V SA/Wa 1640/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant: st. sekr. sąd - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2011 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych I Administracji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu; postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić [...] Sp. z o.o. w [...] z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 zł (dwieście) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. W następstwie złożonego przez [...] Sp. z o.o. protestu w sprawie oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozstrzygnięciem z dnia [...] lipca 2011 r. [...] powołując się na art. 30 b ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz § 9 ust 7 Procedury odwoławczej w ramach POIG stwierdził, że ocena wniosku została przeprowadzona nieprawidłowo. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia podkreślono m.in. że w wyniku pierwotnej oceny dokonanej przez Regionalną Instytucję Finansującą stwierdzono, że nie zostały spełnione następujące kryteria oceny merytorycznej obligatoryjnej: 1) Przedstawiony opis modelu biznesowego uwiarygodnia powodzenie rynkowe projektu (kryterium nr 2); 2) Projekt będzie rentowny w okresie trwałości (kryterium nr 3); 3) Projekt jest zgodny ze zdefiniowanymi potrzebami zidentyfikowanej grupy odbiorców (kryterium nr 5); 4) Wskaźniki produktu i rezultatu są: - obiektywnie weryfikowalne, - odzwierciedlają założone cele projektu, - adekwatne dla danego rodzaju projektu, - realne do osiągnięcia (kryterium 12), Podkreślono jednocześnie, że do dofinansowania rekomendowane są projekty które łącznie: a) spełniają wszystkie kryteria oceny merytorycznej obligatoryjnej, b) uzyskały co najmniej 60 punktów w wyniku oceny kryteriów merytorycznych fakultatywnych, c) osiągnęły próg minimalny finalnej liczby punktów w kolejności wynikającej z uzyskanej finalnej liczby punktów, Jeżeli chodzi o wnioskodawcę to w ramach protestu odwołał się od oceny wszystkich w/w kryteriów merytorycznych obligatoryjnych. Zakwestionował również prawidłowość przeprowadzenia oceny kryteriów merytorycznych obligatoryjnych z uwagi na fakt, iż wniosek uzyskał maksimum punktów w ramach kryteriów merytorycznych fakultatywnych, zawierających podobne rygory dotyczące oceny potrzeb grupy docelowej. W ocenie organu w związku z faktem, iż w opinii Instytucji Pośredniczącej wystąpiła rażąca sprzeczność pomiędzy negatywną oceną w/w kryteriów merytorycznych obligatoryjnych i uzyskaniem maksymalnej liczby punktów w ramach kryteriów merytorycznych fakultatywnych należało uznać, że wniosek nie został w pełni oceniony. Biorąc pod uwagę przedstawioną powyżej analizę należy stwierdzić, że Regionalna Instytucja Finansująca powinna ponownie przeprowadzić ocenę Wniosku, a następnie przedstawić Wnioskodawcy jej wyniki i umożliwić mu złożenie protestu, w którym mógłby się odnieść szczegółowo do wszystkich zarzutów oceniających. Wynik oceny powinien zawierać szczegółowe uzasadnienie oceny każdego z negatywnie ocenianych kryteriów merytorycznych (obligatoryjnych i fakultatywnych) oraz informację o liczbie przyznanych punktów w ramach poszczególnych kryteriów merytorycznych fakultatywnych. Jednocześnie pouczono wnioskodawcę, że stosownie do art. 30 c ust 1 i 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przysługuje mu prawo wniesienia skargi wraz z kompletną dokumentacją w sprawie bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę na rozstrzygnięcie z dnia [...] lipca 2011 r. wniosła spółka z o.o. [...] zarzucając organowi naruszenie prawa materialnego które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy w szczególności § 9 ust 7 pkt 1 w zw. z ust 8 pkt 1 Załącznika 4.4 Procedura odwoławcza w ramach POIG. Podnosząc powyższy zarzut skarżąca wniosła o uchylenie w/w rozstrzygnięcia i ponowne prawidłowe rozpoznanie protestu poprzez wykonanie dyspozycji § 9 ust 8 pkt 1 Procedury Odwoławczej tj. skierowanie przez Instytucję Pośredniczącą (Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji) wniosku Spółki do właściwej instytucji w celu dokonania kolejnych etapów oceny, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podkreślono m.in., że Minister rozstrzygnął protest wbrew dyspozycjom Załącznika 4.4 – Procedura odwoławcza w ramach POIG. Zgodnie bowiem z postanowieniami § 9 ust 7 pkt 1 w zw. z ust 8 pkt 1 Procedury Odwoławczej Instytucja Pośrednicząca może wniesiony protest uwzględnić, albo nie uwzględnić. Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie formalnie Instytucja Pośrednicząca nie dokonała nieuwzględnienia przedmiotowego protestu, a co za tym idzie formalnie go uwzględniła. Zgodnie z dyspozycją § 9 ust 8 Procedury Instytucja Pośrednicząca, uwzględniając protest kieruje wniosek do właściwej instancji w celu dokonania kolejnych etapów oceny. Jednakże w niniejszej sprawie Instytucja Pośrednicząca, nie skierowała wniosku do właściwej instancji w celu dokonania kolejnych etapów oceny, a jedynie wskazała iż "... Regionalna Instytucja Finansująca powinna ponownie przeprowadzić ocenę Wniosku, a następnie przedstawić Wnioskodawcy jej wyniki i umożliwić mu złożenie protestu, w którym mógłby się odnieść szczegółowo do wszystkich zarzutów oceniających. Wynik oceny powinien zawierać szczegółowe uzasadnienie oceny każdego z negatywnie ocenionych kryteriów merytorycznych (obligatoryjnych i fakultatywnych) oraz informację o liczbie przyznanych punktów w ramach poszczególnych kryteriów merytorycznych fakultatywnych". W ocenie skarżącej powyższe rozstrzygnięcie Ministra nie tylko stanowi o rozstrzygnięciu w sposób nieprzewidziany w Procedurze, ale ponadto jednoznacznie zasugerowało Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego dokonanie negatywnej oceny przedmiotowego wniosku, co zdaniem Spółki może w sposób istotny wpłynąć w negatywny sposób na ewentualną ponowną ocenę wniosku. Takie działanie Instytucji Pośredniczącej (Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji) nie tylko stanowi naruszenie dyspozycji Procedury, ale również stanowi złamanie dyspozycji art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego tj. art. 6, 7 i 8. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd zważył co następuje: Artykuł 30 c ust 1 Ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 84 z 2009 r. poz. 712 – tekst jedn.) stanowi, że wnioskodawca może wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dopiero po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego o której mowa w art. 30 b ust 4. Z treści zaskarżonego skargą rozstrzygnięcia oraz z jego uzasadnienia wynika, że ocena wniosku o dofinansowanie została przeprowadzona nieprawidłowo a Regionalna Instytucja Finansująca powinna ponownie przeprowadzić ocenę wniosku a następnie przedstawić wnioskodawcy jej wyniki i umożliwić mu złożenie protestu w którym mógłby się odnieść szczegółowo do wszystkich zarzutów oceniających. Powyższe oznacza, iż kwestionowane rozstrzygnięcie zważywszy na jego treść nie podlegało zaskarżeniu do sądu. Organ wskazuje bowiem na możliwość ponownego złożenia protestu co oznacza, iż środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego nie zostały wyczerpane w rozumieniu art. 30 c ust 1 w/w ustawy. Oznacza to także, iż skarżąca otrzymując rozstrzygnięcie z dnia 14 lipca 2011 r. została błędnie pouczona o prawie wzniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego już na tym etapie postępowania. Bez znaczenia jest przy tym fakt, iż kwestionowane rozstrzygnięcie powołuje niepełną podstawę prawną jego podjęcia oraz zawiera w swoim uzasadnieniu sformułowania które nie odzwierciedlają w pełni treści regulacji zawartych w załączniku 4.4 Procedury odwoławczej w ramach POIG. Ponieważ art. 37 Ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju stanowi, że do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów k.p.a., a art. 30 e w/w ustawy wskazuje, iż w zakresie w niej nieuregulowanym do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy) przeto w omawianej sytuacji jedynym możliwym i dopuszczalnym przez ustawodawcę rozstrzygnięciem jest rozstrzygnięcie o którym mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. tj. postanowienie o odrzuceniu skargi z uwagi na niedopuszczalność jej wniesienia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.