V SA/Wa 1625/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi w sprawie ze skargi J. G. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną odmówić przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Zarządzeniem z dnia 6 sierpnia 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił wniosek J. G. o przyznanie praw pomocy bez rozpoznania ponieważ nie nadesłał go na urzędowym formularzu PPF. W dniu 20 sierpnia 2014 r. wpłynął sprzeciw J. G. na ww. zarządzenie. W dniu 21 sierpnia 2014 r. skarżący nadesłał wypełniony formularz PPF. W tym miejscu należy zauważyć, iż zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.) zarządzenie to straciło moc i sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu w całości. Z uwagi na fakt, że oświadczenia zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, został on wezwany do nadesłania, w terminie 7 dni, dokumentów oraz złożenia oświadczeń dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej. Odpis wezwania został doręczony w dniu 8 października 2014 r. - odbiór przesyłki pokwitowała żona skarżącego (k-24 akt sądowych). Skarżący nie odpowiedział na ww. wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika tj. w zakresie całkowitym. Przepis art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej – p.p.s.a.), stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże (podkreślenie własne), że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z nadesłanego formularz PPF wynika, że jego rodzina składa się z dwóch osób (wnioskodawca i jego żona). Posiada mieszkanie o powierzchni 40 m2. Wskazał, iż nie uzyskuje żadnego dochodu i jest na utrzymaniu żony, która pobiera emeryturę w wysokości 776 zł. Z emerytury tej jak twierdzi wnioskodawca komornik pobiera kwotę 300 zł. Podniósł, iż zalegają z podatkiem od nieruchomości na kwotę 4000 zł. Nie posiadają konta bankowego, ani oszczędności. Zauważyć należy, iż w rubryce 10 formularza PPF wskazał, iż żona uzyskuje emeryturę w wysokości 500 zł, a nie jak wpisał w uzasadnieniu wniosku 776 zł (rubryka nr 5). Sąd wezwał skarżącego do nadesłania dokumentów oraz złożenia oświadczeń dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej m. in. do nadesłania odcinka emerytury małżonki i dokumentu potwierdzającego, iż ww. emerytura jest obciążona zajęciem komorniczym. Dokumentów tych skarżący nie nadesłał. Należy wskazać, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że sytuacja finansowa, w której się znajduje uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że powyższa przesłanka została spełniona. Skarżący, mimo wezwania, nie nadesłał żadnych dokumentów dotyczących jego sytuacji finansowej. Tym samym uniemożliwił ocenę jego sytuacji finansowej pod kątem spełnienia przesłanek z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W sytuacji, w której wnioskodawca nie przedstawia wszystkich okoliczności dotyczących jego sytuacji życiowej i majątkowej, bądź też przedstawia niepełne lub niejasne dane – co miało miejsce w niniejszej sprawie – to powinien liczyć się z tym, że sąd nie będzie miał wystarczających podstaw do przyznania prawa pomocy. Przyznanie tego prawa jest bowiem uzależnione od przeprowadzenia rzetelnej analizy zdolności finansowej wnioskodawcy, a ta jest możliwa jedynie na podstawie wysokość rzeczywiście uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania wobec skarżącego instytucji prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tej przyczyny na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.