V SA/Wa 1647/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant starszy sekretarz - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2013 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2011r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o rybołówstwie; 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz A. S. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w S., działając na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz. U. nr 62, poz. 574 ze zm.) oraz § 4 pkt 39 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o rybołówstwie (Dz. U. nr 76, poz. 671), wymierzył A. S. - armatorowi statku rybackiego [...] o długości całkowitej mniejszej niż 10 m karę pieniężną w wysokości 1000 zł po ustaleniu, że w dniach 14-15 października 2007 r. wykonywał on rybołówstwo morskie prowadząc połowy dorsza w Morzu Bałtyckim, w podobszarze 25 z naruszeniem przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 804/2007 z dnia 9 lipca 2007 r. ustanawiającego zakaz połowów dorsza w Morzu Bałtyckim (podobszary 25 - 32, wody WE) przez statki pływające pod banderą Polski (Dz. U. UE L 180 z dnia 10 lipca 2007 r., nr 180, poz. 3). Od powyższej decyzji doręczonej A. S. w dniu 11 sierpnia 2008 r., Strona wniosła odwołanie. W wyniku rozpoznania odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, powołując w podstawie prawnej m.in. art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej jako: "k.p.a.", uchylił decyzję Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S. w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał w pierwszej kolejności, iż czynności kontrolne przeprowadzone przez inspektora Okręgowego Inspektoratu Rybołówstwa Morskiego w S. wykazały, iż A. S. w dniach 14-15 października 2007 r. był armatorem jednostki rybackiej [...] podczas rejsu połowowego, w trakcie którego prowadzono z naruszeniem obowiązującego zakazu ukierunkowane połowy dorsza. W karcie dziennika połowowego nr [...] w poz. nr 15 kapitan jednostki rybackiej [...] zadeklarował połów dorsza w relacji pełnej, w ilości 10 skrzynek po 30 kg każda, tj. 300 kg. W okresie od dnia 11 lipca do dnia 31 grudnia 2007 r. obowiązywał zakaz połowu dorsza w Morzu Bałtyckim przez statki pływające pod banderą polską w związku z wyczerpaniem kwoty połowowej przyznanej Polsce na 2007 r. Następnie, odnośnie zarzutu nałożenia zbyt wysokiej kary bez wskazania kryteriów jej wymierzenia Minister zauważył, że wymierzając karę organ pierwszej instancji oparł się na dyspozycji § 4 pkt 39 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o rybołówstwie, który przewidywał wysokość kary w granicach od 500 do 22000 zł. Podniósł, że Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w S. zastosował błędną podstawę prawną tj. przepis § 4 pkt 39 ww. rozporządzenia w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o rybołówstwie bowiem przepis ten dotyczy wysokości kary za naruszenie "w inny sposób" przepisów ustawy, aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie oraz przepisów Wspólnej Polityki Rybackiej Unii Europejskiej. Tymczasem organ pierwszej instancji ustalił, że w dniach 14-15 października 2007 r. Strona dokonała połowów dorsza pomimo obowiązywania w tym czasie zakazu połowowego wprowadzonego w związku z wyczerpaniem kwoty połowowej przyznanej Polsce na obszarze Morza Bałtyckiego na 2007 r. Zakaz obowiązywał w okresie od dnia 11 lipca do dnia 31 grudnia 2007 r. na podstawie art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) 804/2007, które to rozporządzenie wprowadzało zakaz połowów dorsza, jak również przechowywania na statku, przeładunku lub wyładunku ryb złowionych przez statki w wymienionych podobszarach Morza Bałtyckiego. Tym samym organ pierwszej instancji powinien był zastosować w przedmiotowej sprawie § 4 pkt 21 ww. rozporządzenia w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o rybołówstwie, zgodnie z którym wysokość kary za prowadzenie połowów organizmów morskich, których ogólna kwota połowowa została wyczerpana wynosi od 2000 zł do 22000 zł. W ocenie organu odwoławczego to uchybienie przepisom przez organ pierwszej instancji nie mogło zostać "naprawione przez organ odwoławczy". Organ odwoławczy nie może bowiem rozstrzygać sprawy innej pod względem podmiotowym lub przedmiotowym, niż sprawa rozstrzygnięta przez organ pierwszej instancji. Zmiana podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej - która zachodzi w niniejszej sprawie - prowadzi do zmiany przedmiotowej tożsamości sprawy. Wydanie decyzji merytorycznej w sprawie przez organ odwoławczy prowadziłoby zatem do naruszenia zasady dwuinstancyjności rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, określonej wart. 15 k.p.a. Minister wskazał następnie, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 lipca 2009 r. (sygn. akt K 13/08, Dz. U. nr 