V SA/Wa 1632/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Sędzia WSA - Olga Żurawska-Matusiak, Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2011r. sprawy ze skargi I. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; oddala skargę. Przedmiotem skargi z dnia [...] maja 2010r., wniesionej przez I.M. jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2010r nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2009r. nr [...] o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżona decyzja została wydana w następująco ustalonym stanie faktycznym; W dniu [...] lipca 2009r. cudzoziemka I.M. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu wskazała, iż przebywa w Polsce od wielu lat wraz z mężem A. I. oraz dwójką pełnoletnich, uczących się dzieci. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej prowadzi działalność gospodarczą w ramach spółki komandytowej "I.M.". Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2009r. Nr [...] orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ I instancji stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że prowadzona przez cudzoziemkę spółka nie wykazuje cech korzystności dla gospodarki narodowej, a wnioskodawczyni nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania Jej i Jej rodziny w Polsce. Organ I instancji zaznaczył także, iż wniosek z [...] lipca 2009r. został złożony z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, na skutek wniesionego przez cudzoziemkę odwołania, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, iż wniosek z dnia [...] lipca 2009r. został złożony z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności i w dacie wydawania decyzji cudzoziemka przebywała w Polsce nielegalnie. A zatem wobec cudzoziemki wystąpiła obligatoryjna przesłanka do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony określona w art. 57 ust.1 pkt 9 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006r., Nr 234, poz.1694 ze zm.), zgodnie z którym cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie. Z powyższych względów, organ odwoławczy odstąpił od badania, czy wnioskodawczyni spełnia pozostałe przesłanki do udzielenia Jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, gdyż prowadziłoby to do bezpodstawnego przedłużania postępowania i pozostawało bez wpływu na rozstrzygnięcie. Organ II instancji podkreślił jednocześnie, iż w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji Wojewody [...] zamiast art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 2, art. 53a ust. 1 pkt 4 i art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach właściwe zastosowanie ma art.57 ust.1 pkt 9 cyt. ustawy. Zdaniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, uchybienie powyższe nie podważyło zasadności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wyjaśnił, iż kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu I instancji, polegających na niewłaściwie zastosowanym przepisie prawa materialnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I.M. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 8,12 oraz 35 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 ze zm. dalej "k.p.a.") oraz przepisów prawa materialnego, tj. art.61 ustawy o cudzoziemcach, poprzez przyjęcie, iż spełnione zostały obligatoryjne przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zdaniem skarżącej organy obu instancji dokonały niewłaściwej interpretacji treści art. 61 ustawy o cudzoziemcach. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując motywy i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa,v.art.145§1 p.p.s.a.) W rozpoznanej sprawie skarżąca I. M. złożyła wniosek o udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony dnia [...] lipca 2009 r., tj. na 44 dni przed upływem terminu ważności poprzedniego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, który to termin upływał dnia [...] września 2009 r. Stosownie do przepisu art.61 ust.1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (j.t. Dz.U. z 2006 r. Nr 234, poz.1694 ze zm.), przywoływanej dalej jako "ustawa", cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, (poza wyjątkami określonymi w ustawie, nie dotyczącymi skarżącej) jest obowiązany złożyć wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony co najmniej 45 dni przed upływem okresu pobytu oznaczonego w posiadanej wizie lub przed upływem terminu ważności poprzedniego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Jeżeli wniosek został złożony w wyżej określonym terminie wojewoda wydaje cudzoziemcowi wizę krajową na okres postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i anuluje ją po wydaniu decyzji ostatecznej w tej sprawie (art.61 ust.3). Natomiast jeżeli termin do złożenia wniosku nie zostanie zachowany, cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem okresu pobytu oznaczonego w wizie lub na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w przypadku gdy postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie zostało zakończone przed upływem tego okresu pobytu (art.61 ust.4). Cudzoziemiec, który nie zachował 45 dniowego terminu do