V SA/Wa 1631/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 8 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Stowarzyszenia P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości dotacji przypadającej do zwrotu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Stowarzyszenie P. (dalej jako: strona skarżąca) złożyło wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek strona skarżąca podniosła, że prowadzi w W. cztery placówki wsparcia dziennego dla dzieci i młodzieży, na które otrzymuje dotacje celowe od Urzędów Dzielic, na terenie których placówki te się znajdują. Pozyskiwana kwota 1% podatku zgodnie z przepisami prawa wydatkowa jest na cele pożytku publicznego. Obecnie Towarzystwo prowadzi działalność głównie opiekuńczo-wychowawczą, nie ma natomiast możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie skarżącej egzekucja kwoty 12 981,94 zł pozbawi ją płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących wydatków związanych z prowadzeniem wskazanych placówek jak i wydatków na imprezy okolicznościowe dla wychowanków (dzień dziecka, obozy letnie, pożegnanie lata itp.). Wykonanie zaskarżonej decyzji może także doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzenia tych placówek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozpoznając niniejszy wniosek Sąd uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie odnoszącym się do problematyki wstrzymywania aktów nakładających obowiązek ponoszenia wydatków pieniężnych podnosi się, iż ten rodzaj nałożonego obowiązku, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalne. Stanowisko takie zostało przedstawione w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt GZ 138/04, w którym dodatkowo wskazano, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Podkreślenia wymaga, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podnoszone przez stronę skarżącą niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej nie znajduje odzwierciedlenia w znajdujących się w aktach sądowych dokumentach finansowych strony, złożonych na etapie rozpoznawania wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Stowarzyszenie posiada na trzech rachunkach bankowych wolne środki pieniężne w wysokości 369.256,34 zł, 38.712,38 zł oraz 123.717,36 zł. Ponadto, zgodnie z przedstawionym rachunkiem zysków i strat, w 2014 r. strona skarżąca osiągnęła dodatni wynik finansowy w wysokości 14.520,24 zł. Oznacza to, że po odjęciu od sumy jej przychodów sumy kosztów realizacji zadań statutowych i kosztów administracyjnych, skarżącej pozostaje wolna do rozdysponowania kwota przewyższająca wysokość zobowiązania nałożonego zaskarżoną decyzją. Trudno zatem mówić o niebezpieczeństwie wyrządzenia Stowarzyszeniu znacznej szkody w sytuacji gdy osiąga ono dochód z prowadzonej działalności. Co więcej strona dysponuje możliwościami uzyskiwania dochodów oraz zwiększenia wysokości tych dochodów, bowiem jej statut przewiduje możliwość prowadzenia działalności gospodarczej oraz podejmowania działalności pożytku publicznego, zarówno w formie odpłatnej jak i nieodpłatnej. Mając na uwadze powyższe przyjąć należało, iż strona skarżąca nie uprawdopodobniła, iż zobowiązanie do zwrotu kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem spowoduje dla niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.