ramach swobodnej oceny. Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. wskazując przyjęte ustalenia, dowody na których się oparto oraz podstawy prawne podjętego rozstrzygnięcia. Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, dlatego też mając na uwadze treść art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.