112, poz. 936) orzekł, że § 2 pkt 37, § 3 pkt 38, § 4 pkt 39 i § 5 pkt 29 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o rybołówstwie są niezgodne z art. 2 Konstytucji. Tym samym, na etapie postępowania odwoławczego przestał funkcjonować w obrocie prawnym przepis materialny, na podstawie którego wymierzono Stronie karę. Oznacza to, że nie istnieje norma prawna, która stanowiła częściową podstawę rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie nie jest możliwe zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. uchylenie decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji, bowiem decyzja umarzająca postępowanie mogłaby zostać uznana za decyzję kończącą definitywnie postępowanie i tworzyć stan res iudicata. Organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w związku z naruszeniem przez Stronę art. 2 rozporządzenia Komisji (KE) 804/2007, a zaskarżona decyzja wydana została nie tylko na podstawie § 4 pkt 39 rozporządzenia w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o rybołówstwie, ale także na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy o rybołówstwie, który określa generalną odpowiedzialność za naruszenie przepisów o rybołówstwie. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uznał, że należało uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Takie rozstrzygnięcie, zdaniem organu, chroni nie tylko zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, ale także uwzględnia ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego, eliminując z obrotu decyzję wydaną na podstawie prawnej uchylonej przez Trybunał. Niezbędne - zdaniem organu odwoławczego - jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ pierwszej instancji, który powinien odnieść się do prawidłowej podstawy wymiaru kary (wskazać czy ma zastosowanie i z jakich względów), a następnie określić wymiar tej kary. Organ pierwszej instancji winien także uzasadnić wysokość orzeczonej kary, czego w zaskarżonej decyzji nie uczynił. Skargę od decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi złożył A. S. zaskarżając decyzję w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania bądź przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 marca 2010r. sygn. akt: IV SA/Wa 1952/09 uchylił zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu zasadny jest podnoszony przez Skarżącego zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o charakterze kasatoryjnym. Stosownie do treści powołanego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Podkreślić należy, iż przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji stanowi wyjątek od zasady merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy, a wykładnia rozszerzająca w tym zakresie jest niedopuszczalna (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2003r., sygn. akt IV SA 1496/02, Monitor Prawn. 2004, nr 2, s. 60). Zdaniem Sądu, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikało, w sposób niebudzący wątpliwości, że w sprawie nie zachodzi konieczność przeprowadzania postępowania wyjaśniającego, albowiem stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Nie istniały zatem, w ocenie Sądu, żadne podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania jej do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Za niesłuszne uznano stanowisko Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, że skoro organ pierwszej instancji wymierzając karę powołał w swoim rozstrzygnięciu przepis § 4 pkt 39 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie - w sytuacji, gdy zastosowanie winien mieć § 4 pkt 21 tego aktu prawnego - to zachodzi przypadek zmiany tożsamości przedmiotowej sprawy, uniemożliwiający organowi odwoławczemu rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy poprzez wydanie merytorycznego orzeczenia gdyż prowadziłoby to do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, wyrażonej w art. 15 k.p.a. W ocenie Sądu brak było podstaw do uznania, że organ odwoławczy - wydając decyzję merytoryczną w sprawie - naruszyłby zasadę dwuinstancyjności postępowania, nie doszło bowiem do zmiany tożsamości sprawy. Sąd zauważył, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji wydane zostało na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz. U. Nr 62, poz. 574 ze zm.) oraz na podstawie § 4 pkt 39 ww. rozporządzenia w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie. Powołany przepis ustawy o rybołówstwie stanowi podstawę odpowiedzialności za wykonywanie rybołówstwa morskiego statkiem rybackim z naruszeniem przepisów ustawy i aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie oraz przepisów Wspólnej Polityki Rybackiej Unii Europejskiej przez armatora lub kapitana statku rybackiego o długości całkowitej mniejszej niż 10 m i określa, iż w przypadku spełnienia przesłanek, o których mowa w