złożenia wniosku o zezwolenie na zamieszkanie i nie opuścił terytorium RP po upływie okresu poprzedniego zezwolenia przebywa w Polsce nielegalnie. W takiej sytuacji znajdowała się skarżąca od dnia [...] września 2009 r. Decyzja Wojewody [...] odmawiająca cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony została wydana dnia [...] października 2009r, natomiast utrzymująca ją w mocy decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców została wydana dnia [...] kwietnia 2010 r. Decyzje organów obu instancji zostały więc wydane w czasie, gdy skarżąca przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie. Fakt nielegalnego pobytu cudzoziemki w Polsce został przez Wojewodę [...] pominięty, pomimo wskazania, że wniosek został złożony z uchybieniem ustawowego terminu do jego złożenia. Natomiast w sposób wyczerpujący w uzasadnieniu decyzji Wojewoda omówił niespełnienie przez wnioskodawczynię przesłanek warunkujących udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie zgodnie z art. 53 ust.1 pkt 2 oraz 53b ust.1 pkt 2 ustawy . Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymując w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego, zmienił równocześnie podstawę prawną tej decyzji, wskazując, że właściwe zastosowanie w sprawie ma przepis art.57 ust.1 pkt 9 ustawy. Przepis ten stanowi, że cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli przebywa na terenie Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie. Decyzja szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest prawidłowa. Jest faktem, że w dacie orzekania cudzoziemka przebywała w Polsce nielegalnie. Przepis art.57 ust.1 pkt 9 ustawy w sposób bezwzględny obliguje organy orzekające do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie cudzoziemcowi, który jest w Polsce nielegalnie. Wyjątki od powyższej zasady , w których nielegalny pobyt w RP nie stanowi obligatoryjnej przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas określony zostały sformułowane w art.57 ust.3 pkt 1,3,4,5,9 i ust.8 i 9 ustawy. Żadna z sytuacji wymienionych w tych przepisach nie ma zastosowania do skarżącej. Z obowiązku wydania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie zwalnia organów podniesiona w skardze okolicznoć nieznacznego przekroczenia terminu do złożenia wniosku o zezwolenie na zamieszkanie, ani fakt związania życia rodzinnego i zawodowego wnioskodawczyni z Polską. Nieuzasadnione są również podniesione w skardze zarzuty naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Co do zarzutu naruszenia przepisu art.8 K.p.a. który zobowiązuje organy administracji do prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa oraz art.7 K.p.a. zobowiązującego organy do załatwiania spraw z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli należy podkreślić, że cudzoziemka była w toku postępowania informowana o tym , że w przypadku, gdy postępowanie nie zostanie zakończone przed upływem ważności posiadanego zezwolenia , będzie ona zobowiązana do opuszczenia Polski i czekania na decyzję za granicą oraz o tym , że w przypadku niewykonania obowiązku opuszczenia Polski wojewoda zobowiązany będzie wydać decyzję o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Pismo z takim pouczeniem zostało doręczone skarżącej dnia 17 sierpnia 2009 r. Takie działanie wojewody rozpoznającego wniosek skarżącej należy ocenić jako działanie zgodne z przywołanymi wyżej zasadami K.p.a. Natomiast skarżąca pouczenie zignorowała. Zasady postępowania administracyjnego, choć muszą być stosowane w każdym postępowaniu administracyjnym, nie mogą prowadzić do wydawania decyzji niezgodnych z obowiązującymi przepisami. Brak jest również podstaw do zarzucenia organowi I instancji braku szybkości działania, co cudzoziemka upatruje w wezwaniu jej do uzupełnienia wniosku dopiero pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. Sąd wskazuje, że wniosek cudzoziemki złożony dnia [...] lipca 2009 r. w Delegaturze [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. został przekazany do WUW w P., gdzie znalazł się już [...] lipca 2009 r. Następnie pismami z [...] sierpnia 2009 r. Kierownik Oddziału ds. Cudzoziemców WUW działając na podstawie art.62 ust.3 ustawy zwrócił się do Komendy Wojewódzkiej Policji w P., Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej i ABW w P. z pytaniem czy wjazd i pobyt cudzoziemki na terytorium RP stanowią zagrożenie dla obronności i bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organy te mają 30 dni na udzielenie odpowiedzi. Przed uzyskaniem odpowiedzi albo przed upływem 30 dni wojewoda nie może wydać decyzji w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie. Należy wskazać, że w trakcie oczekiwania na odpowiedzi od ww. organów wezwano wnioskodawczynię do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Organowi orzekającemu w I instancji nie można więc zarzucić braku szybkości działania. Wobec prowadzenia postępowania dowodowego przez organ orzekający w II instancji , również temu organowi nie można zarzucić "zbędnej zwłoki" w działaniu. Z wyżej omówionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.