V SA/Wa 1645/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska po rozpoznaniu w dniu 4 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu M. S. W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia ...sierpnia 2017 r. Nr ... w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania za pobyt w izbie wytrzeźwień postanawia: 1. odrzucić sprzeciw 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem uiszczonego wpisu od skargi, wpisaną do rejestru opłat sądowych WSA w Warszawie w dniu 25 sierpnia 2017 r. pod pozycją 23820. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania za pobyt w izbie wytrzeźwień, w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. S.O. dla O.N., będący samorządową jednostką organizacyjną podległą Prezydentowi [...] złożył sprzeciw od ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z kolei zgodnie z § 2 uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Stosownie do treści art. 64b § 1 p.p.s.a. treść ww. przepisu odnosi się również do sprzeciwu od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. (Dz.U. 2017, poz. 1257 j.t.). Analiza treści unormowania art. 50 § 1 p.p.s.a. wskazuje, iż o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, która można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się, zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kontestowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji. W przedmiotowym wypadku sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2017 r. wniosła samorządowa jednostka organizacyjna [...] – S.O. dla O.N., której Dyrektor podpisał decyzję z dnia [...] czerwca 2017 r. jako osoba upoważniona przez organ I instancji – Prezydenta [...]. Jak wynika z akt sprawy jednostka ta prowadziła również postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie tej decyzji. Strona skarżąca dysponowała zatem uprawnieniami władczymi, a jej pozycja nie uległa zmianie również po wydaniu decyzji organu II instancji. Dopuszczenie do złożenia sprzeciwu przez jednostkę działającą z upoważnienia organu I instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie (por. uzasadnienie uchwały SN z dnia 22 października 1984 r., III AZP 5/84, OSN 1985/7/86 z aprobującą glosą J. Borkowskiego – OSP 1986/ 2/26). W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca nie ma interesu prawnego we wniesieniu sprzeciwu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.. Z uwagi na brak interesu prawnego nie jest ona więc podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W orzecznictwie przyjmuje się pogląd, iż w jednym postępowaniu nie może mieć miejsca łączenie funkcji procesowych organu prowadzącego postępowanie i strony tego postępowania. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać więc wszczęte z inicjatywy organu administracji publicznej, nie może być też zainicjowane z urzędu. Postępowanie takie nie może być wykorzystywane w celu rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów między organami różnych szczebli (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1996, str. 103). Wynika stąd, że postępowanie administracyjne może zostać wszczęte jedynie na wniosek podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli. Podobnie w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 roku, OPS 1/03 (ONSA 2003/4/115) przyjęto, iż powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej, w formie decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że wniesiony w niniejszej sprawie sprzeciw jest niedopuszczalny, a zatem podlega odrzuceniu na podstawie art. 64b § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.. O zwrocie wpisu sądowego od sprzeciwu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.