ww. przepisie, podmiot ten podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Tym samym powołany przepis ustawowy wskazuje górną granicę odpowiedzialności w odniesieniu do armatora statku rybackiego o długości mniejszej niż 10 m za naruszenie przepisów o rybołówstwie morskim. Rozporządzenie w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie zostało wydane w oparciu o delegację zawartą w ust. 4 art. 63 ustawy o rybołówstwie. Celem aktu wykonawczego było zatem doprecyzowanie regulacji zawartych w ustawie by chronić akt tej rangi przed zbyt szczegółowymi unormowaniami (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 lipca 2009 r., K 13/08, Dz. U. nr 112, poz. 936). W ocenie Sądu nie budziło wątpliwości, że podstawą rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszej instancji był w istocie art. 63 ust. 1 pkt 3 ustawy o rybołówstwie. Organ pierwszej instancji zastosował zatem prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia, przy czym błędnie powołał jedynie § 4 pkt 39 rozporządzenia w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie - zamiast § 4 pkt 21 tego aktu prawnego - jako podstawę prawną zakreślającą w istocie dolną granicę odpowiedzialności i wymiaru kary za naruszenia przepisów o rybołówstwie morskim. .WSA wskazał, że z ustalonego przez organ pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy wynika, że kara została wymierzona armatorowi statku rybackiego za prowadzenie ukierunkowanych połowów dorsza mimo istniejącego zakazu wprowadzonego rozporządzeniem Komisji (WE) 804/2007 z dnia 9 lipca 2007 r. na skutek wyczerpania kwoty połowowej w roku 2007, przy czym wysokość tej kary określono na kwotę 1000 zł. Niewątpliwie wysokość wymierzonej przez organ pierwszej instancji kary została określona poniżej dolnej granicy zagrożenia przewidzianej w przepisie § 4 pkt 21 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie. Należy jednak wziąć pod uwagę, że art. 63 ust. 1 ustawy o rybołówstwie może stanowić samodzielną podstawę ukarania za naruszenia przepisów o rybołówstwie, a kara wymierzona poniżej dolnej granicy zagrożenia wskazanej w ww. rozporządzeniu jest niewątpliwie karą mieszczącą się w granicach zakreślonych przez ustawę, skoro ustawa wskazuje wyłącznie górną granicę odpowiedzialności. Uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji nastąpiło zatem z naruszeniem dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a., co czyni uzasadnionym zarzut skargi w odnośnym zakresie. Minister bowiem - dysponując zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, na podstawie którego ustalono niesporny stan faktyczny sprawy - winien rozpoznać sprawę merytorycznie. Odnośnie podniesionego w skardze zarzutu rażącego naruszenia art. 139 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na niekorzyść Strony i zawarcie w uzasadnieniu tejże decyzji - wiążących organ pierwszej instancji - wskazówek co do wymierzenia kary w oparciu o przepis przewidujący możliwość orzeczenia kary surowszej, przy jednoczesnym braku wskazań odnośnie poczynienia innych ustaleń faktycznych mających znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy, Sąd uznał, iż jest on uzasadniony o tyle, że w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy, uchylając się od wydania merytorycznej decyzji - do czego był zdaniem Sądu zobowiązany - uniknął dokonania oceny skutków swojego rozstrzygnięcia dla sytuacji prawnej Skarżącego. Sąd podzielił zdanie Skarżącego, że w stanie faktycznym i prawnym rozpatrywanej sprawy brak dokonania takiej oceny przez organ odwoławczy mógł narazić Skarżącego na pogorszenie jego sytuacji prawnej. Sąd stwierdził także, iż w sprawie nie zachodziła bezprzedmiotowość, a także zwrócił uwagę, że ewentualną zmianę wysokości kary należy rozważyć z uwzględnieniem przepisu art. 139 K.p.a. (zakaz reformationis in peius). Powyższy wyrok stał się prawomocny, w wyniku czego Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał w dniu [...] stycznia 2011r. decyzję nr [...] którą uchylił zaskarżoną decyzję Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S. z dnia [...] sierpnia 2008r. w całości i wymierzył A. S. armatorowi statku rybackiego [...] karę pieniężną w wysokości 2000 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podkreślił, iż zakaz prowadzenia połowów dorszy podyktowany był znacznym przekroczeniem przez polskich rybaków ogólnej kwoty połowowej dorszy, jaka została przyznana Polsce w 2007 r. W preambule rozporządzenia Nr 804/2007 wyraźnie wskazano, iż połowy stada dorsza przez polskie statki rybackie w 2007 r. przekroczyły ilości zgłoszone przez Polskę i w związku z tym wielkości dopuszczalne uznaje się za wyczerpane. Minister podkreślił także, że z danych pochodzących z Europejskiego Systemu Wymiany Danych (FIDES III) wynika, że przyznana kwota połowowa dorsza na