V SA/Wa 1639/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA - Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 8 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. [...] H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz zobowiązania do opuszczenia terytorium RP i nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności postanawia: - oddalić wniosek T. [...] H. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] kwietnia 2010 r. wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca uzasadniając wniosek wskazała, że jej obecność w Polsce umożliwi jej czynny udział w postępowaniu przed sądem. Sąd rozpatrując zawarty w skardze wniosek zauważa, iż zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a.- wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku, chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego. Z kolei nie każda strata materialna, stanowi "znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może jednak dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie kwalifikują się więc z reguły do wykonania wszelkie akty administracyjne mające charakter odmowny, z tym zastrzeżeniem, że odmowny charakter decyzji, nie pozbawia jednak strony skarżącej prawa do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania takiej decyzji, jednakże - jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 28.06.2004 r. sygn. OZ 273/04 - przeszkodą do jego uwzględnienia będzie niemożność wykazania zaistnienia przesłanek wymaganych przepisem art. 61 § 3 ww. ustawy. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła o wstrzymanie zaskarżonej decyzji odmawiającej cudzoziemce udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i zobowiązującej ją do opuszczenia terytorium RP w terminie 7 dni od dnia otrzymania decyzji oraz nadającą tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Analizując treść skargi oraz treść zawartego w niej wniosku, Sąd zauważa, iż skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie uprawdopodobniła bowiem niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody dla niej samej, gdyż nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "szkodę znaczną". Sprawa ze skargi cudzoziemki zostanie rozpoznana przez Sąd nawet pod nieobecność skarżącej, tak więc jej czynny udział na rozprawie nie jest niezbędny. Ponadto cudzoziemka została zobowiązana do dobrowolnego opuszczenia terytorium RP w określonym terminie, gdyż z okoliczności sprawy wynikało, że wykona zobowiązanie. Tak więc wykonanie zobowiązania poprzez opuszczenie terytorium RP nie zrodzi niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca bowiem będzie mogła w każdej chwili przyjechać do Polski na podstawie posiadanego ważnego dokumentu podróży. Dodatkowo odnosząc się do powołanych przez skarżącą orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczących wstrzymania zaskarżonej decyzji należy zauważyć, iż zapadły one w zupełnie odmiennym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Dotyczyły one bowiem osób ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy, gdzie wykonanie decyzji mogłoby narazić te osoby na trudne do odwrócenia skutki (np. represje władz w wypadku powrotu do kraju pochodzenia). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w omawianym przepisie art. 61 § 3 ustawy procesowej. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.