V SA/Wa 1640/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 30 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Sp. z o. o. w Ś. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych; postanawia: - odrzucić skargę; P. Sp. z o. o. w Ś. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z 26 października 2010 r. wskazując, iż dotyczy ona postanowienia z dnia 18 października 2010 r. w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych. Postanowieniem z 22 marca 2011 r. o sygn. akt VII SA/Wa 257/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę jako niedopuszczalną. Na powyższe postanowienie sądu pierwszej instancji strona skarżąca oraz organ złożyli skargi kasacyjne, które Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił, w następstwie czego postanowieniem z 12 stycznia 2012 r. o sygn. akt II GSK 1073/11 uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że zaskarżone postanowienie nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Zaskarżone postanowienie charakteryzuje się bowiem wszystkimi cechami właściwymi dla aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie ma ono bowiem charakteru decyzji lub postanowienia podjętych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, zostało podjęte w sprawie indywidualnej, ma charakter publicznoprawny oraz dotyczy obowiązków skarżącej wynikających z przepisów prawa. Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż rozpoznając niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest wykładnią prawa zawartą w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1073/11 wydanym w następstwie skarg kasacyjnych strony skarżącej i organu, w którym NSA uznał, że zaskarżone postanowienie jest aktem o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zatem aby skutecznie wnieść środek zaskarżenia od zaskarżonego aktu, sięgnąć należy do odpowiednich regulacji p.p.s.a., określających zasady i tryb skarżenia aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jednocześnie, zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni – do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a., termin do złożenia skargi jest zachowany jeśli zostanie ona złożona do sądu w ciągu 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub jeżeli organ nie udzielił takiej odpowiedzi, w ciągu 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż wystąpienie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa stanowi obligatoryjny warunek wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W obecnym stanie sprawy skarga jest niedopuszczalna, bowiem strona nie złożyła wezwania do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z treścią art. 52 § 3 p.p.s.a. Z wyłożonych względów skargę uznać należało za niedopuszczalną i jako taką podlegającą odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., wobec czego orzeczono jak w sentencji postanowienia.