obszarze 25-32 Morza Bałtyckiego została wykorzystana w 162,5 % przez polskie statki rybackie, co oznacza, iż została wyłowiona kwota dorsza przyznana na cały obszar Morza Bałtyckiego. Przywołując stanowisko wyrażone w postanowieniu . Przywołując stanowisko wyrażone w postanowieniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt U 6/08 Minister wskazał, iż zakaz połowu dorsza został ustanowiony przez Komisję Europejską na podstawie informacji uzyskanych od inspektorów, którzy podczas kontroli ustalili, że połowy dorsza dokonywane przez polskie statki rybackie w 2007 r. trzykrotnie przekroczyły ilości zgłoszone KE przez Polskę na 2007 r. Komisja Europejska z własnej inicjatywy określiła, że z dniem wejścia w życie rozporządzenia KE z dnia 9 lipca 2007 r. tj. od 11 lipca 2007 r., do 31 grudnia 2007 r. obowiązuje zakaz połowu, przechowywania, przeładunku lub wyładunku dorsza przez statki pływające pod polską banderą. W związku z powyższym należy bezzwłocznie zakazać połowu dorsza na obszarze Bałtyku Wschodniego (podobszar 25-32). Tymczasem w wyniku przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji czynności kontrolnych stwierdzono, na podstawie wpisu do karty dziennika połowowego nr [...] poz. nr 15, dokonanego przez kapitana statku rybackiego [...], że statek ten podczas rejsu w dniach 14 - 15 października 2007 r. złowił i przywiózł do portu 300 kg dorszy w relacji pełnej (10 skrzynek po 30 kg każda), w wyniku, czego A. S. osiągnął korzyść finansową w wysokości 1500 złotych potwierdzoną dokumentem sprzedaży z dnia 15 października 2007 r. W ocenie Ministra, w sprawie nie może jednak znaleźć zastosowania § 4 pkt 39 rozporządzenia w sprawie wysokości kar - jak podał organ I instancji - albowiem odnosi się on do "naruszeń w inny sposób przepisów ustawy, aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie oraz przepisów Wspólnej Polityki Rybackiej Unii Europejskiej". Zdaniem organu odwoławczego w sprawie należy zastosować § 4 pkt 21 ww rozporządzenia, zgodnie, z którym wysokość kary wynosi od 2.000 złotych do 22.000 złotych. Minister podkreślił, iż wysokość wymierzonej kary za naruszenie przepisów w przedmiotowej sprawie jest najniższą z kar określonych ww przepisem rozporządzenia i jednocześnie karą, której wysokość skutecznie pozbawi armatora korzyści ekonomicznych uzyskanych w wyniku nielegalnego połowu. Jest karą proporcjonalną do wagi naruszenia przepisów i jednoczenie ma działanie prewencyjne gdyż skutecznie odstraszy stronę od popełnienia w przyszłości podobnych czynów zabronionych. Sankcja uwzględnia ponadto charakter szkody poczynionej w zasobach połowowych i w środowisku morskim. Minister wskazał nadto, że uchylenie decyzji organu I instancji wymierzającej A. S. karę w wysokości 1.000 złotych i wymierzenie kary w wysokości 2.000 złotych nie narusza art. 139 K.p.a. (zakaz reformationis in peius), ponieważ utrzymanie w mocy poprzedniego rozstrzygnięcia, co do wysokości kary stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Ponadto – zdaniem Ministra - pozostawienie w obiegu prawnym decyzji orzekającej wysokość kary poniżej dolnej granicy określonej w § 4 pkt 21 rozporządzenia w sprawie wysokości kar (2.000 zł.) rażąco naruszałoby interes społeczny i godziło w konstytucyjną zasadę równości, gdyż podmioty wykonujące rybołówstwo (amatorzy, kapitanowie) będący w podobnej sytuacji, karani byli na podstawie innego przepisu, przewidującego nałożenie znacznie wyższej kary za prowadzenie połowów organizmów morskich, których ogólna kwota została wyczerpana. Skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2011 r. wniósł do WSA w Warszawie A. S. wnosząc o jej uchylenie . Wyrokiem z dnia 6 września 2011r. , sygn. akt IV SA/Wa 673/11 Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd uznał, że nie narusza ona prawa. Według przepisu art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on sformułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Z drugiej strony związanie sądu administracyjnego własną oceną prawną przy ponownym rozpatrywaniu sprawy oznacza, że skarżący nie może skutecznie oprzeć skargi na podstawach sprzecznych z tą oceną prawną. Przede wszystkim WSA stwierdził, że nie jest uzasadniony zarzut niezastosowania się przez organ do oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2010 r. m. in. zwracających uwagę na konieczność respektowania zakazu z art. 139 K.p.a. i - jak uważa skarżący - na możliwość wymierzenia stronie kary w dotychczasowym wymiarze na samoistnej podstawie art. 63 ust 1 pkt 3 ustawy o rybołówstwie bez stosowania przepisów rozporządzenia w sprawie wysokości kar. Zdaniem Sądu skarżący błędnie odczytał wypowiedź Sądu zawartą w wyroku z dnia 16 marca 2010 r. Sąd wyraźnie, bowiem stwierdził, że "organ I instancji zastosował prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia, błędnie