V SA/Wa 1622/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2012 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... maja 2011 r. nr ... w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nienależnie pobranych płatności skargę oddala. Decyzją z dnia ... grudnia 2010 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił J. L. umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, ustalonej w odrębnych postępowaniach decyzjami Prezesa ARiMR z dnia ... marca 2010 r. oraz z dnia ... października 2010 r. Dnia ... stycznia 2010 r. do Centrali ARiMR wpłynęło skierowane do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi odwołanie skarżącej z dnia ... stycznia 2010 r. (data stempla pocztowego) od decyzji Prezesa ARiMR z dnia ... grudnia 2010 r. Decyzją z dnia ... lutego 2011 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Dnia ... marca 2011 r. Prezes ARiMR wydał decyzję , którą odmówił J. L. umorzenia należności przypadających agencją płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, ustalonej w odrębnych postępowaniach decyzjami Prezesa ARiMR nr ... z dnia ... marca 2010 r. oraz nr ... z dnia ... października 2010 r. Dnia ... kwietnia 2011 r. do Centrali ARiMR wpłynęło odwołanie skarżącej z dnia ... kwietnia 2011 r. od decyzji Prezesa ARiMR z dnia ... marca 2011 r. Decyzją z dnia .. maja 2011 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję Prezesa ARiMR nr ... z dnia ... marca 2011 r. Dnia ... czerwca 2011 r. do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wpłynęła skarga J. L. z dnia ... czerwca 2011 r. (data stempla pocztowego) na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... maja 2011 r. W przedmiotowej skardze skarżąca wniosła o: 1. uchylenie decyzji organu pierwszej instancji – Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr ... z dnia ... marca 2011 r. o odmowie umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, ustalonej w odrębnym postępowaniu decyzjami Prezesa ARiMR nr ... z dnia ... marca 2010 r. oraz nr ... z dnia ... października 2010 r., 2. uchylenie decyzji organu drugiej instancji – Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... maja 2011 r. o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej, zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Dodatkowo skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenia § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. Nr 258, poz. 1747) poprzez nieuznanie, iż w przedmiotowej sprawie zaszły przesłanki umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Pomimo, iż skarżąca jako podstawę skargi wskazuje § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. Z uzasadnienia skargi wynika, iż skarżąca zarzuca zaskarżonej decyzji naruszenie § 3 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia zgodnie z którym prezes agencji płatniczej może z urzędu umarzać w całości lub w części należności z tytułu wypłaconego przez te agencje środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej "Sekcja Gwarancji", Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy, a także z tytułu zabezpieczeń i kar nieobjętych klasyfikacją budżetową Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji lub Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich, w przypadku ich całkowitej nieściągalności, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie – poddając w wątpliwość terminowość wniesienia lub jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji koniecznej jest stwierdzenie, że nie doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozważając w tym kontekście zarzuty skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie bowiem do § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r., należność pieniężna umarzana jest z urzędu o ile jest wyższa od kwoty stanowiącej 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającym niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 365 z 21.12.2006 z późn. zm.). Z przepisu art. 11 w związku z art. 8 pkt F wspomnianego rozporządzenia Komisji (WE) nr 1913/2006 wynika, iż kurs wymiany euro to ostatni kurs wyznaczony przez Europejski bank centralny (EBC) przed pierwszym dniem miesiąca, w którym wydana została decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranej płatności. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że kwota nienależnie pobranej płatności ustalona decyzją Prezesa ARiMR z dnia ... marca 2010 r. wyniosła ... zł, natomiast kwota ustalona decyzją z dnia ... października 2010 r. wyniosła ... zł. Kwoty te wielokrotnie przekroczyły zatem równowartość 100 euro, ponieważ wyznaczony przez Europejski Bank Centralny kurs euro na dzień ... lutego 2010 r. wynosił ... zł, natomiast na dzień ... września 2010 r. wynosił ... zł. należność mogłaby być umorzona jeśli byłaby równa lub mniejsza od kwoty ... zł dla kwoty nienależnie pobranych płatności ustalonej decyzją z dnia ... marca 2010 r. oraz kwoty ... zł dla kwoty nienależnie pobranych płatności ustalonej decyzją z dnia ... października 2010 r. Należy również podkreślić, iż zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 5 wymienionego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. Prezes ARiMR, może z urzędu umarzać w całości lub w części należności z tytułu wypłaconych przez te agencje środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej "Sekcja Gwarancji", Europejskiego Funduszu Rolniczego gwarancji oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy, a także z tytułu zabezpieczeń i kar nieobjętych klasyfikacją budżetową Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji lub Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich, w przypadku ich całkowitej nieściągalności, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności. Mając powyższe na względzie należy podnieść, iż skarżąca posiada stały dochód (emerytura w wysokości ... zł), który może zostać zajęty przez komornika skarbowego. Dodatkowo skarżąca wskazała, iż przekazała gospodarstwo rolne synowi, w związku, z czym może liczyć na jego pomoc w spłacie kwoty nienależnie pobranych płatności. Trudna sytuacja materialno-bytowa skarżącej oraz okoliczności przekazania przez nią gospodarstwa rolnego, nie stanowią przesłanki umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności, ustalonych decyzjami Prezesa ARiMR nr ... z dnia ... marca 2010 r. oraz nr ... z dnia ... października 2010 r. Zarówno agencja płatnicza jak również Instytucja Zarządzająca – Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju wsi, zobligowane są do ochrony interesu budżetu wspólnotowego, zapobiegania i należytego traktowania każdej nieprawidłowości popełnionej przez beneficjenta pomocy. Przepis art. 5 a rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (Dz. Urz. UE L 171/90 z późn. zm.), wskazują na uprawnienie państwa członkowskiego do podjęcia decyzji o niekontynuowaniu windykacji, jeżeli kwota nienależnie wypłaconych rolnikowi nie przekracza 100 euro w ramach jednego programu pomocy. Wynika z tego, iż państwo członkowskie zobowiązane jest do bezwzględnego dochodzenia należności. W związku z powyższym, organ I instancji zastosował prawidłowo przepisy § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. i decyzją nr ... z dnia ... marca 2011 r. odmówił skarżącej umorzenia należności wraz z odsetkami natomiast organ odwoławczy utrzymał w mocy tę decyzję. Zgodnie z § 6 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r., w przypadku, gdy zachodzą przesłanki dla umorzenia należności, o których mowa w § 3 – 5, umorzenie obejmuje również umorzenie odsetek za zwłokę naliczonych od należności oraz poniesionych kosztów dochodzenia należności, przy czym w stosunku do umorzenia należności, o którym mowa w § 4 ust. 1, umorzenie odsetek nie może przekroczyć kwoty stanowiącej równowartość 50 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego rozporządzeniem wymienionym w § 4 ust. 1. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd popiera stanowisko organu, iż umorzenie odsetek za zwłokę może nastąpić tylko w sytuacji, w której spełnione zostały przesłanki do umorzenia należności głównej. Zatem w przedmiotowej sprawie nie zaszły przesłanki umorzenia należności głównej, co powoduje, iż zgodnie z § 6 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. organ nie mógł umorzyć odsetek za zwłokę. Podsumowując stwierdzić należy, iż w ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze z,.) orzekł jak w sentencji wyroku.