jedynie powołując § 4 pkt 39 rozporządzenia w sprawie wysokości kar, zamiast § 4 pkt 21 tego aktu prawnego, jako podstawę prawną zakreślającą w istocie dolną granicę odpowiedzialności i wymiaru kary za naruszenie przepisów o rybołówstwie morskim" (s. 8 uzasadnienia). Uznał zatem, że dolna granica kary nałożonej w tej sprawie powinna uwzględniać treść § 4 pkt 21 rozporządzenia w sprawie wysokości kar. W związku z tym przepis art. 63 ust. 1 pkt 3 ustawy o rybołówstwie można traktować, jako samoistną podstawę orzekania o karze pod warunkiem, że orzeczenie o karze uwzględnia dyspozycję ust. 4 tego artykułu i w konsekwencji treść wydanych na jego podstawie przepisów wykonawczych, czyli - w rozpatrywanej sprawie - treść § 4 pkt 21 rozporządzenia w sprawie wysokości kar. Według ust. 4 art. 63 ustawy o rybołówstwie minister właściwy do spraw rybołówstwa określi, w drodze rozporządzenia, wysokość kar pieniężnych za naruszenia, o których mowa w ust. 1-3, zróżnicowane w zależności od ich rodzaju i społecznej szkodliwości. Zgodnie z tym upoważnieniem ustawowym minister określając w § 4 pkt 21 rozporządzenia w sprawie wysokości kar, wysokość kary za naruszenia przepisów o rybołówstwie, ustalił również minimalną jej granicę. Tym przepisem organ jest więc również związany. W świetle tych przepisów nie jest uzasadnione zaprezentowane przez skarżącego, odmienne odczytanie wypowiedzi Sądu, co do znaczenia art. 63 ust. 1 pkt 3 ustawy o rybołówstwie. W związku z tym WSA zwrócił uwagę, że wnioski skarżącego wyprowadzane z wypowiedzi Sądu na temat rozumienia art. 63 ust. 1 pkt 3 ustawy o rybołówstwie pozostają w sprzeczności z innym zarzutem skargi dotyczącym naruszenia prawa materialnego - art. 63 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, polegającym na zakwestionowaniu stanowiska organu polegającego na przyjęciu, że przepis ten stanowi samodzielną podstawę odpowiedzialności strony za wykonywanie rybołówstwa morskiego z naruszeniem przepisów ustawy i aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie. Ta niejasność zarzutów skarżącego, co do stanowiska Sądu w kwestii zastosowania w sprawie art. 63 ust. 1 pkt 3 ustawy o rybołówstwie również nie pozwala uznać je za uzasadnione. Zdaniem Sądu w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy wymierzenie A. S. przez organ II instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (na skutek uchylenia decyzji organu odwoławczego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 marca 2010 r.) kary pieniężnej w wysokości wyższej niż poprzednio, na podstawie innego, znacznie surowszego przepisu nie narusza zakazu reformationis in peius. Podkreślił, że zakaz orzekania na niekorzyść strony odwołującej się nie ma bezwzględnego charakteru. Nie stosuje się go, jeżeli zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Rażące naruszenie interesu społecznego nie stanowi samoistnej przesłanki odstąpienia od zakazu reformationis in peius i może uzasadniać wydanie decyzji na niekorzyść strony tylko wówczas, gdy znajduje to jednocześnie uzasadnienie w odpowiednich normach prawa materialnego. Wchodzi ono w grę dopiero wówczas, gdy w postępowaniu odwoławczym zostanie stwierdzona wadliwość decyzji organu I instancji. Z taką właśnie sytuacją , zdaniem Sądu, mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Organ I instancji nałożył, bowiem karę popełniając oczywisty błąd co do podstawy prawnej. Przyjął za podstawę wymiaru wysokości kary § 4 pkt 39 rozporządzenia w sprawie wysokości kar zamiast § 4 pkt 21 tego aktu, co stanowi o rażącym naruszeniu prawa. Ze względu na znaczącą różnicę, co do wysokości kar określonych tymi przepisami (1.000 i 2.000 zł), takie działanie należy również zakwalifikować, jako rażące naruszenie interesu społecznego. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących błędnych ustaleń faktycznych organów, co do przekroczenia przez rybaków polskich w 2007 r. ogólnej kwoty połowowej dorsza przyznanej Polsce przez WE na 2007 r. przez oparcie się w tym zakresie jedynie na treści rozporządzeniem Nr 804/2007 Sąd zauważył, że zarzuty te były już podnoszone przez skarżącego w poprzedniej skardze do Sądu i były w związku z tym przedmiotem badania tego Sądu. WSA nie podzielił stanowiska skarżącego w tym zakresie. Mając, zatem na uwadze określoną w art. 153 P.p.s.a. zasadę związania oceną prawną zawartą w orzeczeniu sądu, Sąd wskazał, ze nie może ponowne zajmować się tymi zarzutami. Podniósł także, że z tych samych względów nie może odnieść skutku zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 K.p.a.. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył A. S., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80, art. 136 i art. 140 k.p.a. w zw. z art. 34 pkt 4 i art. 63 ust. 1 pkt 3 ustawy o rybołówstwie w zw. z § 4 pkt 21 rozporządzenia MRiRW z 21 kwietnia 2005 r. w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi, pomimo że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80, art. 136 i art. 140 k.p.a. w zakresie, w jakim organ zaniechał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego w kierunku ustalenia, czy w momencie dokonywania ukierunkowanych połowów dorszy podczas rejsu połowowego doszło do wyczerpania ogólnej kwoty połowowej przyznanej Polsce na 2007 r.; 2. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 174 pkt 2 w zw. z art. 153 w zw. z art. 170 w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi w związku z wyrażeniem odmiennej opinii prawnej o stanie prawnym sprawy od oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2010 r. w zakresie tego, że nie jest możliwe wymierzenie stronie kary w dotychczasowej wysokości na samoistnej podstawie art. 63 ust. 1 pkt 3 ustawy o rybołówstwie, a także odmienne uznanie od poprzednio orzekającego w niniejszej sprawie Sądu, iż decyzja organu I instancji rażąco narusza prawo i w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy do zastosowania wobec strony art. 139 k.p.a., a w konsekwencji niezasadnym przyjęciu, że z wyroku WSA z 16 marca 2010 r. wynika konieczność wymierzenia stronie kary na podstawie § 4 pkt 21 rozporządzenia MRiRW z 21 kwietnia 2005 r.; 3. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi w wyniku całkowitego pominięcia w zaskarżonym wyroku zarzutu podnoszonego przez stronę w skardze i w toku całego postępowania administracyjnego dotyczącego naruszenia rozporządzenia nr 804/2007 przez stronę za namową, zezwoleniem i pełną aprobatą urzędników ówczesnego Ministerstwa Gospodarki Morskiej (organ II Instancji) i zapewnieniu przez urzędników tego resortu o nie wyciąganiu konsekwencji z powodu łamania unijnego zakazu w stosunku do rybaków z uwagi na oficjalne stanowisko publiczne prezentowane przez wymieniony organ administracji publicznej w środkach masowego przekazu polegające na nieakceptowaniu rozporządzenia nr 804/2007, czego wyrazem było zaskarżenie przez ten organ do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości powołanego aktu prawnego UE z uwagi na przekonanie ówczesnych przedstawicieli resortu, że w 2007 r. nie doszło do wyczerpania ogólnej kwoty połowowej dorsza przez rybaków przyznanej Polsce na 2007 r., a organy WE wprowadziły zakaz połowów z powodu błędnych wyliczeń, sprzecznych z dostępnymi oficjalnymi danymi, a następnie odmienne zachowanie tego organu administracji publicznej, polegające na wycofaniu się z tego stanowiska, co sprawia, że takie postępowanie organów administracji publicznej jest niezgodne z zasadą zaufania do państwa prawa (art. 1 Konstytucji), gdyż organ administracji zachował się odmiennie wobec osoby, której uprzednio udzielił informacji o praktyce stosowania prawa; 4. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 1 i 2 oraz akapitem 3 i 5 preambuły do rozporządzenia nr 804/2007 w zw. z art. 26 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (Dz. Urz. UE L 358 z dnia 31 grudnia 2002 r.; dalej powoływanego jako "rozporządzenie nr 2371/2002") w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi w wyniku nieuzasadnionego przyjęcia, że treść akapitu 3 i 5 preambuły rozporządzenia nr 804/2007 oraz art. 1 i 2 tego rozporządzenia w niniejszym postępowaniu dotyczącym nałożenia kary pieniężnej z tytułu deliktu administracyjnego przesądza o tym, że ogólna kwota połowowa przyznana Polsce na 2007 r. została przekroczona; z ostrożności procesowej skarżący sformułował ten zarzut jako: naruszenie prawa materialnego, a mianowicie akapitu 3 i 5 preambuły do rozporządzenia nr 804/2007 oraz art. 1 i 2 tego rozporządzenia w zw. z § 4 pkt 21 rozporządzenia MRiRW z 21 kwietnia 2005 r., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na błędnym uznaniu, że treść akapitu 3 i 5 preambuły do rozporządzenia nr 804/2007 oraz art. 1 i 2 tego rozporządzenia przesądza erga omnes – we wszelkich sprawach i wszelkich postępowaniach, w tym w postępowaniu dotyczącym pociągnięcia do odpowiedzialności z tytułu naruszenia § 4 pkt 21 rozporządzenia MRiRW z 21 kwietnia 2005 r. – o tym, że ogólna kwota połowowa przyznana Polsce na rok 2007 została przekroczona; 5. prawa materialnego, a mianowicie § 4 pkt 21 rozporządzenia MRiRW z 21 kwietnia 2005 r. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na utożsamieniu znamienia odpowiedzialności w postaci prowadzenia "połowów organizmów morskich, których ogólna kwota połowowa została wyczerpana" z dokonaniem połowów wbrew przepisom ustanawiającym zakaz połowów; 6. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 106 § 3 p.p.s.a., polegające na bezzasadnym oddaleniu wniosków dowodowych skarżącego z dokumentów w postaci: prywatnej opinii prof. I. Dunin – Kwinty, pisma Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z listopada 2009 r. oraz pytania deputowanego do Parlamentu Europejskiego M. Gróbarczyka wraz z odpowiedzią udzieloną przez Komisję Europejską, pism Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi – informacji publicznych udzielonych H. Muża i G. Szomborg, dokumentu w postaci kserokopii odpowiedzi Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z listopada 2009 r. na wniosek o udzielenie informacji publicznej do G. Szomborga, kserokopii wydruku systemu FIDES za 2007 r. ze strony internetowej państwa członkowskiego WE Danii, kserokopii odpowiedzi Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 maja 2011 r. na wniosek o udzielenie informacji publicznej do G. Szomborga stwierdzającego, że organ odwoławczy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi do Głównego Urzędu Statystycznego zgłosił informację o tym, że w 2007 r. rybacy polscy złowili 10 967,7 ton dorsza, kserokopii raportu ICES, z którego wynika, że połowy dorsza przez jednostki polskie na Bałtyku w 2007 r. wyniosły zaledwie 8 599 ton, kserokopii wiadomości rybackich – pisma Morskiego Instytutu Rybackiego Nr 1-2 styczeń – luty 2008 r. wskazującego, że rybacy polscy nie wykorzystali ogólnej kwoty połowowej ryb tego gatunku przyznanej na 2007 r. w wysokości 12 794 ton albowiem połowy wyniosły zaledwie 10 936 ton, dokumentu w postaci kserokopii odpowiedzi Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na wniosek o udzielenie informacji publicznej G. Szomborga na okoliczność, że organ odwoławczy do Eurostat zgłosił informację o tym, że w 2007 r. rybacy polscy nie wykorzystali ogólnej kwoty połowowej ryb tego gatunku przyznanej na 2007 r. w wysokości 12 794 ton powołanych przez stronę na okoliczność nie wyczerpania ogólnej kwoty przyznanej Polsce na 2007 r. i niewiarygodności danych z systemu przedstawionego przez organ odwoławczy jako FIDES III świadczących o "rzekomym" wyczerpaniu ogólnej kwoty połowowej przyznanej Polsce na 2007 r. w wyniku nieuzasadnionego przyjęcia przez WSA, że okoliczność ta była podnoszona przez skarżącego w poprzedniej skardze do Sądu i była przedmiotem badania tego Sądu, a Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego; 7. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 i w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi i nie zawarciu w uzasadnieniu wyroku stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz stanu prawnego sprawy; 8. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 5 ustawy o rybołówstwie w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi w wyniku nieuzasadnionego przyjęcia, iż wykonywanie uprawnień do połowu określonej ilości dorsza zgodnie z treścią ostatecznych decyzji administracyjnych (w żaden sposób nie wyeliminowanych z obrotu prawnego) w postaci licencji połowowej i specjalnego zezwolenia połowowego może stanowić działanie w jakikolwiek sposób naruszające prawo; 9. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 139 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi w wyniku bezpodstawnego przyjęcia, ze w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 139 k.p.a. w związku z niezasadnym przyjęciem, że decyzja organu I instancji rażąco narusza prawo. Wnoszący skargę kasacyjną wniósł również o przedstawienie powiększonemu składowi NSA zagadnienia prawnego wynikającego z: - odmiennej interpretacji przepisów prawa materialnego art. 63 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o rybołówstwie w zakresie możliwości zastosowania tego przepisu jako samoistnej podstawy wymierzenia stronie kary za wykonywanie rybołówstwa morskiego statkiem rybackim z naruszeniem przepisów ustawy i aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie oraz przepisów Wspólnej Polityki Rybackiej Unii Europejskiej przez armatora statku rybackiego o długości całkowitej mniejszej niż 10 metrów lub armatora statku rybackiego o długości całkowitej równej albo większej niż 10 m po wyeliminowaniu przez Trybunał Konstytucyjny w dniu 7 lipca 2009 r., sygn. akt K 13/08 (Dz. U. Nr 112, poz. 936), § 4 pkt 39 i § 2 pkt 37 rozporządzenia MRiRW z 21 kwietnia 2005 r. będących podstawą wymierzenia stronie kar pieniężnych w przedmiotowej sprawie oraz w innych sprawach dotyczących pozostałych złamań przez stronę rozporządzenia nr 804/2007 jako niezgodnych z art. 2 Konstytucji RP, a także z: - odmiennej interpretacji art. 139 k.p.a. w zakresie takim, czy decyzja organu I instancji wydana przed wydaniem i wejściem w życie powołanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego może być uznana za decyzję rażąco naruszającą prawo z uwagi na wskazanie jako podstawy wymierzenia stronie kary obok art. 63 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o rybołówstwie wówczas obowiązujących § 4 pkt 39 i § 2 pkt 37 rozporządzenia MRiRW z 21 kwietnia 2005 r. (następnie uznanych za niekonstytucyjne) w stosunku do ustalonego stanu faktycznego – wykonywania rybołówstwa morskiego poprzez prowadzenie połowów dorsza na Morzu Bałtyckim, w podobszarze 25 z naruszeniem przepisów rozporządzenia nr 804/2007, co w dalszej kolejności uprawniałoby do zrezygnowania wobec strony z zastosowania art. 139 k.p.a. z uwagi na dokonanie odmiennych ocen prawa materialnego i procesowego we wskazanym zakresie przez dwa inne składy WSA w Warszawie wyrażonej w wyroku z dnia 16 marca 2010 r. i z dnia 6 września 2011 r., co uprawnia stwierdzenie, że wyłoniło się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości podlegające rozstrzygnięciu składu siedmiu sędziów NSA. Wyrokiem z dnia 29 maja 2013r. w sprawie II GSK 2344/11 Naczelny Sad Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. NSA wskazał, że niezasadne są zarzuty z pkt 1, pkt 3, pkt 4, pkt 6, pkt 7, pkt 8 petitum skargi kasacyjnej i zarzuty naruszenia prawa materialnego z pkt 4 i pkt 5 tejże skargi z tego powodu, że stawiane i rysujące się na ich tle kwestie sporne zostały rozstrzygnięte prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 16 ,marca 2010r. , sygn akt IV SA/Wa 1952/09, którym została uchylona poprzednio wydana w niniejszej sprawie decyzja MRiRW. Sąd podkreślił, że nie można pomijać treści art. 170 p.p.s.a. i ustanowionej na gruncie normy wynikającej z tego przepisu zasady mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu. Wynikający z tej zasady stan związania rozstrzygnięciem zawartym w sentencji orzeczenia nie oznacza, że dla prawidłowego odczytania tresci sentencji nie można (i nie należy) kierować się treścią uzasadnienia i zawartych w nim motywów, co w sytuacji, jak ta w rozpoznawanej sprawie- uznać należy za konieczne. Za zasadne NSA uznał zarzuty postawione w pkt 2 i pkt 9 petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 174 pkt 2 w zw. z art. 153 w zw. z art. 170 w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 139 k.p.a. i art. 151 p.p.s.a. NSA wskazał, że w sytuacji, gdy ponownie rozpoznając odwołanie skarżącego od decyzji wymierzającej karę w wysokości 1000 zł, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją reformatoryjną nałożył na skarżącego karę w wysokości 2000zł na podstawie § 4 pkt 21 rozporzadzenia, a WSA oddalił skargę nie uwzględniając oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA z dnia 16 marca 2010r. (zwłaszcza odnośnie do samoistnego charakteru art. 63 ust. 1 ustawy jako podstawy wymiaru kary) – jest to naruszenia przepisu art. 153 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: - stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz 1270 ze zm. dalej ppsa) sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając sprawę niniejszą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany jest zatem wykładnią prawa oraz wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt II GSK 2344/11 wydanym w następstwie rozpoznania skargi kasacyjnej A. S. Przedmiotem kontroli jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2011r. nr [...] którą uchylił zaskarżoną decyzję Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S. z dnia [...] sierpnia 2008r. w całości i wymierzył A. S. armatorowi statku rybackiego [...] karę pieniężną w wysokości 2000 zł. Ponownie rozpoznając sprawę, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi powinien uwzględnić ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania , wyrażone w wyroku WSA z dnia 16 marca 2010r i jego uzasadnieniu . Jednocześnie organ winien pamiętać, że art. 63 ust. 1 ustawy o rybołówstwie może stanowić samodzielną podstawę ukarania za naruszenia przepisów o rybołówstwie, a kara wymierzona poniżej dolnej granicy zagrożenia wskazanej w rozporządzeniu MRiRW z dnia 21 kwietnia 2005r , jest niewątpliwie karą mieszczącą się w granicach zakreślonych przez ustawę, skoro ustawa wskazuje wyłącznie górną granicę odpowiedzialności. Z takim stanowiskiem, wyrażonym w uzasadnieniu do wyroku WSA z dnia 16 marca 2010r, sąd rozpoznający niniejszą sprawę , w pełni się zgadza. Ponadto organ powinien wziąć pod uwagę treść zasady wyrażonej w przepisie art. 139 k.p.a. w kontekście dokonania oceny swego rozstrzygnięcia dla sytuacji prawnej skarżącego. Należy przy tym pamiętać, że stan prawny rozpoznawanej sprawy uległ zmianie w zakresie odnoszącym się do podstawy prawnej określającej wysokość dolnej granicy kary pieniężnej (utrata mocy obowiązującej § 4 pkt 39 rozporządzenia MRiRW z dnia 21 kwietnia 2005r – z dniem 15 lipca 2009r.). Z powyższych względów skargę należało uznać za uzasadnioną w stopniu skutkującym koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Podstawą wyroku sądu I instancji jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 190 p.p.s.a.. O kosztach rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 p.p.s.a..